?

Log in

No account? Create an account

Вірус N

У рэстаран "Валасы Веранікі" з санітарнай праверкай
прыйшлі ўзброеныя кантралёры.
Канфіскавалі шклянкі, нажы, талеркі,
здаўшы на экспертызу ў лабараторыю.

Тым часам у горадзе шырылася эпідэмія.
Заражаныя таямнічым супам ці мясным рулетам,
людзі выйшлі на вуліцы цэлымі сем'ямі,
пачаўшы вайну з антынародным прэзідэнтам.

Увечары галоўны ўрач краіны
у эфіры нацыянальнага тэлеканалу
аб'явіў пра пагалоўную прышчэпку спецвакцынай.
Уначы банда хворых захапіла палову ўрадавага кварталу.

Рэстаран "Валасы Веранікі" стаў штабам паўстанцаў.
Па рэгіёнах паехалі кур'еры з небясьпечнымі стравамі.
Настолькі смачнымі, што абліжаш пальцы.
Зранку вагоны з вакцынай выбухнулі ў Берасьці і пад Паставамі.

Як вулей гнілы, пасыпалася аўтарытарная струкура.
Хто быў нікім, той стаў нічый.
З гушчы народнай паўстала велічная фігура -
Тарас Дамінікавіч Вій.

З залатымі зубамі, рукамі і сэрцам,
былы школьны настаўнік працы,
сьмела павёў нас на штурм рэзідэнцыі
і меў рацыю.

Сёньня, седзячы ў крэсле міністра, у восеньскае нянасьце,
згадваю з настальгіяй тыя шалёныя дні.
Як мы рванулі наперад да хворага шчасьця,
даўшы адпор усёй той здаровай хуйні.
У кафэ "Залатыя косьці",
дзе гуляе мясцовы бамонд,
пахне траўкаю і маладосьцю,
тытунём, алкаголем, злосьцю,
безвыходнасьцю і мілосьцю.
Дзень за днём і за годам год

наступаюць імперскія войскі.
Сьмерць віецца наўкол, як лаза.
Тут бухаюць выключна па-боску -
адміраюць ныркі, як вёскі,
разрастаюцца пагалоскі
і пульсуе зорка Шыза.

Верны сябра па шумных застольлях,
дарагі гуманоід Алег,
можа мы ўжо не ўбачым ніколі,
гэты сьвет, ненавісны да болю,
гэтых сонцаў і гэтых таполяў,
гэты першы постядзерны сьнег.

Жыцьці нашы ня вартыя й цэнта,
але маем бяз меры бабла.
Мой таварыш іншапланетны,
прапаную кульнуць за гэта.
Хутка свята - канец свету.
Мы любілі гэту планету,
хоць яна й прастытуткай была.

4-я сусьветная

У гэтым доме нуль фіранак
і не шуміць на кухні імбрык.
Спавіла павуціннем ганак.
Зарос жыгучкаю прыпынак.

Шчуры, сабакі і яноты
піруюць у цэнтральнай краме.
Гніе лістота ў парку мёртвым.
Маўчыць разбомблены парламент.

І сэрца - бы спявак бязроты
над партытурай гэтай драмы.
Скажыце, а якога чорта
ўсё гэта адбылося з намі?

Блукаюць роднаю старонкай
натоўпы зомбі тупарылых.
Я пахаваў бацькоў і жонку.
Мне гэты кут даўно ня мілы.

У бары п'юць абарыгены.
Гарыць за пожнямі АЭС.
І ў галаве гучыць рэфрэнам:
"Усё даўно згубіла сэнс".

Блішчыць расой былая веліч.
І нас вядзе ў апошні бой
наш дарагі Талаш Сяргеіч
таемнай сцежкаю лясной.

Слава Тэрмінатарам!

Мая маці - заслужаны тэрмінатар.
Мае медаль за знішчэнне еўрапейскіх народаў.
Замест сэрца - чулы акамулятар.
І кілаваты адвагі ў вачах светладыёдных.

Бацьку майго, з пашкоджанай мікрасхемай,
знайшла на руінах разбомбленай фабрыкі.
Штурмавік робабрыгады, прыгожы і смелы,
зачышчаў ад людзей Афрыку і Антарктыку.

Радня пракляла і маму і тату.
Зрэшты, пасля зачыстак у 2037-м
іх адправілі ў міжгалактычныя шахты.
Вярнуцца адтуль не ўдалося нікому.

Нядаўна мы пераехалі з райцэнтра ў мегаполіс.
Бацькі працуюць у моднай гімназіі.
Яе дырэктар Адольф Колас
аўтар падручніка "Генацыд і фантазія".

Наш гісторык Жалезны Арні,
узяўшы на грудзь 200 кілаватаў, любіць казаць:
"Мы электраліт у баях пралівалі,
каб вы жылі без людскога дыктату".

Дзякуй вам, ветэраны з халодным сэрцам і яйцамі.
Нізкі паклон за подзвіг і светлае заўтра.
Мір вам, палеглыя ў бітвах з паўстанцамі.
Вечная слава табе, Святы Тэрмінатар!

Антыбрэдбэры

У пункце рамонту тэлепартычных кабінак
нейкі сука-электрамеханік
здзейсніў крымінальны ўчынак,
падмяніўшы кітайскім арыгінальны валік.

Выходныя я збіраўся з сынам
у старажытную грэцыю на юбілейныя оргіі.
Але ў выніку дзіва-машына
занесла нас у штурмаваны маскавітамі Ноўгарад.

Гледзячы ў байніцу на атрады агрэсараў,
сын сказаў: "Тата, дай стрэльнуць".
Відаць, у двары тусуе з правільнымі балбесамі.
І як пасля гэтага ў моладзь ня верыць?

Бой быў няроўным і доўгім.
Вочы гарэлі ад азарту і страху.
Я страляў ворагу ў ногі.
Сын стараўся пацэліць у сракі.

Падчас начной перадышкі
седзячы ў мясцовай карчме,
як гісторык, чэсна сказаў абаронцам: "Вам крышка".
Бачылі б вы, як там білі мяне.

Жонцы, канешне, схлусіў: маўляў, падчас оргій
скарыстаўся ўсім спектрам паслуг.
А сын пасля падарожжа такога
на чорным рынку набыў бластэр і пару базук.

Бо на вакацыі мае сур'ёзны план
вярнуцца назад і змяніць лёс усходняй цывілізацыі.
У слушным кірунку мысліць пацан.
Гэта ж карысней, чым па вуліцах шляцца.

Астранаўт Вітаўт

Усё ў нашых руках, сябры:
зброя, бабло, дахуя тэрыторыі.
Маю для вас навіну - на планеце 12.41.03
сёння ўрачыста ўзнялі сцяг нашай Вяйшнорыі.

Таму ўвечары на цэнтральным пляцы сталіцы
пачнуцца гулянні з бухлом і шлюхамі.
Спонсар свята - карпарацыя "Мілавіца".
Прыходзьце ўсе, з дзецьмі і ўнукамі.

Дарэчы, сусвет стаў бліжэйшым для кожнага з вас.
Бо ў лютым запусцім у космас танны чартэр.
А пакуль да эпахальнай п'янкі ёсць час,
пайду пакуру ў ілюмінатар.

Таварыш Гадо

Кола сяброў Адама Шчэкавіны –
творчая багема з дамешкам прафесуры.
Ягоны брат – вытворца крафтавай вяндліны,
а бацька – класік раённай літаратуры.

Адарваныя ад народа, як пятая нага ад сабакі,
па вечарах збіраюцца ў бары "Залаты Рэпост".
У прадчуваньні важнага містычнага знаку,
існуюць пад дэвізам "наша жыцьцё – кампост".

І пакуль офісны планктон гадуе краіну,
а працоўны клас вядзе барацьбу сам з сабой,
пакуль цьвіце пад акном шыпшына –
багема перажывае творчы застой.

Віртуоза Глушко не слухаецца піянінная педаль.
Да перформера Гены раўнадушныя нават у Еўрасаюзе.
Вядомы ў вузкіх колах скульптар Віталь
лепіць гаўно – яго таксама пакінула муза.

Атмасфера накаляецца, быццам прас.
У паветры пахне шкарпэткамі і навальніцай.
Але вось-вось у бар прыйдзе да нас
таварыш Гадо і дасьць усім папусьціцца.
Дарагая Галіна Іванаўна, я ўсё памятаю,
быццам было ўчора.
Як вам сягоньня там, у халоднай касьмічнай прасторы,
дзе анічога – толькі ілюмінатар і зоры?

Шчасьця вам, здароўя і кіслароду паболей жадаю.
Піша ваш люты вораг з 8-А, Клацько Панас.
Вы станеце першая яшчэ і для дальніх нязнаных рас.
І, безумоўна, забудзеце нас.

Каланізуйце! Мове нашай вучыце, Галіна Іванаўна!
Там у вас зяць, дачка, а тут з родных – нікога ў жывых.
На планеце роднай палова – мёртвых, палова – дурных.
Няма між людзьмі ўжо стасунскаў ніякіх, акрамя палавых.

Не, вы не падумайце дрэнна –
сваю краіну я моцна люблю,
нават калі яна б'е мяне па таблу.
Я ж не пускаю саплю, а нешта раблю.

Наш маленькі атрад таемны
ратуе архівы, музеі, бібліятэкі.
Зараз культура да сракі простым чалавекам.
Яны цяпер быццам варвары, а мы нібы старажытныя грэкі.

Карацей, Галіна Іванаўна, ня сцыце –
усё, што змагу, для радзімы зраблю.
Шчасьлівай касмадарогі
вашаму караблю!
Вось і адшумела ядзернае лета.
Атамная восень грукае ў акно.
У блакітным небе – яркая камета.
Я такіх не бачыў нават у кіно.

Мяккі, цёплы попел серабрыстым футрам
ахінуў руіны, пушчы і палі.
Сьпіце Брэст і Прага, Кіеў і Калькута,
шулеры і токары, мэры й куркулі.

Сьпі мой родны кут звышрадыяктыўны.
Мёртвая Тамара, і табе – бывай.
Ах, які сягоньня вечар дзіва-дзіўны –
апакаліптычны непаўторны рай!

Апошні з прыматаў

Лаховіч – выпускнік Інстытута выміраньня.
Мае любоў з аднакурсьніцай Канстанцыяй,
у якой, згодна з дзяржаўным размеркаваньнем,
праз месяц – крэмацыя.

Як вядома са школьнай праграмы па біялогіі,
каханьне жыве ў арганізме тры гады.
З такою ведай немагчыма жыць без трывогі,
асабліва калі ты ніхто і малады.

Лаховіч шторанку выходзіць у цёмны пад'езд і штораз
атрымлівае ў нос ад таямнічага хера.
Ён не крычыць і не робіць удар у адказ,
бо выхоўваўся у ліберальнай атмасферы.

Ягоны бацька перад усімі сьцяліўся, нібы кілім.
Маці таксама жанчына лёгкага сэрца і паводзін.
Майстэрства быць нікім
здавён уласьцівае іхняй пародзе.

Лаховіч мае пяць базавых пачуцьцяў – простых, як цьвік.
Ёсьць і шостае, але таксама невысокай якасьці.
Эвалюцыя ягонага віда зайшла ў тупік
(такую графу нядаўна ўвялі ў пашпарце).

Сонца паціху аслабляе свае флюіды.
Мускулістыя персанажы пашыраюць свой арэал.
У пакоі Лаховіча вісіць шыльда:
"Жыцьцё – кал".

Будні эвалюцыі - 2

У гэтым вялізным біблейскім сьвеце
мы з табой – два маленькія дарвіны,
дурныя малпы ў мілоснай ракеце,
мірная пара тэрмаядзерных кальвінаў.


Колькі ўсяго ў нашых гематагенах:
кроў не бывае чужою, каштуй, дарагая.
Суперістоты, але – да якога калена?
Кім вырасьце тая –  што носіш – зігота сьвятая?

Нічога няма прыгажэй, чым вочы твайго падвіда.
Тваё мясаеднае цела прыўкраснае, як сабор.
Як радасна назіраць першабытныя краявіды,
калі за плячыма фінал супершоў "Натуральны адбор".

Пакуль не пагас асноўны інстынкт між намі,
давай яшчэ раз спляцемся хвастамі.


"Будні эвалюцыі - 1"
Сардэчна вітаем замежных гасьцей і прэсу!
Сёньня для вас выступае прыўкрасны
народны дуэт "Гланды Палесься"
і члены літклуба "Пальцы Пегаса".

Як вядома, не за гарамі атамная зіма.
Хоць за гэту дзяржаву не ўпісваўся толькі лянівы,
але зараз тут больш нікога няма,
акрамя клапоў і нас, аматарскіх калектываў.

Самі вядзем барацьбу, і ня першы год,
самі ствараем духапад'ёмную прадукцыю.
Калі да сталіцы наблізіўся фронт,
эліта сказала "пас" і пайшла ў прастытуцыю.

Нажаль, даехаць сюды не пасьпела,
затрымаўшыся недзе пад Бродамі,
цыркавая трупа імя Гастэла:
там ідуць зацяжныя баі з андроідамі.

Побач таксама лютуе вораг,
таму канцэрт праходзіць у бункеры.
Мяне зваць Адольф. Мне сорак.
Я – канферансье на гэтым таемным хутары.

Займайце месцы, мы пачынаем містэрыю.
Яе адкрые народны эпас "Сьмерць тэрмінатарам".
А ў фінале сілай вершаў паэтка Валерыя
выкліча дух прэзідэнта, забітага робашпіёнам Вальтэрам.

Санітарачка Наташа

Грайце гітары, трубы
І сінтэзатар "Ямаха" -
Сёньня ў сямейным клубе
сьвяткуе днюху Натаха!

Помню цябе, дарагая,
яшчэ маленькім мутантам.
А зараз, глядзі, якая:
з'ела нядаўна тату,

а ўчора зрабіла з мамы
гэты прыгожы торцік.
Тут 50 кілагамаў.
Бярыце, шаноўныя госьці.

Стаў санітарам планеты
твой біялагічны падвід.
Вось ад усіх нас прэзэнты:
смачны хлопчык Рашыд,

смалец з хроснага Сашы,
з цёткі Анжэлы кумпяк…
Шчасьця табе, Наташа!
У добры мутанцкі шлях!

Рэпарцёр

Рэпарцёр

Побач з домам – люк адкрыты.
За кустамі – кот зарыты.
А ў пясочніцы дзьве Іры
далі ў вока Славаміру.

Па дварах, нібы бараны,
ходзяць статкі хуліганаў.
За вітрынай крамы “Смак”
адпачыць прылёг прусак.

Два п’янтосы ў басаножках
ледзь трымаюцца на ножках.
Ля дзіцячага садка
задушылі чарвяка.

Вунь – імчаць цэментавозы
на будоўлю хмарачоса.
Там на плоце дзесяць слоў,
з іх палова – мацюкоў.
Плюс яшчэ будаўнікі
нам зламалі турнікі.

Заўтра будзе ўсё ў газеце
у раздзеле “Пішуць дзеці”.

Безыменны

Кампаньён

Мама мае унутры
лішніх кілаграмы тры.
Я кажу не пра сасіскі,
галубцы або ірыскі –
там чакае часу Ікс
татам зроблены сюрпрыз.

Гэта факт, скажу вам, клёвы –
будзе ў нас работнік новы!
Бо, нажаль, пакуль што сам
я хаджу ва ўніверсам.
Сам нашу са школы двойкі
і ўмешваюся ў бойкі,
сам для любага дзядулі
рэжу сала і цыбулю,
сам кручу для фаршу мяса –
лынды біць ня маю часу.
І таму патрэбный ён –
энэргічны кампаньён.
У мяне работы – поўна.
Брат там ці сястра – ўсё роўна!

fb8b968e7d3023f8c721f5aedb598f6a
Рома ня меў ні сяброў, ні плану
на будучыню, нават бліжэйшую.
У бітве з дэпрэсіяй ён старанна
хадзіў на кіслотныя сэйшэны.

Але, ня гледзячы на дэталі,
гісторыя не пра ЛСД і спайсы.
Аднойчы Рома сабраў у спальні
па ўласнай схеме машыну часу.

І як пачаў ганяць па эпохах:
рэзаць папоў, бухаць з каралямі.
Яму не было шкада анітрохі
жыцьця, што ня мела ніякай праграмы.

А ўсё ад таго, што родны баця,
кіраўнік інстытуту народнай генетыкі,
зрабіў сыну прышчэпкі ад шчасьця
плюс пару іншых эксперыментыкаў.

Рома хацеў варочаць горы,
быць папулярным і чоткім мача,
але са сваёю псіхікай хворай
ня мог выконваць такія задачы.

Ён быў як без званка будзільнік –
непратрэбны нікому, але рабочы;
як нумар бамжа, захаваны ў мабільнік.
Нават псіхолаг баяўся зірнуць яму ў вочы.

Урэшце Рома сабраў міжгалактычны апарат
і, прыхапіўшы гладыятараў са старажытнай Спарты,
паляцеў захапляць сузор'е Чорны Квадрат…
Увага! Вы слухалі радыёманалог пацыента 7-й палаты.

Мандрагора

Валера ня мае маральных бар'ераў –
яшчэ ў дзяцінстве сарвала планку.
Даўно і актыўна будуе кар'еру
медыя-панка.

На культавым шоў "Сорам краіны"
выступіў летась з нумарам "Бі без разбору".
Было феерычна, бо хлопец – спартыўны.
Валеру ўзялі на праект "Мандрагора".

Сэнс – нескладаны: дванаццаць ілбоў
вучаць таемным магічным штукам
і шлюць ратаваць завод трактароў
з багажом засвоенай імі навукі.

Усім вядома: айчыннай прамысловасьці труп
не падыме з магілы нават Езус.
Гэта вам ня спілены векавы дуб
і нават ня пеніс.

Валера змог. На пасадзе механіка,
змайстраваў тэрмінатара з дапамогай магіі і арматуры.
Той умомант пашынкаваў усіх дармаедаў-начальнікаў.
Масакру паказваў нават канал "Культура".

Тым часам герой наш, заняўшы дырэктарскую пасаду,
пусьціў на канвеер мадэль "Жалезны Ктулху".
Гэта не спадабалася спонсарам шоў і ўраду –
пачалася вялікая заваруха.

Даваць дэталяў ня буду – знойдзеце ў інтэрнэце.
Скажу адно: сьвету, які быў раней – ня стала.
А слава Валеры ляціць па ўсёй планеце.
Цяпер ён – герой Гаагскага трыбуналу.

невідочная краіна

я памятаю тваіх інтымных правінцый зацішак
сьцёгны мастоў каронкі шматпавярховак
радыёкропку звонкую як кілішак
вуркат прамзон музыку барахолак

лёгкую шызафрэнію перадавіц раённых
стогны радзільняў згібы аголеных пляцаў
маеш такі букет геніяў неўтаймоўных
што й дактарам ня сорамна паказацца

цёмных венозных рэк узорыстыя наколкі
стройныя лініі рэек бараў глыбокі вір
парахавыя бочкі моладзі моцнай засолкі
і іх выбуховыя сэрцы мяккія як інжыр
"Даўно вядома: уласьць і красата – піражкі з розных карзінак. Адно з гаўном, другое – з павідлам" (с)

http://www.litrazh.org/article/pizdzec-zgushchausya

0

Прадуктовыя бунты

"Чыстая праўда! Бачыў ля крамы "Крышталь",
як білі мужчыну два чабурэкі", -
казаў мне прыхільнік тэорыі змовы Віталь.
Некалі ён разумным быў чалавекам.

Паводле яго, планету чакае вось-вось
паўстаньне прадуктаў супраць людскога роду.
"А ўчора, - працягваў Віталь, - п'яны ласось
групе падлеткаў моцна расквасіў морды.

Я б і ня верыў, калі б па вяртаньні дахаты
ня ўбачыў ў на ўласныя вочы ў навінах,
што ў Брэсцкай крэпасьці казематы
захапіла армія ялавічыны і сьвініны.

Тым часам у сталіцы вялікая партыя маянэзу
атакавала фітнэс-цэнтры і веганскі штаб.
У Гродна ў царкву падчас сьвяточнай месы
уварвалася банда "Люля-Кебаб".

Самалёт прэзідэнта падбіты ля заводу шампанскіх він.
Межы заблакаваныя войскамі РФ і НАТА.
Народ застаўся з ворагам адзін на адзін.
Хоць праўда за намі, але дапамогі чакаць ня варта.

"Мама, калі ты чытаеш гэты ліст,
значыць я загінуў у бітве з атрадам фаршу.
Ведай, цяпер я ніякі не пацыфіст".
Вось мой кухонны нож! Гэта краіна – наша!

Latest Month

Ліс 2017
S M T W T F S
   1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

Tags

Syndicate

RSS Atom
Распрацавана LiveJournal.com
Designed by Taichi Kaminogoya