Ішчо пры цары то было.

Мела адна баба дзеда. І от сабраўся раз дзед на ярмарак. Каноплі прадаваць. Урадзіліся яны ў той годзік, расьцвялі буйным цьветам. «Прывязу я цібе, старая, хустку з кісьцямі і сарахван красны. І ішчо гаўнадавы саф’янавыя», - паабяшчаў старык і ўябаў у пуць-дарошку.

Ехаў ён, ехаў. Ужэ і дзень за плічамі. А дзед усё дзе-та ня там. Вакол лес. Цімната-расцёмная. Ніхуя ня разглядзець. Калі дагарэў транацаты касяк, уперадзе на дарозе зьявіўся чэлавек. Прыблізіўся ён да дзеда нашага. І ўвідзіў дзед, што чувачок-та гэнтат ледзьве ножкі перыстаўляе. І моліць: «Памажы, спасі ты мяне, старычок. Паміраю бяз дозы!» Ад страху наваліў дзет кучу на воз. А апомніўшыся, дастаў табакерку і натрамбаваў яе першасортнай травішкай. «На, - гаворыць, - паспытай, нізнаёмец, сяго благавонія». Адведаў яе ўстрэчны, паразавеў яблішкам. А дзед далей папіздаваў-пасьпяшаўся ў горад. Але чэлавечак гэты гавён быў душонкай. І завісьць яго вялікая ўзяла. Захацеў ён усем дзедавым грузам завалодаць. І паймчаўся ў горад у міліцыю, дзідульку абганяючы. Настучаць , гадзюка, надумаў.

К раніцэ ярмарак ужэ гудзеў, пірдзеў і варушыўся. Тоўстыя бабы з агромнымі цыцкамі раскладалі тавар:хрукты-яблычкі ды яйцы-венічкі. Некаторыя місцовыя шокеры мучыліся бадуном і ўмаляюшчэ сматрэлі прахожым у вочы. Гарадавой са сьвістком і вусамі паважна абхадзіў свае ўладаньні.

Перш чым свой таварчык раскласьці, дзедушка наш у кабачок зайшоў. З хазяйкай хлебарэзкай пашчоўкаў, барадзішку белінькай смачыў. А потым таварчык свой разлажыў, касячок скруціў і давай пізьдзець-распінацца, пакупаціляў заманьваць.

Але толькі сабраўся першую парцію штурхаць, а тут хваць яго мілітон. Прама за член. «Вы, - гаворыць, - арэстованы». А дзед тут як зальецца звонкім сьмехам. Уставіла, відаць, травішка. Пазьбягаўся народ вакол. Думалі, апяць пятрушку паказваюць з мядзьведзем вучоным. Ан не. Але сьмех сьмехам, толькі хуёва прыйшлося б дзеду, калі б ня сьцячэньне абставін. Праяжжаў міма сам цар-бацюшка са сваёй матушкай і дзетушкамі. Побач ганіралы-дохтуры ў суправаджэньні. У кажнага ардзіны-мядалі балтаюца. Ампаратар у антамабілі бібікаіць, у вусы улыбаіца і народ разглядвае. І галоўнае, дружалюбны такі! «Шо гэта, - пытаіца, - за хуйня ў вас такая? Шо за пізьдзёш, а трупа нету?» «Ды вось, - міліцыянерышка рапартуе, - еркамана славілі. Дзьявальскае зельле распрастраняе сярод мужыкоў». «Малады ты ішчо аб таком судзіць, - смяецца бацюшка. – Сіе есьць Божа тварэньне. А таму ўгоднае яно для арганізьму. Для апаціту пакурыць. Ці на сон градушчый». Бярэ дзеда за руку і ў антамабіль саджае. У палац вязе. Корміць, поіць дзедушку нашага ад пуза. Скупае ўсю парцію тавара. Дарыць і гаўнадавы, і шаль, і сарахван для бабы. Ды ішчо й парфум у прыдачу. Тры нядзелі гасьціў дзед. Закадычным другам задзелаўся для ўсёй царствуюшчай дзінасьціі. Любая фрэйліна цянулася паябацца с царскім хваварытам.

Хутка ляцела ўрэмічка. Зазьбіраўся дзідуля ў абратны пуць. Засумавалі ва дварцэ. Цар плача. Царыца рыдае. Ганіралы-дохтуры і це апцёрлі скупую сьлязу са шчакі. Выйшлі ўсе на дарогу прашчацца. Платочкі ў руках церабяць. Па хрысьцьянскаму звычаю, аблабызаў усіх дзед і рушыў.

Прыехаў ў хуткасьці ў старонку родную. Адарыў бабу гасьцінцамі. Расказаў, як усё зь ім здарылася. І зажылі яны распязьдзец як заябіся. Хоць і нядоўга.

А той нязнаёмец так і астаўся з носам.