Мядзьвяжыха

Раскажу-ка я цібе, дарагі чытач, казку. Ідзі вазьмі на кухне буцерброд з каўбасой, садзіся пазручней, адкрывай пашырэ рот і слухай. Папярэджваю, гісторыя жастокая. Таму, мой даражэнькі, глядзі не ўссярыся.

У пятнацатым царстве, сто шаснацатым гасударсьце жыла-была дзярэўня. Хрэн хто яе помніць, але яна была. Вось. А вакол яе расло морэ ўсячэскай расьліннасьці, каторую тутэйшыя  празывалі лесам.  Людзі ў дзярэўні жылі разныя. Адні з пісюном, другія без пісюна. Але з піськай. Пісек, праўда, очынна не хватала – на пальцах можна было перашчытаць. Чым усе мужчыны і займаліся, замест таго каб пладзіць дзяцішак пад кустамі. Яны так захапіліся эцім самым перашчотам на пальцах, што не замецілі як усе піські вымерлі. Жэншчыны, яны такія: толькі дай ім повад – дохнуць маментальна.

Ноч апусьцілася на ўсё чорным чугунком. Астылі ў сьвятліцах печкі. Сьвіньні ў хлявах павесілі пятакі, пахудзелі, перайші на падножны корм. Бо пакуль бабы давалі сьвіньням, мужыкі ляжалі на прастынях, курылі і ніхуя ня ведалі што гэта такое – даць сьвіням. Акрамя сьвіняў, у дэпрэсію ўпалі і астальныя: коцікі, сабачкі, цэлая курыная рэзервацыя з індзюшыным гета і нават дзеравенскі сланёнак Мухтар, які верай і праўдай старажыў усіх ад вайны і бандзітаў. Мужыкі ж абраслі бародамі, груснымі песьнямі, каростай і настальгіяй. Сядзелі месяцамі, тупа маўчалі і нявесела бухалі – нават музыку ня ўключыш, бо радзіва і магнітафоны тады ішчо не ізабрэлі.

І вось па начах пачала хадзіць на дзярэўню Мядзьвяжыха. Усе афігелі, бо дагэтуль бачылі ў лесе толькі п’янага лясьніка і пянькі. Мядзьвяжыха кожную ноч заходзіла да мужчын пад адзіялы і задавальняла іхнія палавыя пытаньні, не абмінаючы самыя дзерскія і грубыя. А некаторым нават сьцірала шкарпэткі і рабіла нараніцу смакаценны гуляш з гарнірам.

Пасьля гэтага палюбіла сяло жывёлу так, як нават маму ня любяць, хоць да мамінава ідзеала Мядзьвяжыхе было, як да Бразіліі. Ну тоўстая, ну цыцак німа, ну нос валасаты, як і ўсё астатняе. Але ж галоўнае ня гэта. Галоўнае - душа.

Каб ня бегала па лясах, пабудавалі мядзьвяжыхе ў дзярэўне вялікі сенавал з сенам. Бывала зайдзе каваль Аньціп – а яна ляжыць, саломінкай у роце кавыраецца, а па ёй скачуць сінічкі і мандавошак з галавы выклёўваюць. А Аньціпка абапёршыся плячом аб касяк кажа: “Ну ты, маць, і багіня!”

Акрамя як кувыркацца з мужыкамі, Мядзьвяжыха больш за ўсё любіла ляпіць пяльмені і давіць прышчы. На пяльменныя суботы зьбіраліся як на сьвята, прычым усе, да апошняга імбіцыла Трахімкі. Медзьвяжыха ў гэты дзень дазваляла сабе ёбнуць грамульку-другую, а, выпіўшы, падала пад стол і дзіка раўла міма нот, як звычайна равуць бухія дзембялі на лавачках.

Але кароткім аказалася шчасьце. Бляцтву, нажаль, любяць перакрываць кісларод, нават калі яно нікому не мяшае. Ідзілію спорціў дзібіл Трахімка. Неяк у Пяльменную суботу, калі ўсе панапіваліся ў піліпаўку, ён вырашыў кінуць Мядзьвяжыхе пару палак. А напіцца ў піліпаўку – гэта вам, прабачце, ня ў дровы і нават не ў гаўно. Бухая ў піліпаўку істота падобная на мумію маманта, якога прасьцей каніраваць чым разбудзіць. Зьняў наш Трахімка брукі, вываліў пісюна наружу. І давай пярдоліць. А Трахімке, як махольнаму, трэба сказаць, было строга забаронена ябаць жывыя арганізмы, за чым мужыкі ўважліва сльядзілі. І правільна. Бо калі ў галаве вецер – якія, бляць, жэншчыны, якія дзеці? Сядзі, ляпі паравозікі з пласьціліна.

Знасільнічаўшы жывёлу, нараніцу Трахімка нікому пра гэта не сказаў. А праз два гады нарадзілася ў Мядзьвяжыхі ніпаймі што, прычым у трох экзэмпярах. З жэнскай галавой, вачыма на жопе, валасатае як грузін, са скаліозам ды яшчэ ў прыдачу агрэсіўнае, сільнае і дурное. Выліты гопнік, толькі экзацічны і на нулявой стадзіі эвалюцыі. Зрэшты іншых стадзій у гопнікаў і не бывае. Павырасталі тыя чудзішчы. І ў адну з начэй, выдраўшы з забора па штахеціне, паўбівалі ўсіх: і мужыкоў, і Трахімку, і мамку сваю. Мамка, праўда, акціўна адбівалася, нават пасьпела наматаць на лапу кішкі аднаго з уёбкаў. Але тут падбеглі астатнія ды як пачалі лупасіць Мядзьвяжыху, што яна ажно расплакалася ад такой неблагадарнасьці. Пасля чаго села на пянёк, з’ела піражок і ўмёрла ад гора.

А мараль, мае даражэнькія такава: любіце сваіх мам, нават страшных і маральна распушчаных. Бо што такое красата і мараль у сраўненіі з Любоўю? - хуйня з маленькай літары. А калі раптам вы гопнік або тупая кабыла і ня можаце любіць – ня любіце. Але абязацільна схадзіце да дохтара і зрабіце кастрацыю – я вас умаляю. 

alexandr_k

Определена дата проведения 7-го Международного фестиваля поэзии "Київські Лаври": 17-21 мая 2012 г. Проекты для участия в фестивале принимаются с 23-го февраля по 23-е марта.
Е-мейл: sho@sho.kiev.ua с пометкой в теле письма: "Проект на Киевские Лавры"

Перепост приветствуется.