У адным сталічным доме жыў лектар. Не вялік, не ванюч. Але – лектар. Усягда насіў красівы дзіпламат і тайныя мысьлі. Дзіпламат – знаружы, а тайныя мысьлі – ўнутры. Іво бабушка была папоўнай. Ня ў смысьле дачкой папа, а ў смысле – адрывалася па поўнай. Выжымала ўсякіх банкаўскіх вараціл і заводчыкаў як мачалкі, зьнімаючы з іх густы дзеняжны налёт. А дзет быў галубым львом. Іво жопа пастаянна мількала ў сьвецкай хроніке і правінцыйных раёнках. У 37-м іх абоіх пусьцілі на кансервы. Как дазнаўся ўжэ патом наш Лектар, дзеда з бабкай закаталі ў банкі “Салянка” на Омскім овашчэзаводзе. Эта очынна сільна паўліяла на івоны псіхічны дзісбаланс. І обшчую крэпатуру арганізма. Банкі стаялі ў яго ў серванце. Інагда, па п’яні, яму хацелася раскурочыць адну для закускі. Але воўрэмя цянула пабляваць і задумацца.

Лектар работаў у Сікрэтным Інсцітуце. У секцыі вівісекцыі. Патрашыў таптыжэк, павучкоў і зайчыкаў. А тыя моўча гаўкалі, пішчалі і хрэсьціліся. Бо нізналі ні слова. А пераводчыкаў на такія нарэчыя ў вузах ішчо не гатовілі. Таму і мёрлі бязбожна. Але ні проста так. А радзі міра на зімле. Слоўна Ной, выкідаў Лектар-Вівісектар іх за борт карабля жызьні.
А ішчо ён абажаў сваіх студзентаў. За беспалезнасьць. І сваю навуку – за тое ж. Ён любіў сядзець у дэканаце і пстрыкаць казяўкамі ў штору. З-за чэво вельмі вазмушчалася Ілона Пракопаўна, заўкафедры жэлудачных сокаў.

Как-та прачнуўся ён і поняў – ня жысьць эта. Ніхуя ні жысьць. А ўсё хто? – радзіцілі вінаваты. Бо ішчо ў чатыры гады купілі іму дзецкі “пазнавацельны набор”: з краснава фартуха, краснава століка, ножыка, пілы, малатка і і малінькава пузырка з хларафорам. А раз так вышла – пара займацца дзелам на ўсю катушку.

Спачатку для сваіх вопытаў ён краў зьвярушак у суседзяў. Патом заняўся бяздомнымі коцікамі і тузікамі. Зьвярушкі скончыліся. Тада ён пераашоў на малінькіх дзяцішак. Ён хацеў дабыць сікрэт радасьці і дабра, ахуенны эліксір для ўсех і кажнава. Але ж Зло – каварнае і гаўністае. Як толька Дабро раскатывае губы, Зло – закатывае рукавы і пачынае лупіць яго па яйцах.

Карочэ, узялі Вівісектара ў абед. Калі той сядзеў на талчке і чытаў сьвежы нумар часопісу “Рэжам і шынкуем”. Ужо на сьледстве ён прызнаўся, што прысматрэў там очэнь красівыя скальпелі для сваіх навуковых нужд.

Дазнаўшыся, што эта за нужды, многія міліцанеры ніпраізвольна заплакалі. Слоўна бледныя манашкі на іконах. Весь Ленінскі райаддзел разам з уборшчыкамі і сторажам Росьцікам сарвалі свой васьмічасавы рабочы план. І нават участковая аўчарка па клічке Чмо сказала “Ну, бляць, пізьдзец!”

Аказваецца Вівісектар саздаваў Монстра. У сваім гаражы скрэшчываў зубы канарэйкі, сэрца чэрвячка, шэрсьць гусеніцы, вухі Сашкі з васьмога пад’езду… А патом ажывіў. І выйшла хер ведае што. Якое і гаварыць та ня ўмела. Тока жужжала, меціла церыторыю і махала носам. Скока ні білі этава голема на дапросах – нічога ня выпыталі. А калі скончыліся ў сьледчых сіла і словы – вывезлі мутанта у лес і аставілі на праізвол.

А лектар паціраў дар рэчы і веру ў людзей. Падчас перасылкі ён папісаў увесь канвой і ўбёг. І, як пісаў “Пінскі веснік”, пасяліўся на ніізвесным хутары. І патаму, як піша сердабольны журналіст, лепш закрываць дзьверы на кручок і трымаць дубальтоўку нагатове.