У падвале Сірожынага дому жыў клопік Санька. У засцаным дзіване акрамя яго мучылася яшчэ 500 карэфанаў. Там было цесна і голадна. Зато весела. Сірожа іграўся з імі ў даганялкі, хованкі і прочыя гімнасьцічэскі карысныя ігры. З-за такой дружбы стаў Сірожа каралём двара. І калі якая-нібуць ісцерычная балонка пачынала пізьдзець лішняе – Санька і каманда шлі ў бой.

      Аднойчы ў падвал зайшоў заначаваць мясцовы бомж Маэстра. Так нараніцу галодныя бесьціі сажралі таво падчыстую. Аставілі ад яго толькі два жалезных зуба. І шкляное вока - далёкае рэха фашысцкай кантузіі. Бомж Маэстра быў стары і тоўсты. Кадата ён працаваў жанглёрам. Але цырк паехаў. Зарплату не заплаціў. Прыйшлося з трыма шарамі у кармане весяліць народ на базарах і ў электрычках. Жангліраваў ён як бог. Мог шо хочаш падкідваць. Пічэнькі, памідоркі, пляшкі. Нават сухія какашкі. Бо быў прафесіяналам. А не наглым дрышчом, якія зараз нізашто каля цэркваў рукамі трасуць. Дык вось, калі тое сталася, сабачка Сірожа очэнь абідзеўся на клапоўнік. Пазваў Санька і сказаў: “Санька, бляць! Вы што?! Эта ж чалавек, а не банка тушонкі! Ішчо такое паўтарыцца – пазваню ў санстанцыю. Яны вам устрояць 500 бакінскіх камісараў!».

( ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ )

Віктар Іванавіч

І. Соплі на штанах

    Віктар Іванавіч жыў у горадзе. У яво было дзьве рукі. А вот сяброў не была. Паэтаму абнімаць іму было некава. І смысла ў эціх руках не была ні на санціметр. Нахуя, спрашываецца, рукі? Па плячы не пахлопаеш, у нос па-дружэскі ня даш. Канешне, намяць гармошку можна любому прахожаму. Але Віктар Іванавіч шчытаў эта за дурны тон – порціць сваімі рукамі чужы арганізм. Для гэтага ж ёсьць міліцыя і пішчэвая прамышленасьць. Акрамя рук, ні пользы ні радасьці не прыносілі Віктару Іванавічу і вухі. Што, бляць, за прыхаць прыроды?! - думаў ён. – Ладна бабам там, ачкарыкам, гамасекам. А я-та, я-та! Нармальны мужык – і з эцімі підарскімі бездзялушкамі! З-за этава ён заўжды хадзіў у шапцы. Праўда, спачатку хацеў нахуй іх адрэзаць. Але самому рэзаць нязручна. Папрасіць некава. Ды і начальства не зразумее.
    Ішчо былі ў Віктара Іванавіча дзьве нагі. Але ногі эта такое… Імі хаця бы хадзіць можна.
    Віктар Іванавіч жыў адзін. Бяз жэншчыны. Без коцікаў, сабачак, ёжыкаў, хамячкоў і рыбак. Патаму явоны палавы орган таксама нёс сваю трудавую вахту ўхаластую. Работаў Віктар Іванавіч прарабам. На стройке. А там самі ведаеце – народ непрасты. Соплі аб штаны выцірай, а плакаць ня смей. Або, як кажуць варшчыкі бітума, - “не пазорся сьлязамі, калі груць з валасамі”. А Віктар Іванавіч любіў грусьціць. Нават у сральні. І па-бальшому калі, і калі па-маленькаму. Але не панімалі рабочыя ўсяленскай макраты у яво вачах. Вець грусьць – эта када харашо ад таво што хуёва. А варшчыкам бітума харашо бывала толькі ад воткі. А када харашо ад воткі, то ніхуя эта ні грусьць. А абычная, маць іё, бытавая таска. Такой таскі вам любы наштампаваць можа.
    І вот аднажды заібала Віктара Іванавіча ўсё. Этат бляцкі горад з фанарамі. Эта публіка ў кружэўных польтах. Наканец эта сука Анжэла Данілаўна з бугалцерыі, каторую пяць месяцаў вадзіў па пяльменных і румачных, у кукальны цеатр і дажэ на канцэрт у дом афыцэраў, а та ўсяму трэсту распізьдзела сваімі бяздарнымі губамі пра явонае паэцічэскае нутро. Карочэ, поняў ён, што міла яму прырода. А ў гарадах хай жывуць усякія абізяны і алкаголікі. Бо ў каменных джунглях толькі два выхады і ёсьць. Стаць этай самай тупой абізянай або збухацца ў гамно. Прадаў ён кварціру, сеў і паехаў у сельскія ебяні. Пузаты райцэнтраўскі аўтобус, слоўна ігрывы слонік, мчаўся ўдоль пшанічных палей. У душы Віктара Іванавіча цьвіла чаромуха. А пад ім прыятна рыпела. І цяжка было сказаць, што іменна рыпела. Пухлае дзерманцінавае сідзеньне, недавольнае ачэрэдной жопай. Цілі эта сама жопа Віктара Іванавіча па-мальчышэскі выплёсківала свой анатамічэскі васторг. Вець, як пісаў класік – «прастор ня толькі пціцы любяць».

( ІІ. 12 вілак )