?

Log in

Будні эвалюцыі - 2

У гэтым вялізным біблейскім сьвеце
мы з табой – два маленькія дарвіны,
дурныя малпы ў мілоснай ракеце,
мірная пара тэрмаядзерных кальвінаў.


Колькі ўсяго ў нашых гематагенах:
кроў не бывае чужою, каштуй, дарагая.
Суперістоты, але – да якога калена?
Кім вырасьце тая –  што носіш – зігота сьвятая?

Нічога няма прыгажэй, чым вочы твайго падвіда.
Тваё мясаеднае цела прыўкраснае, як сабор.
Як радасна назіраць першабытныя краявіды,
калі за плячыма фінал супершоў "Натуральны адбор".

Пакуль не пагас асноўны інстынкт між намі,
давай яшчэ раз спляцемся хвастамі.


"Будні эвалюцыі - 1"
Сардэчна вітаем замежных гасьцей і прэсу!
Сёньня для вас выступае прыўкрасны
народны дуэт "Гланды Палесься"
і члены літклуба "Пальцы Пегаса".

Як вядома, не за гарамі атамная зіма.
Хоць за гэту дзяржаву не ўпісваўся толькі лянівы,
але зараз тут больш нікога няма,
акрамя клапоў і нас, аматарскіх калектываў.

Самі вядзем барацьбу, і ня першы год,
самі ствараем духапад'ёмную прадукцыю.
Калі да сталіцы наблізіўся фронт,
эліта сказала "пас" і пайшла ў прастытуцыю.

Нажаль, даехаць сюды не пасьпела,
затрымаўшыся недзе пад Бродамі,
цыркавая трупа імя Гастэла:
там ідуць зацяжныя баі з андроідамі.

Побач таксама лютуе вораг,
таму канцэрт праходзіць у бункеры.
Мяне зваць Адольф. Мне сорак.
Я – канферансье на гэтым таемным хутары.

Займайце месцы, мы пачынаем містэрыю.
Яе адкрые народны эпас "Сьмерць тэрмінатарам".
А ў фінале сілай вершаў паэтка Валерыя
выкліча дух прэзідэнта, забітага робашпіёнам Вальтэрам.

Санітарачка Наташа

Грайце гітары, трубы
І сінтэзатар "Ямаха" -
Сёньня ў сямейным клубе
сьвяткуе днюху Натаха!
Помню цябе, дарагая,
яшчэ маленькім мутантам.
А зараз, глядзі, якая:
з'ела нядаўна тату,
а ўчора зрабіла з мамы
гэты прыгожы торцік.
Тут 50 кілагамаў.
Бярыце, шаноўныя госьці.
Стаў санітарам планеты
твой біялагічны падвід.
Вось ад усіх нас прэзэнты:
смачны хлопчык Рашыд,
смалец з хроснага Сашы,
з цёткі Анжэлы кумпяк…
Шчасьця табе, Наташа!
У добры мутанцкі шлях!

Рэпарцёр

Рэпарцёр

Побач з домам – люк адкрыты.
За кустамі – кот зарыты.
А ў пясочніцы дзьве Іры
далі ў вока Славаміру.

Па дварах, нібы бараны,
ходзяць статкі хуліганаў.
За вітрынай крамы “Смак”
адпачыць прылёг прусак.

Два п’янтосы ў басаножках
ледзь трымаюцца на ножках.
Ля дзіцячага садка
задушылі чарвяка.

Вунь – імчаць цэментавозы
на будоўлю хмарачоса.
Там на плоце дзесяць слоў,
з іх палова – мацюкоў.
Плюс яшчэ будаўнікі
нам зламалі турнікі.

Заўтра будзе ўсё ў газеце
у раздзеле “Пішуць дзеці”.

Безыменны

Кампаньён

Мама мае унутры
лішніх кілаграмы тры.
Я кажу не пра сасіскі,
галубцы або ірыскі –
там чакае часу Ікс
татам зроблены сюрпрыз.

Гэта факт, скажу вам, клёвы –
будзе ў нас работнік новы!
Бо, нажаль, пакуль што сам
я хаджу ва ўніверсам.
Сам нашу са школы двойкі
і ўмешваюся ў бойкі,
сам для любага дзядулі
рэжу сала і цыбулю,
сам кручу для фаршу мяса –
лынды біць ня маю часу.
І таму патрэбный ён –
энэргічны кампаньён.
У мяне работы – поўна.
Брат там ці сястра – ўсё роўна!

fb8b968e7d3023f8c721f5aedb598f6a
Рома ня меў ні сяброў, ні плану
на будучыню, нават бліжэйшую.
У бітве з дэпрэсіяй ён старанна
хадзіў на кіслотныя сэйшэны.

Але, ня гледзячы на дэталі,
гісторыя не пра ЛСД і спайсы.
Аднойчы Рома сабраў у спальні
па ўласнай схеме машыну часу.

І як пачаў ганяць па эпохах:
рэзаць папоў, бухаць з каралямі.
Яму не было шкада анітрохі
жыцьця, што ня мела ніякай праграмы.

А ўсё ад таго, што родны баця,
кіраўнік інстытуту народнай генетыкі,
зрабіў сыну прышчэпкі ад шчасьця
плюс пару іншых эксперыментыкаў.

Рома хацеў варочаць горы,
быць папулярным і чоткім мача,
але са сваёю псіхікай хворай
ня мог выконваць такія задачы.

Ён быў як без званка будзільнік –
непратрэбны нікому, але рабочы;
як нумар бамжа, захаваны ў мабільнік.
Нават псіхолаг баяўся зірнуць яму ў вочы.

Урэшце Рома сабраў міжгалактычны апарат
і, прыхапіўшы гладыятараў са старажытнай Спарты,
паляцеў захапляць сузор'е Чорны Квадрат…
Увага! Вы слухалі радыёманалог пацыента 7-й палаты.

Мандрагора

Валера ня мае маральных бар'ераў –
яшчэ ў дзяцінстве сарвала планку.
Даўно і актыўна будуе кар'еру
медыя-панка.

На культавым шоў "Сорам краіны"
выступіў летась з нумарам "Бі без разбору".
Было феерычна, бо хлопец – спартыўны.
Валеру ўзялі на праект "Мандрагора".

Сэнс – нескладаны: дванаццаць ілбоў
вучаць таемным магічным штукам
і шлюць ратаваць завод трактароў
з багажом засвоенай імі навукі.

Усім вядома: айчыннай прамысловасьці труп
не падыме з магілы нават Езус.
Гэта вам ня спілены векавы дуб
і нават ня пеніс.

Валера змог. На пасадзе механіка,
змайстраваў тэрмінатара з дапамогай магіі і арматуры.
Той умомант пашынкаваў усіх дармаедаў-начальнікаў.
Масакру паказваў нават канал "Культура".

Тым часам герой наш, заняўшы дырэктарскую пасаду,
пусьціў на канвеер мадэль "Жалезны Ктулху".
Гэта не спадабалася спонсарам шоў і ўраду –
пачалася вялікая заваруха.

Даваць дэталяў ня буду – знойдзеце ў інтэрнэце.
Скажу адно: сьвету, які быў раней – ня стала.
А слава Валеры ляціць па ўсёй планеце.
Цяпер ён – герой Гаагскага трыбуналу.

невідочная краіна

я памятаю тваіх інтымных правінцый зацішак
сьцёгны мастоў каронкі шматпавярховак
радыёкропку звонкую як кілішак
вуркат прамзон музыку барахолак

лёгкую шызафрэнію перадавіц раённых
стогны радзільняў згібы аголеных пляцаў
маеш такі букет геніяў неўтаймоўных
што й дактарам ня сорамна паказацца

цёмных венозных рэк узорыстыя наколкі
стройныя лініі рэек бараў глыбокі вір
парахавыя бочкі моладзі моцнай засолкі
і іх выбуховыя сэрцы мяккія як інжыр
"Даўно вядома: уласьць і красата – піражкі з розных карзінак. Адно з гаўном, другое – з павідлам" (с)

http://www.litrazh.org/article/pizdzec-zgushchausya

0

Прадуктовыя бунты

"Чыстая праўда! Бачыў ля крамы "Крышталь",
як білі мужчыну два чабурэкі", -
казаў мне прыхільнік тэорыі змовы Віталь.
Некалі ён разумным быў чалавекам.

Паводле яго, планету чакае вось-вось
паўстаньне прадуктаў супраць людскога роду.
"А ўчора, - працягваў Віталь, - п'яны ласось
групе падлеткаў моцна расквасіў морды.

Я б і ня верыў, калі б па вяртаньні дахаты
ня ўбачыў ў на ўласныя вочы ў навінах,
што ў Брэсцкай крэпасьці казематы
захапіла армія ялавічыны і сьвініны.

Тым часам у сталіцы вялікая партыя маянэзу
атакавала фітнэс-цэнтры і веганскі штаб.
У Гродна ў царкву падчас сьвяточнай месы
уварвалася банда "Люля-Кебаб".

Самалёт прэзідэнта падбіты ля заводу шампанскіх він.
Межы заблакаваныя войскамі РФ і НАТА.
Народ застаўся з ворагам адзін на адзін.
Хоць праўда за намі, але дапамогі чакаць ня варта.

"Мама, калі ты чытаеш гэты ліст,
значыць я загінуў у бітве з атрадам фаршу.
Ведай, цяпер я ніякі не пацыфіст".
Вось мой кухонны нож! Гэта краіна – наша!
З успамінаў Стэфана Вайдэнфельда пра Берасьце ў кастрычніку-лістападзе 1939 году

Арыгінал тут - https://histmag.org/Jesien-1939-r.-w-Pruzanach-i-Brzesciu-8507

1939 , XX komandantura Wehrmachtu w Brześciu
Берасьце, верасень 1939

На працягу апошніх шасьці тыдняў, Берасьце стала сапраўдным памежным горадам, насельніцтва значна пабольшала, горад віраваў як за кошт прадстаўнікоў савецкай улады, так і ўцекачоў з-пад нямецкай акупацыі. Расейцы яшчэ не паспелі зьнішчыць рэшткі прыватнай ініцыятывы, таму ў крамах яшчэ мелася шмат тавараў, дэфіцыту не было, а ў кавярнях, барах і рэстаранах было цяжка замовіць столік. Складана было знайсьці кватэру, але мы спадзяваліся, што нам дапаможа ліст, які доктар Нусбаўм напісаў для свайго сябра, адваката Лазінскага.

Мы знайшлі адрас. Бацька націснуў на званок. Праз некаторы час дзьверы трохі прыадчыніліся.

– Добрай раніцы. Я шукаю пана адваката Лазінскага? У мяне ліст да яго, – сказаў бацька.

Дзверы адчыніліся шырэй. У прахоне стаяла невысокая, сівая пані.

– Мужа няма дома. – Голас у яе быў крыху хрыплы. Працягнула руку, адкрыла ліст, прачытала і яе вочы напоўніліся слязьмі. – Прыйшлі тыдзень назад, уначы, і яго забралі. Я нават не магу даведацца, дзе яго трымаюць.

Сьлёзы пачалі сьцякаць па яе шчоках тонкімі струменьчыкамі.

– На наступны дзен сышла служанка, і так я засталася адна ў гэтай вялікай кватэры. Сама ня ведаю, што мне рабіць... – яна змоўкла, нібы на палове фразы. Зноў паглядзела на ліст. – Доктар Нусбаўм гэта такі добры чалавек і вельмі добра пра вас, спадар доктар, адзываецца. Па праўдзе кажучы, грошы мне вельмі патрэбныя. Наш рахунак у PKO (польскі дзяржбанк – перакл) быў замарожаны і мне прыйшлося здаць пакой маладой пары з Варшавы. Вельмі добрыя, культурныя людзі. Павінныя з'ехаць сёння ўвечары. Але кабінет мужа свабодны. Калі пан доктар хоча... з сынам... так? – Упершыню пані Лазінская паглядзела ў мой бок. – Калі ласка. Я таксама буду адчуваць сябе бяспечней.
1939-5
Берасьце, верасень 1939

– З задавальненьнем заплачу загадзя, за два ці тры тыдні. Проста скажыце мне, колькі, бо зусім не арыентуюся. І, праўду кажучы, ня ведаю, як доўга мы застанемся.

– Нічога страшнага. Сама ня ведаю... ніхто ня ведае, што заўтрашні дзень прынясе. Такі ўжо цяпер час няпэўны. Людзей арыштоўваюць невядома за што... паводзе д'ябальскіх законаў... – Пані Лазінская перабілася. – Выбачаюся, я тут гаманю, гаманю, а мы ўсё ў дзьвярах стаім. Калі ласка, заходзьце ўсярэдзіну. Тым кватарантам я палічыла дваццаць злотых за тыдзень. Ці пан доктар пагадзіўся б на тое ж самае...? Нажаль, у кабінеце няма ложка, ёсць толькі адна канапа. То, можа, дваццаць злотых гэта зашмат? Сын можа спаць на раскладанцы, але я не магу яе раскласці. Стаіць тут, у калідоры. Ва ўсякім разе, пасцельнай бялізны ў мяне хапае.

– Дамо сабе раду, – сказаў бацька, выцягваючы за гаманец.

Кабінет пана Лазінскага быў светлы і прасторны. Вялікі пісьмовы стол і зашклёныя шафы з кнігамі займалі адну палову, з другога боку стаяла скураная канапа і два фатэлі.

– Туалет і ванны пакой тут, з калідора – гаспадыня паказала на дзве дзверы, а кухня з іншага боку вітальні. Усё да паслуг кватарантаў. – І твар пані Лазінскай зазьзяў прыемнай усмешкай.

Такім чынам, выпадкова, мы скарысталіся з чужога няшчасця, якое напаткала Лазінскіх. Мы склалі заплечнікі ў нашым новым пакоі, і выйшлі агледзецца. Блукаючы па чужым горадзе, мы раптам апынуліся на ажыўленым скрыжаваньні, аточаным кавярнямі, барамі і рэстаранамі. Ужо пад'язджаючы на таксі з вакзала да кватэры пані Лазінскай я быў уражаны велічынёй Брэста. Якою ж метраполіяй, дзе віруе жыцьцё, ён быў па параўнанні з Пружанамі! Шчыльны рух на дарогах, аглушальны шум. Дрожкі, фургоны, фурманкі, вазы, грукат металічных абручоў па бруку, аўтамабілі і аўтобусы, гучныя матацыклы, неўтаймаваныя клаксоны – усё гэта стварала неапісальную сумятню. Акрамя гэтага, яшчэ луналі гучныя галасы газецёраў, вулічных гандляроў, ламавікоў і рамізнікаў.

Brzesc nad Bugiem krama centr
Берасьце, 1930-я, рэстаран у цэнтры

Было ўжо каля апоўдня, замовіць столік было цяжка, але нам удалося знайсьці адзін у кавярні на рагу. Спачатку я не мог зразумець, чаму яна мне здалася дзіўнай. Быццам бы ўсё на месцы, усё як мае быць. Вялікі зала. Людзі за сталамі. Толькі праз некаторы час я кінуў на хвілю погляд на сьцены, усе дзіўна абклееныя спісанымі паперкамі.

– Чаму тут так шмат аб'яў? – спытаў я ў бацькі.

– Ідзі, паглядзі, сынок, – сказаў ён. – Я тым часам замоўлю хлеб і суп.

Паперкі на сьценах былі вельмі розныя: некаторыя вырваныя са сшыткаў, іншыя выразаныя з вялікіх аркушаў пакавальнай паперы, белыя, карычневыя. Дзе-нідзе траплялі на вока прастакутнікі візітовак. Большасць надпісаў было па-польску, шмат па-габрэйску ці, магчыма, на іўрыце, іншыя па-руску, некаторыя нават па-нямецку; напісаныя пяром, алоўкам, каляровай крэйдай. Некаторыя выразныя, чытэльныя, іншыя надрапаныя, няўмелыя, амаль крамзолі. Але, нягледзячы на такую разнастайнасьць, іхні зьмест мала чым адрозьніваўся. Кожная паперка, сімвал надзеі, шукала каго-небудзь з блізкіх, сваякоў, страчаных у дарозе, членаў сем'яў, сяброў. Некаторыя з іх былі падпісаныя. Некаторыя не. „Яначка, я буду чакаць цябе тут, у панядзелак пасля абеду. Ганна". "Ці хто-небудзь можа пацьвердзіць, што Уладзіслаў Вольскі быў забіты ў Варшаве ў першы дзень вайны: дзеля бога, калі ласка, дайце мне ведаць!" І нумар тэлефона. "Марыся! Малю, дай мне знак, што жывая. Я буду чакаць у кавярні штодня з 12 гадзіны дня. Болек".

Ня ведаю, як доўга, амаль загіпнатызаваны, я стаяў ля гэтай сьцяны. Як жа гэта было сумна... Вярнуўся да стала.

– У такія часы гэта, магчыма, адзіны спосаб, каб кагосьці знайсьці, – сказаў бацька. – Гэтак жа было і падчас рэвалюцыі ў 1917 годзе. І потым, падчас грамадзянскай вайны ў Расіі. Гадамі так людзі шукалі. Іншыя хутчэй давалі за перамогу. Ты нават нічога не ведаеш пра нашы, мамы і мае, гісторыі ў тыя часы. Калі-небудзь я табе раскажу. Гэта доўгая гісторыя.

Наступныя пару дзён я хадзіў па горадзе, чытаючы гэтыя сумныя паперкі. Яны былі паўсюль: на сценах, брамах платах; у кіёсках, спінках лавак, на дрэвах у парку; на ліхтарах, слупах, калонах. Адны прыклееныя, другія прыбітыя цьвічкамі, іншыя прыколатыя шпількамі і кнопкамі. Парывы ветру зрывалі гэтыя няшчасныя паперкі і неслі іх усё далей у свет, у такую ж няпэўную дарогу. Час ад часу наведнікі, у кавярні або рэстаране, мінакі на вуліцы станавіліся сведкамі шчасьлівай сустрэчы. Часцей, аднак, бачылі людзей, засмучаных адсутнасьцю весткі або прыгнечаных дрэннай навіной. Vae victis.

Brest_Litovsk_9_15_39
Берасьце, 15 верасьня 1939

Увосень 1939 году Берасьце было дзіўным горадам. У любы час дня, і, падобна, ночы групкі людзей збіраліся на рагах вуліц, у падваротнях дамоў, вакол лавак у парках, скверах. Тут абмяркоўваліся апошнія неафіцыйныя навіны, там гандлявалі валютай. У гэтай апошняй галіне панаваў амерыканскі даляр. Даляравыя банкноты, так званыя "зялёныя", сталі адзіным стабільным сродкам фінансавых укладаньняў і іхні кошт рос з дня на дзень. Такі гандаль быў незаконным і пагражаў драконаўскімі штрафамі як гандлярам, так і пакупнікам, але ўлады або глядзелі на гэта скрозь пальцы, або не маглі даць сабе рады з гэтай праблемай.

1939 - скрыжаваньне Леніна і Будзёнага
Берасьце, верасень 1939 (скрыжаваньне цяперашніх вуліц Леніна і Будзёнага)

Савецка-нямецкая дэмаркацыйная лінія была зачыненая для пасажырскага руху і моцна ахоўвалася. Тое, што праз зялёную мяжу пераходзілі тысячы людзей ў адзін і ў іншы бок, было сакрэтам палішынэля. Гэтыя справы таксама вырашаліся на рагах вуліц або ў кавярнях.

У гэты перыяд мы стараліся весці лад жыцця, блізкі да нармальнага. Пару дзён пасля прыезду бацька пачаў працаваць у дзіцячай клініцы, а я пачаў вучобу ў дзяржаўнай гімназіі, якую параіла пані Лазінская, былая настаўніца, як найлепшую ў горадзе. Наш дырэктар, пан Пякарскі, быў, здаецца, намесьнікам міністра адукацыі ў адным з папярэдніх урадаў (Польшчы – перакл). Па нейкім дзіўным капрызе лёсу у той час, калі большасць асоб, зьвязаных з польскім дзяржаўным апаратам, ужо сядзела па вязьніцах, гэты слуп польскай дзяржаўнасці, то бок цяпер аўтаматычна вораг народу, застаўся не толькі на волі, але нават на пасадзе.

Mieszkanki Brześcia na ulicy 3-Maja (współcześnie ul. Puszkińska), 1939 r
Берасьце, 1939 (вуліца 3-га траўня - цяперашняя Пушкінская)

Сацыяльная краіна

Зараз жыць ня нудна ані каліўца, -
кажа мая сястра Ніна, работніца супермаркета "Зеўс".
Прагрэс такі, што нават гаўно на палачцы,
а раней было без.

Ейны муж Артур – старшыня Таварыства флегматыкаў.
Тыднямі ляжыць на канапе.
Па вечарах чытае жонцы постмадэрністаў і рамантыкаў.
Карацей, псуе жыцьцё маладой бабе.

Сам я – выпускнік фізкультурнага факультэта,
часта быў біты за пісаньне даносаў і вершаў.
Цяпер працую ў КДБ пазаштатным агентам,
я ў аддзеле ніхто, то бок наймаладзейшы.

Праца няпыльная: фестывалі, тэатры, бары.
Мая дзялянка – творчыя элементы.
Большасьць – алкашы, дэгенераты, шмары,
але ёсьць і моцныя духам кліенты.

Адзін, напрыклад, сын дырэктара супермаркета "Зеўс":
маляваў варожыя нашай дзяржаве карціны.
Мы яго лоўка ўзялі і вывезлі ў лес,
не без дапамогі сястры Ніны.

Дарэчы, як і яна, мае бацькі і дзядзька-сваяк –
ганаровыя члены Саюза ананімаў.
За гэта ў жыцьці ўсё маюць па блату, то бок за так.
Вось што значыць жыць у сацыяльнай краіне.

Але хопіць. Нешта я засядзеўся.
Трэба ісьці выконваць план:
побач у бары сьпявае сумнеўныя песьні
бард і шпіён Іван Стакан.

Разбурыць крэпасьць

На "Прайдзісьвеце" з'явілася шмат цікавых тэкстаў на тэму гораду. У тым ліку мой пра Берасьце - "Разбурыць крэпасьць".

Не ад аднаго чалавека чуў, што трэба расфігачыць гэтую крэпасьць. Але каб напісаць, то ніхто не пісаў, здаецца. Спадзяюся, ідэя захопіць шырокія масы і можна будзе ладзіць акцыю "Раскрэпашчэньне" :)

А тым, хто збіраецца вякаць і абвінавачваць мяне ў бездухоўнасьці, прапаную глянуць на фотку і зразумець, што тут стаяў расхуяраны маскалямі сярэднявечны горад.
1325W1iY9ZI
gasmasks_custom-049926329f1bfa92cd03df6ab6d256b85a9a4e25-s900-c85

ЯКІ ЦУДОЎНЫ СЬВЕТ

у якім нічога не відно
нікога не чутно

акрамя даўбаёбаў

іх варта заўжды
трымаць навідавоку
і час ад часу гойдаць на каленах

інакш не застанецца ў сьвеце
месца цудам
і прыўкраснай трывозе

АКУПАЦЫЯ

кажу:
чык-чырык я ў доміку

а мне ў адказ:
чык-чык
прыкладам па нырках

напэўна дарма ў дзяцінстве
кіную секцыю па клацаньні зубамі

відаць ня ў тых людзей
вучыўся чырыкаць

БЕЛАЕ ПАЛІТО

мой сусед ня любіў нікога

толькі шпацыры па чужой траве
чорнае неба
і сваё вялікае цела

нічога ня меў

а я меў ножык
ніткі і голкі

уначы
пашыў сабе з яго скуры
прыгожае паліто

белае як раса
мяккае як трава

моцнае

прыходзьце
на ўсіх хопіць
і нітак і голак
і маёй любові да чалавецтва

ПЕРАХОДНЫЯ ЧАСЫ

вось і насталі часы гераічных учынкаў
і новай хвалі дыскусій
пра танную каўбасу і шчасьлівае дзяцінства

гарачых здрадніцкіх пацалункаў
і халоднага піва ў кватэрных акопах

але сёньня – сьвята
неістотна якое

давайце засьпяваем
дурнымі галасамі
самім сабе

на сьмех і радаўніцу

ЦРУ пра Берасьце

ЦРУ выклала купу архіўных дакумантаў. Напрыклад, файл ад 1953 году з планам турмы каля "Інтурысту" і царквы ў Берасьці

21

З сакрэтнага данясеньня ЦРУ:

"У канцы 1948 году ў Брэсьце пастаянна адбывалася страляніна. У турму быў прыток вязьняў за гандаль на чорным рынку і рабаваньне чыгуначных майстэрняў.

Сярод мясцовых жыхароў хадзілі чуткі, пацьверджаныя шматлікімі сьведчаньнямі, што ў гэты час у Брэст уварваліся партызаны. Па горадзе пастаянна і на вялікай хуткасьці езьдзілі грузавікі з савецкімі вайскоўцамі. Пазьней у турму былі кінутыя групы мужчын у сялянскай вопратцы і з агнястрэльнымі раненьнямі.

Таксама назіраліся сполахі і чуліся кулямётныя чэргі у раёне меркаванай базы партызанаў. Пазьней многія старыя і новыя вязьні адкрыта прызнаваліся, што яны партызаны.

Большасьць партызанаў былі з Беларусі, Польшчы і Украіны, у прыватнасьці, з такіх гарадоў, як Станіслаў, Тэрнопаль, Львоў, Пшэмышль, Рава Руская, Брэст, Кобрын, Ковель, Баранавічы, Мінск, Ліда, Гродна, Вільня. Таксама былі партызаны с Літвы і Латвіі".

- …І я такі, ціпа, падхажу і гавару, - алё, лашара, дай сігарэту, - а ён такі, ціпа, – а я не куру, - ну, я тады р-раз яму як ёбну з вяртухі, хацеў у вуха, але, бляха, крыху прамазаў і па шэе лупануў. Той чувырла ў сьнег упаў ляжыць, раве, як цёлка, нагамі дзёргае, - прыкінь, вот дзібіл. Ну я яму, ціпа, кажу, - закрой хлебарэзку, чмошнік. А то відзіш гаўнакучку сабачую, застаўлю січас есьць. І такі ўжо цягну яго за капішон да той кучы - у нас на раёне сабачатнікаў з сытымі сабакамі тышчы, - а ён нінада, нінада. Карочэ, заціхнуў. Сматру, а ў яво з кармана мабіла выпала. Такая што пальцам па экране тыкаць нада.

- Пізьдзіш.
- Зуб навыкал! Плюнуў яму ў ліцо. Забраў мабілу. Ішчо пару раз нагой па жопе даў. Потым злеганца вальнуў у нос і сказаў, шобы тока папробаваў у школе цілі радакам расказаць пра міня.
- Ну ты і дурны. Нафіга забраў ціліфон. Нада была бабла выбіць. Заложыць. У школу можа і не, а радакі точна прасякуць нашчот мабілы.
- Ні сцы. Знаю я явоных радакоў. Баця – тормаз, у бібліацеке работае, матуха – ішчо хужэ.
- Ну, сматры. У нас участковы на ўсю голаву бальны – разбірацца ня будзет. Чык-чырык – і ты за рэшоткай у доміке. Ладна, айда ў магаз. Я ў брата лавэ стырыў, можна бухнуць трахан.

Паліттэхнолаг Адам Сублімук любіў вячэрнія шпацыры,
асабліва па стрэмных раёнах.
Аднойчы ў закінутым скурвендыспансэры
ён падабраў маленькага армагедона.

Канешне, жонка Ева была ў шаленстве.
І я разумею яе духоўную пазіцыю.
З іншага боку, Адам з маленства
марыў зладзіць усепланетную інквізіцыю.

У выніку жонка адправілася да харона,
а за ёй – рэшта насельнікаў дома па вуліцы Бабарэкі.
Бо ня варта ўступаць у канфлікт з армагедонам,
нават калі ён маленькі.

Свайго агрэсіўнага зьвера Адам карміў
сьвежаю і смачнаю прапагандай.
Неяк па-свойму любіў і нават ня біў.
Плюс навучыў выконваць прымітыўныя каманды.

Яны будавалі шалёныя планы і маглі
шмат крыві папсаваць грамадзянам многіх дзяржаваў.
На шчасьце, аднойчы да іх у госьці зайшлі
хлопцы з байцоўскага клубу "Добрыя справы",

пасля чаго Адам доўга ляжаў са струсам мозгу ў рэанімацыі,
выпісаўся і працуе цяпер ідыётам на паўтары стаўкі.
А маленькі армагедон здох, не перажыўшы кастрацыі.
Пра яго ўваскрашэньне паліттэхнолагі ўжо сачыняюць байкі.

Пладова-ягадны гімн

Шчасныя, хто п'е "Дары прыроды" –
алканаўты, цьвет майго народу!
Хто не забывае "Родны кут",
"Тэт-а-тэт", "Фантазію", "Эцюд",
"Летні хіт", "Лясную чараўніцу",
"Раўбічы", "Міраж" і "Балаўніцу".
Для каго "Пікантнае" ў пачоце,
хто смакуе "Водар мяты" ў роце,
не забыў "Палескае", "Вянок"
і канешне легендарны "Крыжачок".

Нізкі вам паклон, "Ламбада" і "Вясёлка",
"Дэжа вю", "На ростанях", "Дзьве зоркі",
"Містэр Ікс", "Матроскае", "Сакрэт",
"Раніца", "Клубнічны брыз", "Дуэт",
""Аганёк", "Сузор'е", "Казанова",
"Афіцэрскае", "Мужчынская размова",
"Калясо фартуны", "Порт", "Круіз",
"Лістапад", "Калейдаскоп","Капрыз".

О, вытворцы "Ягаднага флірту",
колькі глотак ім было заліта!
Колькі душ уратавалі зранку
"Піруэт", "Аронія","Палянка",
"Кабарэ", "На брудэршафт", "Віраж",
"Шчодры вечар", "Восеньскі кірмаш",
"Знак бяды", "Смуглянка", "Адпачынак",
"Графскі сад", "Любімая жанчына",
"Весялінка", "Залаты букет",
"На дарожку", "Факел" і "Санэт".

Ліцеся, "Лагуна" і "Элада",
затуманьвай мозг, "Шахерэзада",
супакой нутро, "Рубінавы браслет",
каб здаваўся весялейшым сьвет.
Піце з кожным, у каго ёсьць рот, панове.
А ў канцы жыцьця абавязкова
вып'е дзьябал і прыгубіць бог
з намі разам пляшачку "На трох".

1016215_800430653347957_6169721088688211430_n
Мы выйшлі ў краму, я і Моцарт Саня,
са стратэгічным планам выпіць непафасна.
Абагналі брыгаду рабочых няп'яных.
Здаецца, ніхто з іх не выглядаў радасна.

Ведучы актуальную палітычную дыскусію,
падымаючы па дарозе градус размовы,
мы не заўважылі, як ужо стаім і закусваем
цукеркамі "Тузік" і мойвай.

Цэлы адрэзак жыцьця – хвілін дваццаць –
выпаў, нібы мантажны брак.
"Мы, - казаў Саня, - дамо ім яшчэ прасрацца!"
На што я глыбока адказваў: "Так!"

Навокал нейтральна ляжаў сьнег, і рукі
трэсьліся, разьліваючы алкаголь.
"Як думаеш, палітычныя прастытуткі
адчуваюць душэўны боль?", –

без усьмешкі спытаўся Саня,
віртуозна робячы вялікі каўток.
"Харошае, рытарычнае пытаньне", -
задумаўся  я, адліваючы пад пянёк.

А потым да нас падыйшоў мужчына, пад вокам фінгал,
і паведаміў: "Заўтра канец сьвету!"
Горад сьвяціўся, як вялікі неонавы мангал
на заднім двары планеты.
Хутка на "Літражы" - адказ Чэслава Мілаша на знакамітае эсэ Вітальда Гамбровіча "Супраць паэтаў".
"Калі б, аднак, паэзія была малаважнай забаўкай, нечым накшталт шахмат ці філатэліі, [улады] не рабілі б столькі высілкаў, каб яе мець і апекаваць. Наадварот, лічаць яе адным з наймагутнейшых інструментаў для кіраваньня розумамі, бо з дапамогай фальшывай паэзіі ўкладаюць патрэбныя сэнсы пад сентыментальную абгортку.
("Бусел у небе ляціць,
Расьце васілёк у лузе.
Ах, як цудоўна жыць

Нам у Савецкім Саюзе")".
gombrowicz_i_milosz_east_news

Latest Month

Чэр 2017
S M T W T F S
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 

Tags

Syndicate

RSS Atom
Распрацавана LiveJournal.com
Designed by Taichi Kaminogoya