?

Log in

      Бляць-нахуй.

Ну, бляць, хачу, бляць, расказаць пра сваё жыцьцё. Нахуй. Дажэ ня так. А гэтага, ябіся тыЯк ягоОт жэжА-а-а, бляць, успомніў! Пра хвірму сваю. Я, бляць-нахуй, вырашыў, бляць, пачаць сваю справу. Да, бляць. Нахуй. А справы, бляць, ёбаны у рот, так проста ня робяцца. Карочэ, пязьдзец.

55У мяне, бляць, усё схвачэна. Без вапросаў – зуб навыкал.  Назва, нахуй, гэтайЁптЯбаць-капаць, зара ўспомню. А, хвірмы! Так во, бляць, назва з паняцьцем. «Ціпа цірымок». Без пязды.


Але вець, бляць, адзін, ябіся ты колам, я, нахуй, далёка ня заехаў бы, ябучая ты сіла. І я, бляць, званю, бляць, свайму карышку, нахуй. І, бляць, ару ў трубку:

- Брасай, бляць, Сашок, сваю бляць і пяздуй быранька да мяне, ёбаны ты сьвет!

А ён, бляць, пацан вопытны. Ядрыць маю маліну. Як, бляць, сядзе за што, нахуй, так уся цюрма плачэ пад ім, бляць. Ціпа аўтарыцет, бляць, у яго вязьдзе. Гадам буду.

І, бляць, завязаўся між намі, пязьдзець ні стану, няхуйскі дзелавы пязьдзёш:

- Бляць, нахуй, бляць, пяздзець ня стану, нахуя, гэтага, бляць, ябіся ты ў вуха, бляць?

- Таму што, бляць-нахуй, таго, бляць, ёбана маць, нахуй!

- Ты мне, бляць, ня мандзі тута. Каліся, маць-перамаць, у чом мысль.

- Ня ябацца, Лысы, мысаль канкрэтная, ціпа. Ты, бляць, рубіш, бляць, лахоў пазорных. Я трамбую і на падхваце. А лавэ, бляць-нахуй, цібе і мне, мацірынска душа, бляць. Папалам, бляць. Бяз крыўд, нахуй.

Але, бляць, усё б сабе заебца, нахуй, на мазі быўо б, бляць. Пучочкам быўо б, нахуй. Толькі, бляць, дарошку нам, нахуй, перабеглі адны, бляць-нахуй, гандоны сраныя . Ябаць іх ва ўсе шчэлі!

Доўга, бляць, мы з імі, бляць, дупу рвалі, ссукамі. Ажно, нахуй-перанахуй, чэраз год пайшло, бляць, паехала усё. Цёлкі табуном, бляць. Гарэлка, бляць. Членавозы, бляць, ламавыя. І січас усё, нахуй, заябата было б. Але гэтыя, бляць, залупаяшчарыцы, бляць, гэтыя пяздакрылы чашуйчатыя, нахуй, на гэтым, ёбана маць, ня супакоіліся. Бляць, бляць і нахуй!

Папалілі, скаты, хвірму нашу, бляць. Я, бляць, пасьпеў гэнтых казлоў замачыць, бляць. Толькі справы ўсё адно, бляць, гаўно гаўном, нахуй. І дзеньгі усе – цю-цю, усрацца і ня падняцца, нахуй.

Толькі, бляць, мацірна выругацца, нахуй, і застаецца!
___________________

Караткевіч

Сёньня гадавіна сьмерці Караткевіча. На фота - Уладзімер Караткевіч са злоўленай ім акулай. Кактэбель, 1971 год
EC62A6E4-D5B1-4EE6-9558-7A9D1A70745B_w610_r1_s

Кім Чжун Хо - "Ніхто"

ах, які ў цябе голас –
ажно зьліваецца з цішай
якое жыцьцё –
без прыкметаў жыцьця

можна даць табе працу
але што гэта зьменіць?
можна забраць
апошні кавалак зямлі пад нагамі
але ён і так даўно ўжо ня твой

яшчэ маеш час выгадаваць успаміны
нагадаваць наастачу сьвіньню надзеі…

там на пляжы мінулага
ляжыць твая ўдача

ці меў ты сам хоць колісь
месца пад сонцам?

чаго маўчыш
як бяды ў рот набраўшы?
201009161354088002

Жывыя легенды

Ягор і Наста –
прагрэсіўныя прадстаўнікі грамадства.
Ён – метафізік-камбайнёр,
яна – таксама думае часта.

Маюць багатае духоўнае жыцьцё
і кватэру-хрушчоўку.
Іхні ўнутраны сьвет
уражвае нестандартнай планіроўкай.

Ягор – прыхільнік дагмату,
што ўсё – ілюзія, нават ягоны начальнік.
Больш складаная сітуацыя ў Насты:
паводле яе, творца – гэта паяльнік.

Жывуць то ціха, залёгшы на дно,
 то падымаюць у шклянцы горада буру.
Праз гэта абаіх занесьлі даўно
ў чорны сьпіс міністэрства культуры.

Варта згадаць іхні славуты перфоманс-шок:
на канцэрце "Мы - мірныя людзі" ў ДК прафсаюзаў
усім слухачам падключылі да крэслаў ток.
Акцыя называлася "Пазбаўленьне ад ілюзій".

Канешне, быў гучны суд і фота ў газетах.
Улады горада назвалі іх нават фашыстамі.
Правёўшы ў турме вясну і лета,
выйшлі на волю яшчэ больш наравістымі.

Наступнае, што хочуць зрабіць –
спаліць будынак гарвыканкаму.
Яркая акцыя будзе насіць
сьціплую простую назву "Карма".

А ўвогуле, творчых планаў у іх мора,
галоўнае - не апускаць рукі.
Зрэшты, ужо зараз Насьце з Ягорам
ёсьць што распавесьці ўнукам.

Крот Сяргей

я і сонца сёньня на сьвітанку
вярнуліся з начной гулянкі

і тут пачалося – спачатку
дрэва пад акном загаўкала сабакам

з буды вылез мужык
панюхаў паветра, пачухаў
нагою за вухам

над даўгабудам
зазьзяў нечакана німб
з возера выпаўз
прэзідэнт усіх рыб

пасля ў акно заляцела птушка
кажа  - мяне зваць Галіна
я люблю вас, мужчына

тут пастукалі ў дзьверы
гляджу  – дзяцел у форме міліцыянера

гаворыць – ведайце меру, шаноўны
праз вас парушыліся ўсе законы

а я што? я крот Сяргей – жыву, дзівачу
нічога благога ў гэтым ня бачу 
Край карысных расьлінаў.
Моцны, высокі плот.
Вецер трэпле бацьвіньне.
Зьнізу поўзае крот.

Я маўчу як зігота,
ты маўчыш як дупло.
Ціха наўкол і бязрота.
Так заўсёды было.

Я жыву без пытаньняў
і ты жывеш проста так.
Маем адно прызваньне –
не называцца ніяк.

Сытыя сьвежым гноем,
смачным і задарма…
Лепшага за такое,
знаю, жыцьця няма.

Калі ж няўзнак прарастае
між намі сумніўны падвід –
хуткую сьмерць сустракае.
Дзякуй, бог Пестыцыд!

Дзякуй сьвятым Гербіцыдам –
славім ваш вечный бой.
Трэба будзе – бяз крыўды
ляжам у перагной.

Я маўчу як салома,
ты маўчыш як пянёк…
І прабягае зьнікомы
ўнутраны халадок.
Пад маім акном у кроне клёна
сьпявае дагістарычны птах па імені Леанід.
А ўсё таму, што айчынным вучоным
удалося зрабіць рывок і ажывіць гэты від.

Такіх, як ён, у краіне цяпер – як сабак.
На суседняй асіне, напрыклад, жыве птушка Ніна.
У кулінарным плане гэтыя птахі на смак –
нешта сярэдняе між баранінай і сьвінінай.

Тры метры росту, гіганцкія крылы…
Імі лятаюць на мора ці ў горы на ўікэнд.
Авіякампаніі, канешне, няхіла ўзвылі,
ад таго, што з’явіўся такі канкурэнт.

А яшчэ яны эрудыты – чытаюць запоем!
Мой тупы сусед, праваслаўны поп,
любіць весьці зь імі дыскусіі пра Сьвятое
Пісаньне, асабліва пра Ноеў каўчэг і Патоп.

Але галоўны плюс рэінкарнацыі
гэтых дагістарычных істот,
У тым, што яны ўзялі за яйцы
нахабную гапату і іншы зброд.

Як фанатыкі гуманістычных ідэалаў,
кожнаму, хто вядзе сябе як скот,
птахі спачатку чысьцяць ябала,
а найбольш агрэсіўным сруць у рот.

Толькі ня трэба думаць, што вось яно, шчасьце,
што, нарэшце і мы пажывем у Залаты Век.
Жыцьцё – непрадказальная субстанцыя,
на паверхню якой заўжды ўспылвае чалавек.

Бо хутка новая сенсацыя
скалане наш ідэальны сьвет
Паводле інсайдэрскай інфармацыі
у Інстытуце палеанталогіі прэзідэнт

абвесьціць пра ажыўленьне
чалавекамалпы калматай.
Рыхтуйся, народ, да абнаўленьня
выбарчых сьпісаў дэгенератаў.

img_5276

Паркаманы

Хто не кайфуе ад паркаў,
хто не кахаўся ў парку? –

ніхто, бо гармоны ўсіх краін
мацнейшыя за гераін!

Вось хорам крычаць у экстазе жабы,
млосна глядзіць на варону груган,
здымае майткі прыгожай бабе
ня меней прыгожы пан.

Аркестр прыроды, сімфонія лета…
Нават глухія падселі гэта.

А колькі ў парках атракцыёнаў!
Там экстрэмалы падчас любошчаў
паляць – за рухам рух – кілатоны
адрэналіну і столькі ж тлушчу.

Вось у арэлях салдат узмужнелы
здаецца нявесьце ў мілосны палон…
Што ёсьць бяззбройнейшае цела?
Што ёсьць прыемней за гэткі гамон?

Што саладзейшае за пажаду?
Нічога, нават цукровая вата.
Цёмныя паркі… там, у прысадах
ловяць імгененьні, маюць зацята

лох офісны – ў марах – паненак прыгожых,
дзеўку тупую – прасталюдзін,
цынік юрлівы – жанчынак заможных.
Зрэшты, ня толькі жанчын…

Вось п’яныя панкі, сеўшы на траўцы,
хваляцца досьведам і пісюнамі.
Юная пара стогне ў альтанцы –
іх тут ніколі ня знойдзе мама.

Азбукай морзэ дзяўбуцца дзятлы,
рытм шалёны зьбіваючы іншым…

І толькі поўныя ебанаты
настойліва просяць цішы.

Лямагазінная элегія

Час ляціць, як пляшка ў галаву гопніка.
Прыемна назіраць за часам.
Праўда, у вачэй псуецца оптыка.
Але пазітыўных момантаў – маса!

Бягуць хвіліны, як алкаголікі
да закрыцьця кас у магічнай краме.
Я ўжо заняў найлепшае месца за столікам:
сяджу, па-дзіцячы матляю пад ім нагамі.

Пляшку жыцьця варта выпіць хаця б дзеля таго,
што наперадзе – найсмачнейшая чарка.
Праўда, усім ледзь не адразу блага стае ад яго.
Але асабіста я з асалодай хлябаю змалку.

Мае ныркі і сэрца – мой мінімум-пантэон.
Ім да сракі рухі планет, катаклізмы, эпохі…
Час моцна б'е ў галаву, нібы самагон.
І чым далей, тым болей стае ўсё глыбока похуй.

Latest Month

Жнв 2016
S M T W T F S
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031   

Tags

Syndicate

RSS Atom
Распрацавана LiveJournal.com
Designed by Taichi Kaminogoya