дзе і што

РЭЦЭНЗІІ:
1. МАРЫЯ МАРТЫСЕВІЧ.СЬВЯТЫЯ ПАТРОНЫ І ВЕЧНЫЯ ДЗЕВЯНОСТЫЯ
2.СЯРГЕЙ ДУБАВЕЦ. ТРЫ СТАРОНКІ ПАВОДЛЕ ФРОСТА
3. СЯРГЕЙ ГРЫШКЕВІЧ. АБЛОМАЎШЧЫНА FOREVER, АЛЬБО "КІНО БЕЗ ТВАЙГО УДЗЕЛУ"
4.КАСЯ КЛЁШ(АЛЕСЯ СЕРАДА).КНІГА ГОДА:ЯК З СУЧАСНАСЦІ РОБІЦЦА МІНУЛАЕ
5. ІРЫНА ШАЎЛЯКОВА. АКТУАЛЬНАСЦЬ = НЕЎМІРУЧАСЦЬ, АБО СЦІПЛАЯ АБАЯЛЬНАСЦЬ 1990-х - (артыкул, нажаль, выдалілі з сайту)
Гэты верш можна знайсьці ў каляндары "Канец словаў". Але, паколькі яго наклад абмежаваныя ды й некаторыя гэтую гідоту))) і ў рукі ня возьмуць, выкладаю тут. Сільвупле...
Аўтобус паэзіі
Аўтобус паэзіі
Кожны
аднойчы
(а нехта, магчыма, і пастаянна)
трапляў ці трапляе ў сітуацыю,
калі
“ну, няма словаў”.
І няважна якімі прычынамі
абумоўленая іх адсутнасьць.
Або
проста цяжка знайсьці
патрэбныя,
або
ўсе патрэбныя
даўно прамоўленыя.
( Read more... )Вуаля, гаспада! Віншую ваш мозг -
Кнішка-малышка для дарослых плахішэй!


Дзякую ўсім дэгенератам, чыя бясплатная платанічэская любоў дапамагла кніжке выйсьці! Цяпер яна ўжо можа самастаяцельна шагаць у той размашыста-вясёлы мір прышчавых прынцаў і благародных уродаў, каторы сама і апісала.
UPD: НЕВЯЛІКІ ВОДГУК У "НАШАЙ НІВЕ" НА ВЫХАД КНІШКІ
Кнішка-малышка для дарослых плахішэй!


Дзякую ўсім дэгенератам, чыя бясплатная платанічэская любоў дапамагла кніжке выйсьці! Цяпер яна ўжо можа самастаяцельна шагаць у той размашыста-вясёлы мір прышчавых прынцаў і благародных уродаў, каторы сама і апісала.
UPD: НЕВЯЛІКІ ВОДГУК У "НАШАЙ НІВЕ" НА ВЫХАД КНІШКІ
Сёння а 19-00 у "Купідоне" сольны канцэрт беларускага барда
Віктара Шалкевіча.
Усім настойліва рэкамэндую прыйсьці і паслухаць!
Добры настрой гарантуецца!
Віктара Шалкевіча.
Усім настойліва рэкамэндую прыйсьці і паслухаць!
Добры настрой гарантуецца!
У падвале Сірожынага дому жыў клопік Санька. У засцаным дзіване акрамя яго мучылася яшчэ 500 карэфанаў. Там было цесна і голадна. Зато весела. Сірожа іграўся з імі ў даганялкі, хованкі і прочыя гімнасьцічэскі карысныя ігры. З-за такой дружбы стаў Сірожа каралём двара. І калі якая-нібуць ісцерычная балонка пачынала пізьдзець лішняе – Санька і каманда шлі ў бой.
Аднойчы ў падвал зайшоў заначаваць мясцовы бомж Маэстра. Так нараніцу галодныя бесьціі сажралі таво падчыстую. Аставілі ад яго толькі два жалезных зуба. І шкляное вока - далёкае рэха фашысцкай кантузіі. Бомж Маэстра быў стары і тоўсты. Кадата ён працаваў жанглёрам. Але цырк паехаў. Зарплату не заплаціў. Прыйшлося з трыма шарамі у кармане весяліць народ на базарах і ў электрычках. Жангліраваў ён як бог. Мог шо хочаш падкідваць. Пічэнькі, памідоркі, пляшкі. Нават сухія какашкі. Бо быў прафесіяналам. А не наглым дрышчом, якія зараз нізашто каля цэркваў рукамі трасуць. Дык вось, калі тое сталася, сабачка Сірожа очэнь абідзеўся на клапоўнік. Пазваў Санька і сказаў: “Санька, бляць! Вы што?! Эта ж чалавек, а не банка тушонкі! Ішчо такое паўтарыцца – пазваню ў санстанцыю. Яны вам устрояць 500 бакінскіх камісараў!».
( ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ )
Аднойчы ў падвал зайшоў заначаваць мясцовы бомж Маэстра. Так нараніцу галодныя бесьціі сажралі таво падчыстую. Аставілі ад яго толькі два жалезных зуба. І шкляное вока - далёкае рэха фашысцкай кантузіі. Бомж Маэстра быў стары і тоўсты. Кадата ён працаваў жанглёрам. Але цырк паехаў. Зарплату не заплаціў. Прыйшлося з трыма шарамі у кармане весяліць народ на базарах і ў электрычках. Жангліраваў ён як бог. Мог шо хочаш падкідваць. Пічэнькі, памідоркі, пляшкі. Нават сухія какашкі. Бо быў прафесіяналам. А не наглым дрышчом, якія зараз нізашто каля цэркваў рукамі трасуць. Дык вось, калі тое сталася, сабачка Сірожа очэнь абідзеўся на клапоўнік. Пазваў Санька і сказаў: “Санька, бляць! Вы што?! Эта ж чалавек, а не банка тушонкі! Ішчо такое паўтарыцца – пазваню ў санстанцыю. Яны вам устрояць 500 бакінскіх камісараў!».
( ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ )
Не магу не падзяліцца харошай песенькай шыкоўнага Яраміра Нагавіца -
на добры сон)
на добры сон)
Учора стаім з Ліляй Брік, трындзім на свае псеўдаінцілігенцкія цемы - Душан Кавачавіч, шлюхі, цыгане, наркаманы... Сонца паволі закатваецца за "Сільпо"... И тут падыходзіць аб'ект па імені Андрюша Пешэход. Мужчына завідны, з гарачым позіркам і бруднымі валасамі. З дартаньянаўскай бародкай, шармам мексіканскага жыгала, парванымі спарціўкамі "адзідас". І перманентнай слюной, эфектна свісаюшчай з эспаньёлкі. Андруша аказаўся духоўным аццом крымкава крыміналіцета. "Я Андруша Пешаход, духоўнік крымскай братвы"- паўтараў ён як мантру. Андруша красачна жывапісаў, як папаня явоны палову Кіева пабудаваў. "Вы знаеце, на маі дзеньгі Бравары пастроілі, усе небаскробы ў сталіцы на мае кроўныя пастроены. А я пры гэтым бедны, і горад мне ніхуя ні плаціт" - дзяліўся сваім горам Андруша. Мы ня зналі, што ён гэта зробіць яшчэ разоў 14. А потым яшчэ разоў пятнаццаць. Карочэ як не намагаўся, але ня выйшла ў кіеўскага міліярдэра і хроснага бацькі крымскай мафіі выбіць з нас пару грывень. Цяпер мне нават страшна запытацца ў бабушак каля мэтро, хто ЯНЫ на самой справе - каралевы андэграўнду ці наогул цёмныя кардынальшы гэтага зьнікомага сьвету.
ДЗЕЮЧЫЯ АСОБЫ:
Хо Хі Сан - парынёк з глубінкі, выпускнік Шаоліньскага вучылішча
Пі Сі Сан - івоная сястра-гейша
Старык - вучыцель хонгільдонаўскіх іскуств
Масьцер Жы Шы - глава школы ніньзь
РОЛІ ЧЫТАЮЦЬ:
заслужаныя работнікі радыёвяшчаньня - СІРОШКА ПІСТОНЧЫК & УЛАСІК СМАРКАЧ
Спампаваць п'есу можна тут:
http://www.divshare.com/download/945699 6-cee
Хо Хі Сан - парынёк з глубінкі, выпускнік Шаоліньскага вучылішча
Пі Сі Сан - івоная сястра-гейша
Старык - вучыцель хонгільдонаўскіх іскуств
Масьцер Жы Шы - глава школы ніньзь
РОЛІ ЧЫТАЮЦЬ:
заслужаныя работнікі радыёвяшчаньня - СІРОШКА ПІСТОНЧЫК & УЛАСІК СМАРКАЧ
Спампаваць п'есу можна тут:
http://www.divshare.com/download/945699
Віктар Іванавіч
І. Соплі на штанах
Віктар Іванавіч жыў у горадзе. У яво было дзьве рукі. А вот сяброў не была. Паэтаму абнімаць іму было некава. І смысла ў эціх руках не была ні на санціметр. Нахуя, спрашываецца, рукі? Па плячы не пахлопаеш, у нос па-дружэскі ня даш. Канешне, намяць гармошку можна любому прахожаму. Але Віктар Іванавіч шчытаў эта за дурны тон – порціць сваімі рукамі чужы арганізм. Для гэтага ж ёсьць міліцыя і пішчэвая прамышленасьць. Акрамя рук, ні пользы ні радасьці не прыносілі Віктару Іванавічу і вухі. Што, бляць, за прыхаць прыроды?! - думаў ён. – Ладна бабам там, ачкарыкам, гамасекам. А я-та, я-та! Нармальны мужык – і з эцімі підарскімі бездзялушкамі! З-за этава ён заўжды хадзіў у шапцы. Праўда, спачатку хацеў нахуй іх адрэзаць. Але самому рэзаць нязручна. Папрасіць некава. Ды і начальства не зразумее.
Ішчо былі ў Віктара Іванавіча дзьве нагі. Але ногі эта такое… Імі хаця бы хадзіць можна.
Віктар Іванавіч жыў адзін. Бяз жэншчыны. Без коцікаў, сабачак, ёжыкаў, хамячкоў і рыбак. Патаму явоны палавы орган таксама нёс сваю трудавую вахту ўхаластую. Работаў Віктар Іванавіч прарабам. На стройке. А там самі ведаеце – народ непрасты. Соплі аб штаны выцірай, а плакаць ня смей. Або, як кажуць варшчыкі бітума, - “не пазорся сьлязамі, калі груць з валасамі”. А Віктар Іванавіч любіў грусьціць. Нават у сральні. І па-бальшому калі, і калі па-маленькаму. Але не панімалі рабочыя ўсяленскай макраты у яво вачах. Вець грусьць – эта када харашо ад таво што хуёва. А варшчыкам бітума харашо бывала толькі ад воткі. А када харашо ад воткі, то ніхуя эта ні грусьць. А абычная, маць іё, бытавая таска. Такой таскі вам любы наштампаваць можа.
І вот аднажды заібала Віктара Іванавіча ўсё. Этат бляцкі горад з фанарамі. Эта публіка ў кружэўных польтах. Наканец эта сука Анжэла Данілаўна з бугалцерыі, каторую пяць месяцаў вадзіў па пяльменных і румачных, у кукальны цеатр і дажэ на канцэрт у дом афыцэраў, а та ўсяму трэсту распізьдзела сваімі бяздарнымі губамі пра явонае паэцічэскае нутро. Карочэ, поняў ён, што міла яму прырода. А ў гарадах хай жывуць усякія абізяны і алкаголікі. Бо ў каменных джунглях толькі два выхады і ёсьць. Стаць этай самай тупой абізянай або збухацца ў гамно. Прадаў ён кварціру, сеў і паехаў у сельскія ебяні. Пузаты райцэнтраўскі аўтобус, слоўна ігрывы слонік, мчаўся ўдоль пшанічных палей. У душы Віктара Іванавіча цьвіла чаромуха. А пад ім прыятна рыпела. І цяжка было сказаць, што іменна рыпела. Пухлае дзерманцінавае сідзеньне, недавольнае ачэрэдной жопай. Цілі эта сама жопа Віктара Іванавіча па-мальчышэскі выплёсківала свой анатамічэскі васторг. Вець, як пісаў класік – «прастор ня толькі пціцы любяць».
( ІІ. 12 вілак )
І. Соплі на штанах
Віктар Іванавіч жыў у горадзе. У яво было дзьве рукі. А вот сяброў не была. Паэтаму абнімаць іму было некава. І смысла ў эціх руках не была ні на санціметр. Нахуя, спрашываецца, рукі? Па плячы не пахлопаеш, у нос па-дружэскі ня даш. Канешне, намяць гармошку можна любому прахожаму. Але Віктар Іванавіч шчытаў эта за дурны тон – порціць сваімі рукамі чужы арганізм. Для гэтага ж ёсьць міліцыя і пішчэвая прамышленасьць. Акрамя рук, ні пользы ні радасьці не прыносілі Віктару Іванавічу і вухі. Што, бляць, за прыхаць прыроды?! - думаў ён. – Ладна бабам там, ачкарыкам, гамасекам. А я-та, я-та! Нармальны мужык – і з эцімі підарскімі бездзялушкамі! З-за этава ён заўжды хадзіў у шапцы. Праўда, спачатку хацеў нахуй іх адрэзаць. Але самому рэзаць нязручна. Папрасіць некава. Ды і начальства не зразумее.
Ішчо былі ў Віктара Іванавіча дзьве нагі. Але ногі эта такое… Імі хаця бы хадзіць можна.
Віктар Іванавіч жыў адзін. Бяз жэншчыны. Без коцікаў, сабачак, ёжыкаў, хамячкоў і рыбак. Патаму явоны палавы орган таксама нёс сваю трудавую вахту ўхаластую. Работаў Віктар Іванавіч прарабам. На стройке. А там самі ведаеце – народ непрасты. Соплі аб штаны выцірай, а плакаць ня смей. Або, як кажуць варшчыкі бітума, - “не пазорся сьлязамі, калі груць з валасамі”. А Віктар Іванавіч любіў грусьціць. Нават у сральні. І па-бальшому калі, і калі па-маленькаму. Але не панімалі рабочыя ўсяленскай макраты у яво вачах. Вець грусьць – эта када харашо ад таво што хуёва. А варшчыкам бітума харашо бывала толькі ад воткі. А када харашо ад воткі, то ніхуя эта ні грусьць. А абычная, маць іё, бытавая таска. Такой таскі вам любы наштампаваць можа.
І вот аднажды заібала Віктара Іванавіча ўсё. Этат бляцкі горад з фанарамі. Эта публіка ў кружэўных польтах. Наканец эта сука Анжэла Данілаўна з бугалцерыі, каторую пяць месяцаў вадзіў па пяльменных і румачных, у кукальны цеатр і дажэ на канцэрт у дом афыцэраў, а та ўсяму трэсту распізьдзела сваімі бяздарнымі губамі пра явонае паэцічэскае нутро. Карочэ, поняў ён, што міла яму прырода. А ў гарадах хай жывуць усякія абізяны і алкаголікі. Бо ў каменных джунглях толькі два выхады і ёсьць. Стаць этай самай тупой абізянай або збухацца ў гамно. Прадаў ён кварціру, сеў і паехаў у сельскія ебяні. Пузаты райцэнтраўскі аўтобус, слоўна ігрывы слонік, мчаўся ўдоль пшанічных палей. У душы Віктара Іванавіча цьвіла чаромуха. А пад ім прыятна рыпела. І цяжка было сказаць, што іменна рыпела. Пухлае дзерманцінавае сідзеньне, недавольнае ачэрэдной жопай. Цілі эта сама жопа Віктара Іванавіча па-мальчышэскі выплёсківала свой анатамічэскі васторг. Вець, як пісаў класік – «прастор ня толькі пціцы любяць».
( ІІ. 12 вілак )
Нейкі сраны хлышч лупануў маю аську, таму міласьці прашу ў новую:
55тры-7восем4-два5два
55тры-7восем4-два5два
зранку ідзеш на кухню
пакуль над сьвежай газэтай
учорашні сёрбаеш вермут
сонца ў сваіх чырвоных
сьвітальных сямейных майтках
вырульвае з прыбіральні
і расчыніўшы вокны
струшвае птушак з дрэў
зь невідочных ангараў
плывуць эскадрыльлі аблокаў
гул з прамысловых ускраін
зліваецца з гулам лядоўні
звонам парожніх пляшак
шолахамі фіранак
і вецер бы п’яны дворнік
стаіць над табой, выдыхаючы
восеньскі перагар
ты ж голы і паўпрытомны
чухаеш пах і паліш
сочыш за зьменай сэзонаў
за іх безназоўнай красою
такою што й сам забываеш
уласны пашпартны нумар
імя і імя па бацьку
і мёртвых сваіх галасы
і толькі бомж пад пад’ездам
у сіняй шапцы з пампонам
пругкім жоўтым струменем
насьвістваючы няўмела
выводзіць на першым сьнезе
магічнае слова “Сеня”
з клічнікам у канцы
пакуль над сьвежай газэтай
учорашні сёрбаеш вермут
сонца ў сваіх чырвоных
сьвітальных сямейных майтках
вырульвае з прыбіральні
і расчыніўшы вокны
струшвае птушак з дрэў
зь невідочных ангараў
плывуць эскадрыльлі аблокаў
гул з прамысловых ускраін
зліваецца з гулам лядоўні
звонам парожніх пляшак
шолахамі фіранак
і вецер бы п’яны дворнік
стаіць над табой, выдыхаючы
восеньскі перагар
ты ж голы і паўпрытомны
чухаеш пах і паліш
сочыш за зьменай сэзонаў
за іх безназоўнай красою
такою што й сам забываеш
уласны пашпартны нумар
імя і імя па бацьку
і мёртвых сваіх галасы
і толькі бомж пад пад’ездам
у сіняй шапцы з пампонам
пругкім жоўтым струменем
насьвістваючы няўмела
выводзіць на першым сьнезе
магічнае слова “Сеня”
з клічнікам у канцы
Зусім забыўся паведаміць:
хто не пасьпеў або ня мае магчымасьці набыць мае "Дзевяностыя forever" на сайце нэт-бібліятэкі "КАМУНІКАТ" яе можна спампаваць у PDF-фармаце -
СПАМПАВАЦЬ

хто не пасьпеў або ня мае магчымасьці набыць мае "Дзевяностыя forever" на сайце нэт-бібліятэкі "КАМУНІКАТ" яе можна спампаваць у PDF-фармаце -
СПАМПАВАЦЬ

Ва Ўкраіне - эпідэмія: яшчур!
Я ўжо купіў сабе чорную труну і белую прасьціну(пад свой рост, каб зручна было накрывацца)
Калі хто хоча скінуцца на брацкую магілу - званіце.
))))))))))))))))))))))))
Я ўжо купіў сабе чорную труну і белую прасьціну(пад свой рост, каб зручна было накрывацца)
Калі хто хоча скінуцца на брацкую магілу - званіце.
))))))))))))))))))))))))
Сёньня я да ночы ў сталіцы Рэспублікі.
Калі ёсьць жаданьне, адтапырыўшы мезенец, папіць кавы - тэлефануйце 721 64 20
НУ, І ПРЫХОДЗЬЦЕ ЎВЕЧАРЫ:

Калі ёсьць жаданьне, адтапырыўшы мезенец, папіць кавы - тэлефануйце 721 64 20
НУ, І ПРЫХОДЗЬЦЕ ЎВЕЧАРЫ:

Харошы сябар
vladik_kohne апэратыўна пераклаў апошні мой вершык
Радіо несправджених снів
Колись нас усіх запакують мєнти
(підстав у них більше ніж купа).
Вони будуть лізти у душі, скоти,
і у рукавичках до дупи.
Вони конфіскують гандони, штани
і книги, яких не читали ніколи.
Мої співвітчизники, пацани,
Фанати Памели і Джолі.
Ми стільки курили, пили й до дівчат
між зрадами бігли з коханням;
ми клали на працю, здоров’я і владу
й паскудні державні гуляння.
І що нам ця трійка волхвів у дверях,
безхитрісна штурмбригада —
вони ніби порох на наших плечах
і зникнуть, як сніжна вата.
У благословенній юнацькій шизі,
шаленім студентськім запалі
по лезу стрибаєм усміхнені всі
по шию в житті, як в калі.
І хриплі мелодії з радіо снів,
всередині наших голів
летять над усім, що лишилось в гівні
з секвенсора янголів.
Радіо несправджених снів
Колись нас усіх запакують мєнти
(підстав у них більше ніж купа).
Вони будуть лізти у душі, скоти,
і у рукавичках до дупи.
Вони конфіскують гандони, штани
і книги, яких не читали ніколи.
Мої співвітчизники, пацани,
Фанати Памели і Джолі.
Ми стільки курили, пили й до дівчат
між зрадами бігли з коханням;
ми клали на працю, здоров’я і владу
й паскудні державні гуляння.
І що нам ця трійка волхвів у дверях,
безхитрісна штурмбригада —
вони ніби порох на наших плечах
і зникнуть, як сніжна вата.
У благословенній юнацькій шизі,
шаленім студентськім запалі
по лезу стрибаєм усміхнені всі
по шию в житті, як в калі.
І хриплі мелодії з радіо снів,
всередині наших голів
летять над усім, що лишилось в гівні
з секвенсора янголів.
Глядзець онлайн і спампаваць - тут:
http://ont.by/plugins/popups/video.p hp?title=&path=http://ont.by/webroot/delivery/file s/video/Projects/vybor/vybor_25_10_2.flv
Відавочная расейскацэнтрычнасьць перадачы далёка ня радуе. Кісьліцына недзе на тле астатніх са "сваёй" беларускай літаратурай, "сваёй" Морт і Рыжковым. Мятліцкі ў сваіх самазадаволеных акулярах - абсалютна адарваны ад "жызьні" ня гледзячы на пасаду ў "Мастацкай літаратуры".
Агульна кажучы, гэтая літ-паліт-карэктнасьць, усе гэтыя спробы прышыць хуй да лоба (то бок дзьве літаратуры адна да адной) - нейкая дурацкая і таму вельмі раздражняльная кляўнада. Якой халеры ляпіць Лісіцкую да белліту? (Дарэчы, тое самае тычыцца Алексіевіч)
Ну і, канешне, не абышлося без вясёлай аксіёмы "белліт сёньня перажывае ня лепшыя часы". Ха-ха! - уставім сьвечку хвораму!
І яшчэ: што за дэбільная звычка казаць - "ніхто ня ведае літаратаў"? Цяжка было запрасіць таго ж Жыбуля-Адамовіча-Глёбуса-Арлова?
http://ont.by/plugins/popups/video.p
Відавочная расейскацэнтрычнасьць перадачы далёка ня радуе. Кісьліцына недзе на тле астатніх са "сваёй" беларускай літаратурай, "сваёй" Морт і Рыжковым. Мятліцкі ў сваіх самазадаволеных акулярах - абсалютна адарваны ад "жызьні" ня гледзячы на пасаду ў "Мастацкай літаратуры".
Агульна кажучы, гэтая літ-паліт-карэктнасьць, усе гэтыя спробы прышыць хуй да лоба (то бок дзьве літаратуры адна да адной) - нейкая дурацкая і таму вельмі раздражняльная кляўнада. Якой халеры ляпіць Лісіцкую да белліту? (Дарэчы, тое самае тычыцца Алексіевіч)
Ну і, канешне, не абышлося без вясёлай аксіёмы "белліт сёньня перажывае ня лепшыя часы". Ха-ха! - уставім сьвечку хвораму!
І яшчэ: што за дэбільная звычка казаць - "ніхто ня ведае літаратаў"? Цяжка было запрасіць таго ж Жыбуля-Адамовіча-Глёбуса-Арлова?
Радыё няспраўджаных сноў
Аднойчы па ўсіх нас прыедуць мянты
(падставаў у іх дастаткова).
Яны залязацьмуць у душы, скаты,
і ў дупы ў пальчатках гумовых.
Яны канфіскуюць гандоны, штаны,
і кнігі, якіх ня чыталі ніколі.
Мае суайчыньнікі, пацаны,
фанаты Памэлы і Джолі.
Мы столькі палілі, пілі і дзяўчат
кахалі, ад здрады да здрады;
мы клалі на працу, здароўе, урад,
на ўсе дзяржаўныя сьвяты,
што гэтая тройца валхвоў у дзьвярох,
наіўная штурмбрыгада –
нібы парушынкі на нашых плячох,
зьнікомая сьнежная вата.
А мы ў блаславёнай юначай шызе,
шалёным студэнцкім запале
з усьмешкай скакацьмем па тонкім лязе
па шыю ў жыцьцёвым кале.
І хрыплая музыка радыё сноў,
што грала ў нашых галовах,
лунацьме над гэтым панурым лайном
з дыджэйскага пульту анёлаў.
Аднойчы па ўсіх нас прыедуць мянты
(падставаў у іх дастаткова).
Яны залязацьмуць у душы, скаты,
і ў дупы ў пальчатках гумовых.
Яны канфіскуюць гандоны, штаны,
і кнігі, якіх ня чыталі ніколі.
Мае суайчыньнікі, пацаны,
фанаты Памэлы і Джолі.
Мы столькі палілі, пілі і дзяўчат
кахалі, ад здрады да здрады;
мы клалі на працу, здароўе, урад,
на ўсе дзяржаўныя сьвяты,
што гэтая тройца валхвоў у дзьвярох,
наіўная штурмбрыгада –
нібы парушынкі на нашых плячох,
зьнікомая сьнежная вата.
А мы ў блаславёнай юначай шызе,
шалёным студэнцкім запале
з усьмешкай скакацьмем па тонкім лязе
па шыю ў жыцьцёвым кале.
І хрыплая музыка радыё сноў,
што грала ў нашых галовах,
лунацьме над гэтым панурым лайном
з дыджэйскага пульту анёлаў.
23 чысла гэтага месяцу ў Менску - чарговы зьезд ВКП(б) - Вялікага Княства Паэзіі (бязвізавага). То бок запрашам усіх абсалютна на халяву пабачыць і пачуць купу палымяных аўтараў-аратараў.
Па сканчэньні плянуецца захоп бараў, вакзалаў, лавачак і сталічных сквераў)))


Па сканчэньні плянуецца захоп бараў, вакзалаў, лавачак і сталічных сквераў)))


Ну шо, прыходзь, рабочы клас, сёньня, 25-га чысла, на ноч паэзіі (19:30-23:30, м. Київ. Михайлівська площа)
А для разьдзяўбаеў, бамжоў, школьнікаў і міліцанераў праграма пачынаецца а 8 раніцы -
Азнаёміцца з поўным сьпісам мерапрыемстваў
А для разьдзяўбаеў, бамжоў, школьнікаў і міліцанераў праграма пачынаецца а 8 раніцы -
Азнаёміцца з поўным сьпісам мерапрыемстваў





(