?

Log in

ЦРУ пра Берасьце

ЦРУ выклала купу архіўных дакумантаў. Напрыклад, файл ад 1953 году з планам турмы каля "Інтурысту" і царквы ў Берасьці

21

З сакрэтнага данясеньня ЦРУ:

"У канцы 1948 году ў Брэсьце пастаянна адбывалася страляніна. У турму быў прыток вязьняў за гандаль на чорным рынку і рабаваньне чыгуначных майстэрняў.

Сярод мясцовых жыхароў хадзілі чуткі, пацьверджаныя шматлікімі сьведчаньнямі, што ў гэты час у Брэст уварваліся партызаны. Па горадзе пастаянна і на вялікай хуткасьці езьдзілі грузавікі з савецкімі вайскоўцамі. Пазьней у турму былі кінутыя групы мужчын у сялянскай вопратцы і з агнястрэльнымі раненьнямі.

Таксама назіраліся сполахі і чуліся кулямётныя чэргі у раёне меркаванай базы партызанаў. Пазьней многія старыя і новыя вязьні адкрыта прызнаваліся, што яны партызаны.

Большасьць партызанаў былі з Беларусі, Польшчы і Украіны, у прыватнасьці, з такіх гарадоў, як Станіслаў, Тэрнопаль, Львоў, Пшэмышль, Рава Руская, Брэст, Кобрын, Ковель, Баранавічы, Мінск, Ліда, Гродна, Вільня. Таксама былі партызаны с Літвы і Латвіі".

- …І я такі, ціпа, падхажу і гавару, - алё, лашара, дай сігарэту, - а ён такі, ціпа, – а я не куру, - ну, я тады р-раз яму як ёбну з вяртухі, хацеў у вуха, але, бляха, крыху прамазаў і па шэе лупануў. Той чувырла ў сьнег упаў ляжыць, раве, як цёлка, нагамі дзёргае, - прыкінь, вот дзібіл. Ну я яму, ціпа, кажу, - закрой хлебарэзку, чмошнік. А то відзіш гаўнакучку сабачую, застаўлю січас есьць. І такі ўжо цягну яго за капішон да той кучы - у нас на раёне сабачатнікаў з сытымі сабакамі тышчы, - а ён нінада, нінада. Карочэ, заціхнуў. Сматру, а ў яво з кармана мабіла выпала. Такая што пальцам па экране тыкаць нада.

- Пізьдзіш.
- Зуб навыкал! Плюнуў яму ў ліцо. Забраў мабілу. Ішчо пару раз нагой па жопе даў. Потым злеганца вальнуў у нос і сказаў, шобы тока папробаваў у школе цілі радакам расказаць пра міня.
- Ну ты і дурны. Нафіга забраў ціліфон. Нада была бабла выбіць. Заложыць. У школу можа і не, а радакі точна прасякуць нашчот мабілы.
- Ні сцы. Знаю я явоных радакоў. Баця – тормаз, у бібліацеке работае, матуха – ішчо хужэ.
- Ну, сматры. У нас участковы на ўсю голаву бальны – разбірацца ня будзет. Чык-чырык – і ты за рэшоткай у доміке. Ладна, айда ў магаз. Я ў брата лавэ стырыў, можна бухнуць трахан.

Паліттэхнолаг Адам Сублімук любіў вячэрнія шпацыры,
асабліва па стрэмных раёнах.
Аднойчы ў закінутым скурвендыспансэры
ён падабраў маленькага армагедона.

Канешне, жонка Ева была ў шаленстве.
І я разумею яе духоўную пазіцыю.
З іншага боку, Адам з маленства
марыў зладзіць усепланетную інквізіцыю.

У выніку жонка адправілася да харона,
а за ёй – рэшта насельнікаў дома па вуліцы Бабарэкі.
Бо ня варта ўступаць у канфлікт з армагедонам,
нават калі ён маленькі.

Свайго агрэсіўнага зьвера Адам карміў
сьвежаю і смачнаю прапагандай.
Неяк па-свойму любіў і нават ня біў.
Плюс навучыў выконваць прымітыўныя каманды.

Яны будавалі шалёныя планы і маглі
шмат крыві папсаваць грамадзянам многіх дзяржаваў.
На шчасьце, аднойчы да іх у госьці зайшлі
хлопцы з байцоўскага клубу "Добрыя справы",

пасля чаго Адам доўга ляжаў са струсам мозгу ў рэанімацыі,
выпісаўся і працуе цяпер ідыётам на паўтары стаўкі.
А маленькі армагедон здох, не перажыўшы кастрацыі.
Пра яго ўваскрашэньне паліттэхнолагі ўжо сачыняюць байкі.

Пладова-ягадны гімн

Шчасныя, хто п'е "Дары прыроды" –
алканаўты, цьвет майго народу!
Хто не забывае "Родны кут",
"Тэт-а-тэт", "Фантазію", "Эцюд",
"Летні хіт", "Лясную чараўніцу",
"Раўбічы", "Міраж" і "Балаўніцу".
Для каго "Пікантнае" ў пачоце,
хто смакуе "Водар мяты" ў роце,
не забыў "Палескае", "Вянок"
і канешне легендарны "Крыжачок".

Нізкі вам паклон, "Ламбада" і "Вясёлка",
"Дэжа вю", "На ростанях", "Дзьве зоркі",
"Містэр Ікс", "Матроскае", "Сакрэт",
"Раніца", "Клубнічны брыз", "Дуэт",
""Аганёк", "Сузор'е", "Казанова",
"Афіцэрскае", "Мужчынская размова",
"Калясо фартуны", "Порт", "Круіз",
"Лістапад", "Калейдаскоп","Капрыз".

О, вытворцы "Ягаднага флірту",
колькі глотак ім было заліта!
Колькі душ уратавалі зранку
"Піруэт", "Аронія","Палянка",
"Кабарэ", "На брудэршафт", "Віраж",
"Шчодры вечар", "Восеньскі кірмаш",
"Знак бяды", "Смуглянка", "Адпачынак",
"Графскі сад", "Любімая жанчына",
"Весялінка", "Залаты букет",
"На дарожку", "Факел" і "Санэт".

Ліцеся, "Лагуна" і "Элада",
затуманьвай мозг, "Шахерэзада",
супакой нутро, "Рубінавы браслет",
каб здаваўся весялейшым сьвет.
Піце з кожным, у каго ёсьць рот, панове.
А ў канцы жыцьця абавязкова
вып'е дзьябал і прыгубіць бог
з намі разам пляшачку "На трох".

1016215_800430653347957_6169721088688211430_n
Мы выйшлі ў краму, я і Моцарт Саня,
са стратэгічным планам выпіць непафасна.
Абагналі брыгаду рабочых няп'яных.
Здаецца, ніхто з іх не выглядаў радасна.

Ведучы актуальную палітычную дыскусію,
падымаючы па дарозе градус размовы,
мы не заўважылі, як ужо стаім і закусваем
цукеркамі "Тузік" і мойвай.

Цэлы адрэзак жыцьця – хвілін дваццаць –
выпаў, нібы мантажны брак.
"Мы, - казаў Саня, - дамо ім яшчэ прасрацца!"
На што я глыбока адказваў: "Так!"

Навокал нейтральна ляжаў сьнег, і рукі
трэсьліся, разьліваючы алкаголь.
"Як думаеш, палітычныя прастытуткі
адчуваюць душэўны боль?", –

без усьмешкі спытаўся Саня,
віртуозна робячы вялікі каўток.
"Харошае, рытарычнае пытаньне", -
задумаўся  я, адліваючы пад пянёк.

А потым да нас падыйшоў мужчына, пад вокам фінгал,
і паведаміў: "Заўтра канец сьвету!"
Горад сьвяціўся, як вялікі неонавы мангал
на заднім двары планеты.
Хутка на "Літражы" - адказ Чэслава Мілаша на знакамітае эсэ Вітальда Гамбровіча "Супраць паэтаў".
"Калі б, аднак, паэзія была малаважнай забаўкай, нечым накшталт шахмат ці філатэліі, [улады] не рабілі б столькі высілкаў, каб яе мець і апекаваць. Наадварот, лічаць яе адным з наймагутнейшых інструментаў для кіраваньня розумамі, бо з дапамогай фальшывай паэзіі ўкладаюць патрэбныя сэнсы пад сентыментальную абгортку.
("Бусел у небе ляціць,
Расьце васілёк у лузе.
Ах, як цудоўна жыць

Нам у Савецкім Саюзе")".
gombrowicz_i_milosz_east_news

П'янка пад акупацыяй

Знайшоў фотачку. Берасьце, 6 лютага 1944 году. Цёлкі бухаюць з нямецкімі ахвіцэрамі, у аднаго нават гармошка. П'янка ў самым разгары )
6 лютага 1944 цёлкі п'юць з нямецкімі афіцэрамі
У слана нялёгкі лёс –
мае вельмі доўгі нос.
Я таксама нешчасьлівы:
нос мой сіні, быццам сьліва,
бо яго круціў мой тата,
нібы гэта вентылятар.

А яшчэ я маю вухі.
Праўда, імі нельха нюхаць.
Тата іх круціў мне двойчы –
ледзь не выскачылі вочы.
Я тады крычаў як бык,
бо да болю не прывык.

Так, характар мой нягладкі:
суп ня ем, хаджу без шапкі,
не люблю займацца спортам
і шнуркі завязваць ботам.
І ня трэба строіць кпіны –
я такі тут не адзіны!

Цяжка жыць на белым сьвеце
шмат каму і дзе, паверце:
і аленям, і кітам,
і цюленям, і глістам,
        маўчунам і языкатым,
        вастразубым і шчарбатым,
у пустэлях – маракам,
на рыбалцы – чарвякам,
        фантазёрам і дэбілам,
        хуліганам і зубрылам,
на паліцах розных крам –
шакаладкам і тартам…

Як гаворыць цётка Валя:
"Трэба выпіць барбавалу".
Як гаворыць дзед Адам:
"Трэба выпіць 200 грам".
childno

"Кім Чжун Хо проводить колосальну ідеологічну роботу (підривну, бо за нього її робить де факто Прилуцький). Він руйнує тоталітарну ідеологію, бо готовий сприймати її буквальніше, ніж вона сама себе репрезентує.

...Насправді страшнуватий підсумок: поезія живиться у несвободі, у відчутті жорсткої межі, яку треба подолати, у наявності чіткого Я, яке треба переступити як випадкову суму досвідів".

http://litcentr.in.ua/blog/2016-12-07-144

71544847

Кантактны цырк

Увага! Увага! Нарэшце і ў ваша задуп'е
завітала вандроўная трупа з праграмаю "Бездухоўнасьць".
Па заканчэньні шоў наш дырэктар Вігор Купа
запрашае на оргію. Гэта бясплатны бонус.

Забудзьце пра энтрапію і эміграцыю,
меланхолію, меланому і мастурбацыю -
сёньня ўсё перакуліцца ўніз галавой.
Вам патрэбная містычная аперацыя.
Гэта акурат наша спецыялізацыя.
Усе інcтрумэнты маем з сабой.

У праграме: каскадзёры-пахуісты,
ранімыя йогі, факіры-расісты,
акрабаты-вар'яты без страхоўкі і мазгоў,
ручныя нацысты, штангісты і сталіністы…
Плюс два ўнікальныя мегаартысты:
клоўны Бім і Бом – веганы-сатаністы,
якія з божаю дапамогай падоўжаць жыцьцё вам на шмат гадоў.

Забудзьце пра экалогію і эпіляцыю,
кадзіроўку, крэмацыю і кастрацыю.
Расслабцеся і глядзіце ўважліва на манеж.
толькі для вас барадатая пані Канстанцыя
правядзе адзіны сэанс рэінкарнацыі.
Рамантыкаў і нелегалаў абслужыць найперш.

Забудзьце пра сэсію і будучую прафэсію,
пандэмію, прагрэс і стабільную пенсію.
Пра тое, што будзе, раскажа прарок Вальдэмар.
Галоўнае не ўпадаць у маразм і дэпрэсію.
Сёньня ў нас зьніжкі на аргазм і агрэсію.
Хто мае квіткі – запрашаем. Астатнім – шлях на цьвінтар.

88a36ce6a10e52d4a27b925bd1f3513a

Некраагент Жэня

У пятым класе Жэня памёр.
У шостым, на верасьнёвай лінейцы
яго не пазнаў нават сусед па парце Ягор –
найлепшы сябар на гэтым свеце.

Настаўніца праваслаўнай і фізічнай культуры,
чэмпіёнка раёну па экзарцызму Эла Нігілюк
паведаміла пра Жэню ў царкву і сілавыя структуры,
зразумеўшы адразу, што ён – пякельны хлапчук.

Але ніхто яе не паслухаў: ані мянты з папамі,
ані бацькоўскі школьны камітэт.
Сказалі: "Падумаеш, мёртвы. Мы з радасьцю самі
дзювама нагамі ступілі б на той сьвет".

Тым часам насталі восеньскія халады…
Бацькі Жэні, масоны-экстрэмалы,
на могілках на сьвята Дзяды
адкрылі ўсім у пекла і рай два бясплатных парталы.

Дурныя рванулі ў пекла, наіўныя ў рай.
Але назад і тыя, і тыя прыйшлі з пахмурымі тварамі.
Толькі мясцовы бацюшка Мікалай
вярнуўся вясёлы і з нейкімі п'янымі шмарамі.

Вядома, сьпецслужбы зацікавілі хады на той сьвет.
Заадно паднялі з архіву заяву на хлопчыка Жэню.
Завербаваны, як першы ў краіне некраагент
ён быў адпраўлены ў выведку ў вогненную геену.

Але пацан меў уласны план: сабраўшы банду чарцей,
прывёў іх да прэзідэнта на ранішнюю планёрку.
Чуліся крыкі, пагрозы, плач… Карацей,
трупы кіраўнікоў склалі на пляцы прыгожай горкай.

Тым часам сьвет ператвараўся ў шызоідны вінігрэт:
натхнёны ўдачай, тандэм масонаў-вынаходнікаў
адкрыў парталы да экзатычных  планет –
Казачных Даўбаёбаў і Чорных Гномікаў.

Першыя адразу па-хатняму адчулі сябе на Зямлі.
Другія адкрылі начны клуб для дзяцей і аматараў готыкі.
Пасля на планету нейкім чынам прыбылі
прадстаўнікі сузор'я Найноўшай Эротыкі.

Тады Эла Нігілюк, сабраўшы атрад праваслаўных баевікоў,
абвясьціла джыхад гасьцям няпрошаным.
А людзі з верай і зброяй такія дурныя, што будзь здароў.
Карацей, будучыня не абяцала нічога харошага.

Жэня зразумеў – будзе вайна, прычым не адзін год.
Таму, пасля доўгіх дыскусій з чарцямі,
усіх фанатыкаў загналі на гіганцкі параход
у вечны круіз, раз ня могуць ня быць скатамі.

Гэта ўсё было гадоў 20 назад.
Зараз чэрці сядзяць хто на зоне, хто па дварох з гітарамі.
А мёртвы Жэня, усталяваўшы свой некрадыктат,
заняўся простымі чалавечымі марамі:

цяпер адстрэл даўбаёбаў дазволены круглы год;
мянты сталі бяскрыўднымі, як насмарк і нарды;
плюс на працу людзі з палёгкай паклалі болт,
бо на райскіх складах акцыя "ўсё бясплатна".

Праўда, ёсьць ва ўсім гэтым адзін вельмі сумны факт:
забылі ўсе пра душу і іншыя тонкія штукі.
А раз так, раз так! –
                                     пайду і з гора нап'юся, сукі…
Дарэчы, хутка ў Берасьці і Менску прэзентацыя паўночнакарэйскага "Патрыятызма для чайнікаў". Там будзе не толькі перакладчык, але і аўтар. Даты, паролі, яўкі будуць пажжэй
кДжХ

Хутка ў кнігарнях

У выдавецтве "Логвінаў" нарэшце выйшла кніга культавага ў Еўропе і забароненага ў КНДР паўночнакарэйскага паэта Кім Чжун Хо ў маім сьціплым перастварэньні. Дзякуй Андрэю Хадановічу і Лідзе Наліўка за рэдагаваньне і карэктуру, а Каце Пікірэні за ахуенную вокладку. Асаблівая падзяка перакладчыкам Таэсу Высонгу (КНДР), Андрэ Дзэбацье і Шарлоце Марэйві (Францыя) за каштоўныя кансультацыі і дапамогу ў перакладзе.

00

Гэта, канешне, тупа вешаць спасылку на сайт форума, але ўсё ж. Ня ўсе ж людзі разумныя. Калі што, мы выяжжаем на Львоў цягніком у ноч на 15-е, можа яшчэ хто сваё цела вязе ва ўнісон з намі.

Нас ждзе букет віна, і клумбы оргій,
сьціхоў вазвышэных сасуд,
ябалы гопнікаў, дзяўчат прыгожых ногі...
А хто ня з намі - тыя хай сасут :)


http://bookforum.ua/en/participants/prylutskyj-sergij/

5

Здароў, Віталя, Алег, банжур, Віялета.
Чаму сядзім не бухаем? Чакаем Гену?
Гена ж загінуў – яшчэ на Шостай сусьветнай,
калі зулусы спалілі Маскву і Вену.

Артуру пашанцавала: цяпер ён робат.
Купіў сабе хутар у лесе, зьліўся з прыродай.
Анжэле адрэзалі нос і прышылі  хобат.
Анжэла заўсёды была ахвяраю моды.

А хто памятае Арцёма, шасьцёрку і суку?
Зрабіў сабе клонаў – заселі ў гарвыканкаме.
Ва ўсіх вельмі спрытныя вочы, язык і рукі.
Праўда, як і раней, праблема з мазгамі.

Наташа ў стрыптызе, Маша і Даша ў "Грынпісе" –
дзяўчаты яшчэ са школы любілі жывёлаў.
Антон падхапіў у міжгалактычным круізе
няведамы вірус. Цяпер ён жаночага полу.

Настаўніца першая наша, Ілона Пятроўна,
доўга хварэла, памерла і стала зомбі.
Біялагіца здымаецца ў мікрапорна.
Бачылі б вы што там вырабляюць мікробы.

Гады пралятаюць, як НЛА – незаўважна…
Хто памятае выдатніцу Караліну?
 Жыве з гуманоідам, мужу скафандры вяжа…
Раней такое бачылі толькі ў кінах.

Ня знаю як вам, а мне жывецца шчасьліва.
Па вуліцах ходзяць расьліны і дрэвы-мутанты.
Дарэчы, праз месяц жанюся на Грушы з Асінай.
Усіх запрашаю на гэтае страшнае сьвята!
      Бляць-нахуй.

Ну, бляць, хачу, бляць, расказаць пра сваё жыцьцё. Нахуй. Дажэ ня так. А гэтага, ябіся тыЯк ягоОт жэжА-а-а, бляць, успомніў! Пра хвірму сваю. Я, бляць-нахуй, вырашыў, бляць, пачаць сваю справу. Да, бляць. Нахуй. А справы, бляць, ёбаны у рот, так проста ня робяцца. Карочэ, пязьдзец.

55У мяне, бляць, усё схвачэна. Без вапросаў – зуб навыкал.  Назва, нахуй, гэтайЁптЯбаць-капаць, зара ўспомню. А, хвірмы! Так во, бляць, назва з паняцьцем. «Ціпа цірымок». Без пязды.


Але вець, бляць, адзін, ябіся ты колам, я, нахуй, далёка ня заехаў бы, ябучая ты сіла. І я, бляць, званю, бляць, свайму карышку, нахуй. І, бляць, ару ў трубку:

- Брасай, бляць, Сашок, сваю бляць і пяздуй быранька да мяне, ёбаны ты сьвет!

А ён, бляць, пацан вопытны. Ядрыць маю маліну. Як, бляць, сядзе за што, нахуй, так уся цюрма плачэ пад ім, бляць. Ціпа аўтарыцет, бляць, у яго вязьдзе. Гадам буду.

І, бляць, завязаўся між намі, пязьдзець ні стану, няхуйскі дзелавы пязьдзёш:

- Бляць, нахуй, бляць, пяздзець ня стану, нахуя, гэтага, бляць, ябіся ты ў вуха, бляць?

- Таму што, бляць-нахуй, таго, бляць, ёбана маць, нахуй!

- Ты мне, бляць, ня мандзі тута. Каліся, маць-перамаць, у чом мысль.

- Ня ябацца, Лысы, мысаль канкрэтная, ціпа. Ты, бляць, рубіш, бляць, лахоў пазорных. Я трамбую і на падхваце. А лавэ, бляць-нахуй, цібе і мне, мацірынска душа, бляць. Папалам, бляць. Бяз крыўд, нахуй.

Але, бляць, усё б сабе заебца, нахуй, на мазі быўо б, бляць. Пучочкам быўо б, нахуй. Толькі, бляць, дарошку нам, нахуй, перабеглі адны, бляць-нахуй, гандоны сраныя . Ябаць іх ва ўсе шчэлі!

Доўга, бляць, мы з імі, бляць, дупу рвалі, ссукамі. Ажно, нахуй-перанахуй, чэраз год пайшло, бляць, паехала усё. Цёлкі табуном, бляць. Гарэлка, бляць. Членавозы, бляць, ламавыя. І січас усё, нахуй, заябата было б. Але гэтыя, бляць, залупаяшчарыцы, бляць, гэтыя пяздакрылы чашуйчатыя, нахуй, на гэтым, ёбана маць, ня супакоіліся. Бляць, бляць і нахуй!

Папалілі, скаты, хвірму нашу, бляць. Я, бляць, пасьпеў гэнтых казлоў замачыць, бляць. Толькі справы ўсё адно, бляць, гаўно гаўном, нахуй. І дзеньгі усе – цю-цю, усрацца і ня падняцца, нахуй.

Толькі, бляць, мацірна выругацца, нахуй, і застаецца!
___________________

Караткевіч

Сёньня гадавіна сьмерці Караткевіча. На фота - Уладзімер Караткевіч са злоўленай ім акулай. Кактэбель, 1971 год
EC62A6E4-D5B1-4EE6-9558-7A9D1A70745B_w610_r1_s

Кім Чжун Хо - "Ніхто"

ах, які ў цябе голас –
ажно зьліваецца з цішай
якое жыцьцё –
без прыкметаў жыцьця

можна даць табе працу
але што гэта зьменіць?
можна забраць
апошні кавалак зямлі пад нагамі
але ён і так даўно ўжо ня твой

яшчэ маеш час выгадаваць успаміны
нагадаваць наастачу сьвіньню надзеі…

там на пляжы мінулага
ляжыць твая ўдача

ці меў ты сам хоць колісь
месца пад сонцам?

чаго маўчыш
як бяды ў рот набраўшы?
201009161354088002

Latest Month

Стд 2017
S M T W T F S
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031    

Tags

Syndicate

RSS Atom
Распрацавана LiveJournal.com
Designed by Taichi Kaminogoya