У краваці чатыры нагі. Дзьве паябені па краях. І прамаўгольная рабочая плашчадка. Кажная краваць мае сваю таімніцу. І можэ дахуя расказаць. Калі б, канешна, умела.

Ва ўнутры краватнай шывеляца спрунжынкі. Яны круглападобныя. Кажыся, іх шмат. І яны памагаюць ліжаць. Кажыся.

Краваць мае многа хвункцый. На ёй можна рабіць усё. Можна прыгаць. Можна ні прыгаць. Пракавыраць углубленьне. І сунуць туды чыво нібуць. Цілі ад скукі насраць пасяродцы.

Але глаўнае прызначэньне краваці – ня ў гэтым. На ёй дзелаюць дзяла. Пад пакровам ночы. Цілі пры дняўном сьвятле. Пры гэтам яна рыпіць і пацее.

Вось, кажыся, і ўсё.
Хоць і коратка, але са ўкусам.
А каму ня спадабалася, то вазьміце адсмакчыце. Ужо ж гэта вам стопудова падабаецца. Кажыся.

Здароўе – яно такое: аднаво гаўна наешся, а потым другім лечышся.

Какта хазяін Сьцёпа папаў у бальніцу. І ўродзе бухалі ўсе пораўну. Ды і празьнік бальшы – 1 мая. Мала наліваць рука не пазволіць. Мала піць – пошла і бездухоўна. Прышлі да яго пацаны з абдувачнага цэха. Было весела. Паша Тарпеда расказваў, як у мінулым годзе ў Брэсцкай крэпасьці схваціўся за голую дупу ў кустах. Дупа шывялілася і атлівала ўсімі колерамі празнічава першамая. Паша падумаў: Опа! бухая баба! А аказалася – Галіна Рыгораўна з прафкому. Расказвалі патом, што яна яшчэ суткі там ляжала, шывялілася. Нават міліцыя не хацела забіраць, бо дзюжэ многа мух парыла над ёй. Сьцёпа ўспомніў як на Новы Гот выйшаў на балкон. Пакурыць. І выпаў. Прызямліўся паверхам ніжэй. На сушыльныя вяроўкі. На іх і заснуў, слоўна анёл, голы і п’яны.

Але празьнік працы і ня празьнік зусім бяз мук цялесных. Карочэ зламалі Сьцёпе тада два рэбры трубой ад пылясоса. Плюс ныркі нагамі памасіравалі.

Паклалі яго ў бальніцу надоўга. І таму, каб не была скучна, пранёс у трусах у палату свайго сабачку Сірожу. Ой, а як пранёс? тож цэлае кіно палучылася! Сьпёпа падымаў яго на вяроўке чэраз акно. Дождж ліўся, як соплі на дапросе. А потом як шмаране вецер - і Сірожку задула ў фортачку. А там у палаце дзед паміраў. Уся сям’я сабралася. Нанеслі апельсінаў, канхвет. Нахуя, спрашываецца, яму канхветы? Але ладна. Бабка ўжо сьвечку ў рукі тыркае. А дзед хоць і дае дуба, але ўсё ж пасьпеў накласьціся, ляжыць п’яны ў кілбасу. Сьвісьціць сабе пад нос, жааласліва так. А тут Сірожа. Залятае і падае на тумбачку з фруктамі і карамелькамі. Бабка падае, галавой аб утку. А утка жалезная. А бабка мяхкая. Карочэ, дала дуба бабка. Пад брызгі залатога даждзя. Сям’я стаіць, нібы ў рот наклаўшы. А дзед на радасьцях ускочыў. Махае кропельніцай, польку вытанцоўваць пачаў. Словам, хэпі-энд, апошняя серыя. Сірожка ледзьве выскачыў аттудава.

Месяц жыў сабачка са Сьцяпанам у палаце. Здружыўся з медсястрычкамі. Месным катом і заўхозам. Медсёстры любілі лажыць яво сабе на груць і карміць сасіскамі, прыгаварывая: “Ой, какой харошенькій”. Яны былі бландзінкамі, і патаму маглі гаварыць эту фразу бесканечна. Пака Сірожу гэта не заёбывала і ён бёг ганяць шчуроў у падвальным моргу.

Па начах Сірожка глядзеў на зьвёзды. І скуліў. Бо годы праходзяць, а іншапланецян усё німа і німа. А раз іх німа, то і на планету іхнюю не папасьць. І не памеціць. Вець для сабакі глаўнае ня мір на зямле, а абасцаць кожны яе гектар. У бальніцы Сірожа абычна пісяў у пласмасавыя тазікі. Яны стаялі ў сталовай і пахлі хлебам.

Да хазяіна Сьцёпы часта наведваліся сябры. І прыносілі сігарэты. Ад нечава дзелаць ён навучыў свайго сабачку курыць. Сірожа не астанавіўся на гэтым. І пачаў развадзіць сьпірт. Потым пазнаёміўся з адной дзевачкай з неўралагічэскага. Аксанай Барабан. Іё так празвалі папа з мамай, бо ва сьне калаціла нагамі аб сервант. Как-та яны накурыліся травы. І з горда паднятым флагам каталіся па калідорах на кравацях-каталках. Адной бабушке выбілі апошняе вока. А начному сторажу парвалі селязёнку і новы пінжак. У выніку ўсё вылілася ў бальшы скандал. Сьцяпана выпісалі нахер за несаблюдзеніе рэжыму. А Сірожу адмудохалі эбанітавай палачкай. Але ён сахраніў кантакты і прадалжаў тайком пітацца сасіскамі і халяўным медыцынскім сьпіртам.

Весела назіраць за бульбашкамі негатыву, што ўзьняліся з нагоды "Голага каляндара". Асабліва дадае сьмеху ў рот - упэўненасьць некаторых, што мы некаму нешта вінныя. Мы нікому нічога ня вінныя. І найперш - "адпавядаць вобразу і ролі літаратара". Ведаеце, калі шаноўнае панства намалявала сабе ідылічны вобраз гэтых 13-ці каляндарных пэрсон - гэта ваша праблема. Значыць, вы не разумелі свайго аўтара і цяпер вырашайце: 1)працягнуць круіз з ім далей ці 2) выкінуць яго за борт праз тое, што ў яго, як і ў вас, таксама ёсьць дупа.

І яшчэ - чамусьці мала хто заўважыў ва ўсім гэтым праекце іронію. Шкада, бо, як для мяне - гэта адна са складовых частак каляндара.

А вапшчэ, мы - прэкрасны. Асобінна Пістончык! Гыгыгы!

У адным сталічным доме жыў лектар. Не вялік, не ванюч. Але – лектар. Усягда насіў красівы дзіпламат і тайныя мысьлі. Дзіпламат – знаружы, а тайныя мысьлі – ўнутры. Іво бабушка была папоўнай. Ня ў смысьле дачкой папа, а ў смысле – адрывалася па поўнай. Выжымала ўсякіх банкаўскіх вараціл і заводчыкаў як мачалкі, зьнімаючы з іх густы дзеняжны налёт. А дзет быў галубым львом. Іво жопа пастаянна мількала ў сьвецкай хроніке і правінцыйных раёнках. У 37-м іх абоіх пусьцілі на кансервы. Как дазнаўся ўжэ патом наш Лектар, дзеда з бабкай закаталі ў банкі “Салянка” на Омскім овашчэзаводзе. Эта очынна сільна паўліяла на івоны псіхічны дзісбаланс. І обшчую крэпатуру арганізма. Банкі стаялі ў яго ў серванце. Інагда, па п’яні, яму хацелася раскурочыць адну для закускі. Але воўрэмя цянула пабляваць і задумацца.

Лектар работаў у Сікрэтным Інсцітуце. У секцыі вівісекцыі. Патрашыў таптыжэк, павучкоў і зайчыкаў. А тыя моўча гаўкалі, пішчалі і хрэсьціліся. Бо нізналі ні слова. А пераводчыкаў на такія нарэчыя ў вузах ішчо не гатовілі. Таму і мёрлі бязбожна. Але ні проста так. А радзі міра на зімле. Слоўна Ной, выкідаў Лектар-Вівісектар іх за борт карабля жызьні.
А ішчо ён абажаў сваіх студзентаў. За беспалезнасьць. І сваю навуку – за тое ж. Ён любіў сядзець у дэканаце і пстрыкаць казяўкамі ў штору. З-за чэво вельмі вазмушчалася Ілона Пракопаўна, заўкафедры жэлудачных сокаў.

Как-та прачнуўся ён і поняў – ня жысьць эта. Ніхуя ні жысьць. А ўсё хто? – радзіцілі вінаваты. Бо ішчо ў чатыры гады купілі іму дзецкі “пазнавацельны набор”: з краснава фартуха, краснава століка, ножыка, пілы, малатка і і малінькава пузырка з хларафорам. А раз так вышла – пара займацца дзелам на ўсю катушку.

Спачатку для сваіх вопытаў ён краў зьвярушак у суседзяў. Патом заняўся бяздомнымі коцікамі і тузікамі. Зьвярушкі скончыліся. Тада ён пераашоў на малінькіх дзяцішак. Ён хацеў дабыць сікрэт радасьці і дабра, ахуенны эліксір для ўсех і кажнава. Але ж Зло – каварнае і гаўністае. Як толька Дабро раскатывае губы, Зло – закатывае рукавы і пачынае лупіць яго па яйцах.

Карочэ, узялі Вівісектара ў абед. Калі той сядзеў на талчке і чытаў сьвежы нумар часопісу “Рэжам і шынкуем”. Ужо на сьледстве ён прызнаўся, што прысматрэў там очэнь красівыя скальпелі для сваіх навуковых нужд.

Дазнаўшыся, што эта за нужды, многія міліцанеры ніпраізвольна заплакалі. Слоўна бледныя манашкі на іконах. Весь Ленінскі райаддзел разам з уборшчыкамі і сторажам Росьцікам сарвалі свой васьмічасавы рабочы план. І нават участковая аўчарка па клічке Чмо сказала “Ну, бляць, пізьдзец!”

Аказваецца Вівісектар саздаваў Монстра. У сваім гаражы скрэшчываў зубы канарэйкі, сэрца чэрвячка, шэрсьць гусеніцы, вухі Сашкі з васьмога пад’езду… А патом ажывіў. І выйшла хер ведае што. Якое і гаварыць та ня ўмела. Тока жужжала, меціла церыторыю і махала носам. Скока ні білі этава голема на дапросах – нічога ня выпыталі. А калі скончыліся ў сьледчых сіла і словы – вывезлі мутанта у лес і аставілі на праізвол.

А лектар паціраў дар рэчы і веру ў людзей. Падчас перасылкі ён папісаў увесь канвой і ўбёг. І, як пісаў “Пінскі веснік”, пасяліўся на ніізвесным хутары. І патаму, як піша сердабольны журналіст, лепш закрываць дзьверы на кручок і трымаць дубальтоўку нагатове.

З інтэрвію Пістончыка "Partizan"у:
"Partizan": Хто больш патрэбны сучбелліту: аголеныя мужчыны ці аголеныя жанчыны?
Пістончык: Патрэбная голая ліціратура - то бок ліціратура бяз лішнява славаблудзія, пафаса, псеўдамаральнасьці і прочага нафталіну.
"Partizan": І хто яе будзе чытаць - аголеныя чытачы?
Пістончык: Голая - гэта мітафара. А чытаць будуць тыя, хто любіць качэствена вылепленую кніжку, а не гаўняны жыдкі пляцык. Глаўнае - разьдзецца ў кніге, шчыра і даастатку, каб людзі паверылі што эта тваё.
"Partizan": А літаратура мусіць быць голай як натуршчык, голай як праўда ці голай як порнаактор(ка)?
Пістончык: Як дула пісталета - абнажоннай і апаснай.

Як каму, а мне ніколі не падабалася як у нас развітваюцца з нябожчыкам. Уся гэтая плакальшчыцкая экзальтацыя, дурацкі жалобны дрэс-код, нагнятаньне абстаноўкі і пагалоўнае самашкадаваньне. Чалавек пайшоў - і трэба хоць трошкі парадавацца за яго, а не панура паліць сьвечкі і смаркацца ў платочак. Памёр чалавек - дык ня псуйце яму сьвята: няхай хаця б у труне адчуе флюіды радасьці. Каб потым прыходзіў да нас у снах і нагадваў: жывіце, сукіны дзеці, напоўніцу! і ня будзьце гаўном панурым!

Карочэ я хачу, каб мае хаўтуры былі з клоўнамі, ганджай і завадной музыкай. Каб усім было лёгка і весела. І каб ніводная сьлязінка ня ўпала са шчакі ніводнага дарослага, младзенца і прочых жывых арганізмаў.

Часам выпадковыя знаёмствы праз нейкі час успрымаюцца як цалкам заканамерныя. І нібыта незнаёмы чувак праз вершы становіцца тваім іранічным аднапалчанінам на невідочным фронце невідочнага армагедону. Карацей, мне прыемна, што любімы мной паэт Ігар Бялоў igor_belov узяўся перакласьці дзясятак маіх вершаў.

Из книги «Девяностые forever» 

lucky strike

чего тебе всегда хотелось – 
				чтобы тебя никогда не ставили раком
чтобы жизнь оставалась 
			непредсказуемой как циклон
и чистой как легкие младенца
но тебя имеют тебя постоянно имеют
работодатели чиновники – без передышки 
друзья и любимые – время от времени 
и не важно что в итоге получается 
отсутствие денег и связей в первом случае
или голимый приход от голимого амфетамина во втором
ведь все равно ты тот кого вычеркнули 
из списка приглашенных
кого положили на операционный стол
и  оставили без наркоза

( чытаць далей )



( арыгіналы )