зранку ідзеш на кухню
пакуль над сьвежай газэтай
учорашні сёрбаеш вермут
сонца ў сваіх чырвоных
сьвітальных сямейных майтках
вырульвае з прыбіральні
і расчыніўшы вокны
струшвае птушак з дрэў

зь невідочных ангараў
плывуць эскадрыльлі аблокаў
гул з прамысловых ускраін
зліваецца з гулам лядоўні
звонам парожніх пляшак
шолахамі фіранак
і вецер бы п’яны дворнік
стаіць над табой, выдыхаючы
восеньскі перагар

ты ж голы і паўпрытомны
чухаеш пах і паліш
сочыш за зьменай сэзонаў
за іх безназоўнай красою
такою што й сам забываеш
уласны пашпартны нумар
імя і імя па бацьку
і мёртвых сваіх галасы

і толькі бомж пад пад’ездам
у сіняй шапцы з пампонам
пругкім жоўтым струменем
насьвістваючы няўмела
выводзіць на першым сьнезе
магічнае слова “Сеня”
з клічнікам у канцы