Прымат-дняўнік

***

2009-11-12T02:15:54Z

зранку ідзеш на кухню
пакуль над сьвежай газэтай
учорашні сёрбаеш вермут
сонца ў сваіх чырвоных
сьвітальных сямейных майтках
вырульвае з прыбіральні
і расчыніўшы вокны
струшвае птушак з дрэў

зь невідочных ангараў
плывуць эскадрыльлі аблокаў
гул з прамысловых ускраін
зліваецца з гулам лядоўні
звонам парожніх пляшак
шолахамі фіранак
і вецер бы п’яны дворнік
стаіць над табой, выдыхаючы
восеньскі перагар

ты ж голы і паўпрытомны
чухаеш пах і паліш
сочыш за зьменай сэзонаў
за іх безназоўнай красою
такою што й сам забываеш
уласны пашпартны нумар
імя і імя па бацьку
і мёртвых сваіх галасы

і толькі бомж пад пад’ездам
у сіняй шапцы з пампонам
пругкім жоўтым струменем
насьвістваючы няўмела
выводзіць на першым сьнезе
магічнае слова “Сеня”
з клічнікам у канцы

Кніжка - у вольным доступе

2009-11-06T00:08:56Z

Зусім забыўся паведаміць:
хто не пасьпеў або ня мае магчымасьці набыць мае "Дзевяностыя forever" на сайце нэт-бібліятэкі "КАМУНІКАТ" яе можна спампаваць у PDF-фармаце -

СПАМПАВАЦЬ

Мы на носе хуйню ня носім!

2009-11-04T00:03:27Z

На суботнім хэлаўіне
быў настрой каньячна-вінны!!!

фота бай Вольга Закрэўская

Аларм!!!

2009-11-01T01:21:12Z

Ва Ўкраіне - эпідэмія: яшчур!
Я ўжо купіў сабе чорную труну і белую прасьціну(пад свой рост, каб зручна было накрывацца)

Калі хто хоча скінуцца на брацкую магілу - званіце.
))))))))))))))))))))))))

Я ў Менску

2009-10-23T06:25:51Z

Сёньня я да ночы ў сталіцы Рэспублікі.
Калі ёсьць жаданьне, адтапырыўшы мезенец, папіць кавы - тэлефануйце 721 64 20

НУ, І ПРЫХОДЗЬЦЕ ЎВЕЧАРЫ:

Радіо несправджених снів

2009-10-21T12:47:38Z

Харошы сябар vladik_kohne апэратыўна пераклаў апошні мой вершык

Радіо несправджених снів

Колись нас усіх запакують мєнти
(підстав у них більше ніж купа).
Вони будуть лізти у душі, скоти,
і у рукавичках до дупи.

Вони конфіскують гандони, штани
і книги, яких не читали ніколи.
Мої співвітчизники, пацани,
Фанати Памели і Джолі.

Ми стільки курили, пили й до дівчат
між зрадами бігли з коханням;
ми клали на працю, здоров’я і владу
й паскудні державні гуляння.

І що нам ця трійка волхвів у дверях,
безхитрісна штурмбригада —
вони ніби порох на наших плечах
і зникнуть, як сніжна вата.

У благословенній юнацькій шизі,
шаленім студентськім запалі
по лезу стрибаєм усміхнені всі
по шию в житті, як в калі.

І хриплі мелодії з радіо снів,
всередині наших голів
летять над усім, що лишилось в гівні
з секвенсора янголів.

Перадача пра белліт на ОНТ

2009-10-21T02:01:11Z

Глядзець онлайн і спампаваць - тут:
http://ont.by/plugins/popups/video.php?title=&path=http://ont.by/webroot/delivery/files/video/Projects/vybor/vybor_25_10_2.flv

Відавочная расейскацэнтрычнасьць перадачы далёка ня радуе. Кісьліцына недзе на тле астатніх са "сваёй" беларускай літаратурай, "сваёй" Морт і Рыжковым. Мятліцкі ў сваіх самазадаволеных акулярах - абсалютна адарваны ад "жызьні" ня гледзячы на пасаду ў "Мастацкай літаратуры".

Агульна кажучы, гэтая літ-паліт-карэктнасьць, усе гэтыя спробы прышыць хуй да лоба (то бок дзьве літаратуры адна да адной) - нейкая дурацкая і таму вельмі раздражняльная кляўнада. Якой халеры ляпіць Лісіцкую да белліту? (Дарэчы, тое самае тычыцца Алексіевіч)

Ну і, канешне, не абышлося без вясёлай аксіёмы "белліт сёньня перажывае ня лепшыя часы". Ха-ха! - уставім сьвечку хвораму!

І яшчэ: што за дэбільная звычка казаць - "ніхто ня ведае літаратаў"? Цяжка было запрасіць таго ж Жыбуля-Адамовіча-Глёбуса-Арлова?

Радыё няспраўджаных сноў

2009-10-19T22:29:22Z

Радыё няспраўджаных сноў

Аднойчы па ўсіх нас прыедуць мянты
(падставаў у іх дастаткова).
Яны залязацьмуць у душы, скаты,
і ў дупы ў пальчатках гумовых.

Яны канфіскуюць гандоны, штаны,
і кнігі, якіх ня чыталі ніколі.
Мае суайчыньнікі, пацаны,
фанаты Памэлы і Джолі.

Мы столькі палілі, пілі і дзяўчат
кахалі, ад здрады да здрады;
мы клалі на працу, здароўе, урад,
на ўсе дзяржаўныя сьвяты,

што гэтая тройца валхвоў у дзьвярох,
наіўная штурмбрыгада –
нібы парушынкі на нашых плячох,
зьнікомая сьнежная вата.

А мы ў блаславёнай юначай шызе,
шалёным студэнцкім запале
з усьмешкай скакацьмем па тонкім лязе
па шыю ў жыцьцёвым кале.

І хрыплая музыка радыё сноў,
што грала ў нашых галовах,
лунацьме над гэтым панурым лайном
з дыджэйскага пульту анёлаў.

Запрашаем на вячоркі! )

2009-10-18T04:31:15Z

23 чысла гэтага месяцу ў Менску - чарговы зьезд ВКП(б) - Вялікага Княства Паэзіі (бязвізавага). То бок запрашам усіх абсалютна на халяву пабачыць і пачуць купу палымяных аўтараў-аратараў.
Па сканчэньні плянуецца захоп бараў, вакзалаў, лавачак і сталічных сквераў)))

Кіеўская барыкада - 2009

2009-09-24T22:38:16Z

Ну шо, прыходзь, рабочы клас, сёньня, 25-га чысла, на ноч паэзіі (19:30-23:30, м. Київ. Михайлівська площа)

А для разьдзяўбаеў, бамжоў, школьнікаў і міліцанераў праграма пачынаецца а 8 раніцы -

Азнаёміцца з поўным сьпісам мерапрыемстваў

Радыё Свабода. Дзень блогера. Pistonczyk

2009-09-15T00:02:14Z

Прашу любіць і жалаваць, плявацца і ненавідзець. Кол вам у рукі і шкарпэтка ў рот.

Лідка

Лідзія Данілаўна жыла ў жопе. Жопа была гарацкова ціпа. Маленькая і ціхая. А Данілаўна наадварот — агромная як кантрабас і громкая як сьвістулька. Яна работала ў калгасе даяркай. Дзёргала па вечарах каровам сіські. А па начах мужыкам піські.

Паўтараю для самых таленавітых )))

2009-09-10T19:34:20Z

Заўтра зь 10-й раніцы я ў Львове. Таму, калі што, то этава - пілікайце на мабілу.

І не забудзьце пра беларускія выступы ў рамках Форуму:

СУБОТА, 12 ВЕРЕСНЯ

16.30-18.00
Читання-тандем Альгерд Бахаревіч та Мария Мартисевич.
Модератор Богдана Матіяш.
Книгарня «Є», просп. Свободи, 7

НЕДІЛЯ, 13 ВЕРЕСНЯ

12.30-14.00
Читання-тандем учасників арт-календара “КАНЕЦ СЛОВАЎ”: Віталь Рижков, Сергій “Пістончик” Прилуцький
Проводять: Максім Жбанков, Дар’я Сітнікава, автори концепції арт-календара.
Книгарня «Є» просп. Свободи, 7.

Арт-каляндар "Канец словаў" можна будзе набыць з 11 па 13 верасня ў кнігарні-кавярні «Кабінет», вул. В. Винниченка,12 (кошт - 5 даляраў у грыўнах па актуальным курсе).

14.30-16.00
Читання-тандем Міхал Анемпадістав та Лявон Вольський.
Модератор Лариса Андрієвська.
Книгарня «Є», просп. Свободи, 7.

Канец словаў. 13 беларускіх срак на Форуме

2009-09-07T23:43:39Z

На 4-му міжнародному літературному фестивалі в межах 16-ї Національної книжкової виставці-ярмарку "Форум видавців" у Львові

день: 13 вересня

час: 12.30-14.00

місце: Книгарня «Є» просп. Свободи, 7

подія: читання-тандем учасників арт-календара “КАНЕЦ СЛОВАЎ”: Віталь Рижков, Сергій “Пістончик” Прилуцький (Білорусь)

проводять: Максім Жбанков, Дар’я Сітнікава, авторі концепції арт-календара

СПІЛЬНИЙ АРТ-ПРОЕКТ „КАНЕЦ СЛОВАЎ”

Віктор Шалкевич, Віталь Рижков, Юрась Барисевич, Северин Квятковський, Анатоль Івашчанка, Андрей Такінданг, Андрей Хаданович, Сергій “Пістончик” Прилуцький, Андрей Адамович, Всеволод Сьцебурака, Ілля Сін, Льявон Вольський

„Вічний” календар оголених білоруських літераторів

«Канец словаў» („Кінець слів”) – прецедент загальної промоції білоруської літератури шляхом аранжування актуальних текстів гламурними візуалізаціями з елементами ню.

«Канец словаў» можна розуміти по-різному: як вичерпність творчого акту, перспективу нового тексту, безмовне висловлювання літератора або розкуту гру значення на тему тіл і текстів.

Мета проекту – примусити читача повернутися обличчям до білоруської літератури, продемонструвавши далеко не анфас героя наявного культурного поля.

Андрей Хадановіч, учасник проекту: «У Білорусі одного разу мусить роздягнутися кожен. Якщо літератори – священні корови, вчителі життя, живі монументи самому собі, оголена дупа – єдиний атрибут, який у всьому цьому є. Щось гарантовано „своє”»

Папоўдне даўна

2009-09-02T21:41:19Z

Часам жыцьцё бывае як сыр: гарачым і мяккім...

Папоўдне даўна

сонца ў самым зэніце.
суседка па бальконе
жанчына гадоў пад сорак
стаіць у майтках і станіку.
ты таксама,
стаіш, паліш, сьвеціш
голай дупай у чужой краіне.

выходзіш за півам і цыгарэтамі.
дзьве бабы хлешчуць вінішча пад домам.
малалетнія гопнікі-акрабаты побач
робяць крывавыя піруэты
паралельна страляючы ў цябе
апошнія капейкі.
жыцьцё, яно, брат, такое –

часовыя заробкі
часовыя радасьці
хіба што алькаголь пастаянны –

усё на што цябе хапае
павесіць сушыцца майткі
каўтнуць з рыльца
і падумаць пра дзяўчыну
магчыма адзіную
хто гэтага варты.

Фотаэцюд "Каханку - пізьдзец"

2009-08-21T23:02:09Z

Фота Вольгі Закрэўскай beregite_lliss

З класікі )))

2009-08-20T03:13:06Z

Кой-шо з хвальклёру.

Ішчо пры цары то было.

Мела адна баба дзеда. І от сабраўся раз дзед на ярмарак. Каноплі прадаваць. Урадзіліся яны ў той годзік, расьцвялі буйным цьветам. «Прывязу я цібе, старая, хустку з кісьцямі і сарахван красны. І ішчо гаўнадавы саф’янавыя», - паабяшчаў старык і ўябаў у пуць-дарошку.

Ехаў ён, ехаў. Ужэ і дзень за плічамі. А дзед усё дзе-та ня там. Вакол лес. Цімната-расцёмная. Ніхуя ня разглядзець. Калі дагарэў транацаты касяк, уперадзе на дарозе зьявіўся чэлавек. Прыблізіўся ён да дзеда нашага. І ўвідзіў дзед, што чувачок-та гэнтат ледзьве ножкі перыстаўляе. І моліць: «Памажы, спасі ты мяне, старычок. Паміраю бяз дозы!» Ад страху наваліў дзет кучу на воз. А апомніўшыся, дастаў табакерку і натрамбаваў яе першасортнай травішкай. «На, - гаворыць, - паспытай, нізнаёмец, сяго благавонія». Адведаў яе ўстрэчны, паразавеў яблішкам. А дзед далей папіздаваў-пасьпяшаўся ў горад. Але чэлавечак гэты гавён быў душонкай. І завісьць яго вялікая ўзяла. Захацеў ён усем дзедавым грузам завалодаць. І паймчаўся ў горад у міліцыю, дзідульку абганяючы. Настучаць , гадзюка, надумаў.

К раніцэ ярмарак ужэ гудзеў, пірдзеў і варушыўся. Тоўстыя бабы з агромнымі цыцкамі раскладалі тавар:хрукты-яблычкі ды яйцы-венічкі. Некаторыя місцовыя шокеры мучыліся бадуном і ўмаляюшчэ сматрэлі прахожым у вочы. Гарадавой са сьвістком і вусамі паважна абхадзіў свае ўладаньні.

Перш чым свой таварчык раскласьці, дзедушка наш у кабачок зайшоў. З хазяйкай хлебарэзкай пашчоўкаў, барадзішку белінькай смачыў. А потым таварчык свой разлажыў, касячок скруціў і давай пізьдзець-распінацца, пакупаціляў заманьваць.

Але толькі сабраўся першую парцію штурхаць, а тут хваць яго мілітон. Прама за член. «Вы, - гаворыць, - арэстованы». А дзед тут як зальецца звонкім сьмехам. Уставіла, відаць, травішка. Пазьбягаўся народ вакол. Думалі, апяць пятрушку паказваюць з мядзьведзем вучоным. Ан не. Але сьмех сьмехам, толькі хуёва прыйшлося б дзеду, калі б ня сьцячэньне абставін. Праяжжаў міма сам цар-бацюшка са сваёй матушкай і дзетушкамі. Побач ганіралы-дохтуры ў суправаджэньні. У кажнага ардзіны-мядалі балтаюца. Ампаратар у антамабілі бібікаіць, у вусы улыбаіца і народ разглядвае. І галоўнае, дружалюбны такі! «Шо гэта, - пытаіца, - за хуйня ў вас такая? Шо за пізьдзёш, а трупа нету?» «Ды вось, - міліцыянерышка рапартуе, - еркамана славілі. Дзьявальскае зельле распрастраняе сярод мужыкоў». «Малады ты ішчо аб таком судзіць, - смяецца бацюшка. – Сіе есьць Божа тварэньне. А таму ўгоднае яно для арганізьму. Для апаціту пакурыць. Ці на сон градушчый». Бярэ дзеда за руку і ў антамабіль саджае. У палац вязе. Корміць, поіць дзедушку нашага ад пуза. Скупае ўсю парцію тавара. Дарыць і гаўнадавы, і шаль, і сарахван для бабы. Ды ішчо й парфум у прыдачу. Тры нядзелі гасьціў дзед. Закадычным другам задзелаўся для ўсёй царствуюшчай дзінасьціі. Любая фрэйліна цянулася паябацца с царскім хваварытам.

Хутка ляцела ўрэмічка. Зазьбіраўся дзідуля ў абратны пуць. Засумавалі ва дварцэ. Цар плача. Царыца рыдае. Ганіралы-дохтуры і це апцёрлі скупую сьлязу са шчакі. Выйшлі ўсе на дарогу прашчацца. Платочкі ў руках церабяць. Па хрысьцьянскаму звычаю, аблабызаў усіх дзед і рушыў.

Прыехаў ў хуткасьці ў старонку родную. Адарыў бабу гасьцінцамі. Расказаў, як усё зь ім здарылася. І зажылі яны распязьдзец як заябіся. Хоць і нядоўга.

А той нязнаёмец так і астаўся з носам.

Межджу прочым...

2009-08-17T23:34:26Z

Межджу прочым, ці едзе хто ў Гуляй-Поле на "Дзень незалежнсьці з Махно" і калі так, то ні можна б было б папрасіць васпаньства прывезьці ўбогаму і сьляпому апошнюю кнішку Бабкова і апошнюю кнішку Арлова? Бо слабы мае чрэслы ныне дабрацца да града Менска і купіць сіе ў гамазінах родных.

А з мяне аплата па тарыфе плюс высока- або нізкамаральны (па жаданьні) бонус ))

Ўістан Х’ю Одэн - Памяці Ў. Б. Ейтса

2009-08-12T09:57:21Z

Андрэй Хадановіч павесіў ТУТ свой пераклад гэтага вершу.
Павешу і свой. Тым больш, што перакладаў аўтаномна, ня ведаючы пра існаваньне андрэевага.

Памяці У. Б. Ейтса
( памерлага ў студзені 1939 году )

І

Ён адыйшоў бязмоўнаю зімой:
замерзлі ручаі, аэрапорты апусьцелі,
пазасыпала сьнегам статуі герояў;
ртуць апусьцілася ў роце бяскроўнага дню.
Паводле ўсіх прыбораў
дзень ягонае сьмерці быў цёмным халодным днём.

Здаля ад ягонае хваробы
блукалі ваўкі пад кронамі хвойных лясоў,
рака ў цноце вясковай не спакушалася гранітам;
жалобнае галашэньне
ахоўвала словы паэта ад сьмерці.

Але для яго, для яго гэты дзень стаўся апошнім,
днём сядзелак і пагалосак;
правінцыі цела распачалі мяцеж,
плошчы розуму апусьцелі,
ціша прыйшла на ўскраіны,
плынь пачуцьцяў спынілася й ён уваскрос у сваіх чытачах.

Цяпер ён параскіданы па мноству местаў,
аддадзены цалкам чужым настроям:
каб адшукаць шчасьце ў змрочных лясох
і быць пакараным па тамтэйшых законах сумленьня.
Словы памерлага
зьмяніліся ў чэравах жывых.

Але пад цяжарам і ў гомане Заўтра,
пад перазовы брокераў на біржы,
пад маўчаньне ўбогіх, звыклых да ўласных пакут,
у вязьніцах цел будзем верыць, што мы на свабодзе;
усяго некалькі тысяч запомняць гэты дзень
як нечым адрозны ад іншых.
Паводле ўсіх прыбораў
дзень ягонае сьмерці быў цёмным халодным днём.

ІІ

Ты быў непасьлядоўным, як і мы. Але твой дар
перажыве заможных прыхаджанак, гной
тугі; Ты славіў боль Ірляндыі як свой.
Вар’ятка, не зьмянілася; ня стала меней хмар.
Паэзія ня ёсьць прычынай і наступстваў
у яе няма: жыве ў даліне прымавак, і, густу
ня маючы, туды не даплыве душы ладдзя;
цячэ паўз ранча адзінот, цясьніны смутку,
цераз руіны местаў, што здаліся надта хутка,
Яна – нязмоўкны рот таемнага быцьця.

ІІІ

Дол, прымі свой мёртвы груз!
Ейтс ужо ня чуе муз:
нат ягоны карабель
абысьці ня здолеў мель.

Час, вярхоўны жрэц і кат,
не абыходзіцца бяз страт:
нат цялесную красу
сьмерці не міне прысуд;

славіць мову, ў пантэон
ўводзіць тых, хто, змогшы сон,
верна служыць ёй; ля ног
зь нізкіх дзей ляжыць вянок.

Час, зрабіўшы ход ліхі,
Кіплінгу скасьціў грахі;
узмахнуўшы памялом,
ўзяў Кладэля пад крыло.

Скрозь смугу і ночны сьмех
чутны нацый воўчы брэх.
І нянавісьць, ўзяўшы старт,
сьпее пад тканінай шат.

Думка – зглумлены тавар –
пакідае кожны твар.
Лёд скаваў, схаваў туман
Спачуваньня акіян.

Што ж, хадзем, паэт, на дно,
дзе нічога не відно;
дзе твой голас – вольны птах –
лечыць боль, тугу і страх.

Ў жвіры строфаў, там і тут, –
вінаграднікі пакут.
Усхваляй няшчасны лёс
жыхароў краіны кроз.

У пустэлі сэрца дай
адшукаць крынічны рай.
І ва ўбогай цэлі дзён
навучы трываць свой стогн.

W.H. Auden
In Memory of W.B. Yeats

I

He disappeared in the dead of winter:
The brooks were frozen, the airports almost deserted,
The snow disfigured the public statues;
The mercury sank in the mouth of the dying day.
What instruments we have agree
The day of his death was a dark cold day.

Far from his illness
The wolves ran on through the evergreen forests,
The peasant river was untempted by the fashionable quays;
By mourning tongues
The death of the poet was kept from his poems.

But for him it was his last afternoon as himself,
An afternoon of nurses and rumours;
The provinces of his body revolted,
The squares of his mind were empty,
Silence invaded the suburbs,
The current of his feeling failed; he became his admirers.

Now he is scattered among a hundred cities
And wholly given over to unfamiliar affections,
To find his happiness in another kind of wood
And be punished under a foreign code of conscience.
The words of a dead man
Are modified in the guts of the living.

But in the importance and noise of to-morrow
When the brokers are roaring like beasts on the floor of the Bourse,
And the poor have the sufferings to which they are fairly accustomed,
And each in the cell of himself is almost convinced of his freedom,
A few thousand will think of this day
As one thinks of a day when one did something slightly unusual.
What instruments we have agree
The day of his death was a dark cold day.

II

You were silly like us; your gift survived it all:
The parish of rich women, physical decay,
Yourself. Mad Ireland hurt you into poetry.
Now Ireland has her madness and her weather still,
For poetry makes nothing happen: it survives
In the valley of its making where executives
Would never want to tamper, flows on south
From ranches of isolation and the busy griefs,
Raw towns that we believe and die in; it survives,
A way of happening, a mouth.

III

Earth, receive an honoured guest:
William Yeats is laid to rest.
Let the Irish vessel lie
Emptied of its poetry.

[Auden later deleted the next three stanzas.]

Time that is intolerant
Of the brave and the innocent,
And indifferent in a week
To a beautiful physique,

Worships language and forgives
Everyone by whom it lives;
Pardons cowardice, conceit,
Lays its honours at their feet.

Time that with this strange excuse
Pardoned Kipling and his views,
And will pardon Paul Claudel,
Pardons him for writing well.

In the nightmare of the dark
All the dogs of Europe bark,
And the living nations wait,
Each sequestered in its hate;

Intellectual disgrace
Stares from every human face,
And the seas of pity lie
Locked and frozen in each eye.

Follow, poet, follow right
To the bottom of the night,
With your unconstraining voice
Still persuade us to rejoice.

With the farming of a verse
Make a vineyard of the curse,
Sing of human unsuccess
In a rapture of distress.

In the deserts of the heart
Let the healing fountains start,
In the prison of his days
Teach the free man how to praise.

Пра "Дзевяностыя forever" у ЛіМе

2009-08-04T23:05:20Z

Неяк нечакана натрапіў...

Ірына ШАЎЛЯКОВА. АКТУАЛЬНАСЦЬ = НЕЎМІРУЧАСЦЬ, або Сціплая абаяльнасць 1990-х

Шмат з чым ня згодны, але грунтоўна зроблена!

***

2009-07-27T07:04:30Z

Ты ніколі не загіналася ў ваньне ад болю.
І крумкач для цябе не метафара - проста птушка.
Засынаеш – п’янай, а прачынаесься – голай.
Любіш плакаць пад рамантычныя кінастужкі.

Вось скончыш вучэльню, зробіш пару спаронаў.
На фабрыцы, дзе падшукаеш нарэшце працу,
знойдзеш сабе якога-небудзь гандона,
каб ня страшна было па раніцах прачынацца.

Каб жыцьцё хоць бы як наладзілася, каб у лазьнях
проста парыцца, а ня трахацца з мужыкамі.
Як народная тупасьць кажа: “ўсё будзе прыўкрасна!”
Нажывеш дзяцей і лішнія кіляграмы.

І прыходзячы ў цэх, і сыходзячы ўвечары з цэху,
адчувацьмеш як час зьнімае зь цябе, бы стружку,
невідочны налёт маладосьці, як ён дзеля сьмеху
горлам пускае любоў, бы крывавую юшку.

Гэты мур панэльны, сваю завадзкую сансару
ты абрала, дзяўчо, сама, ператварыўшы,
пераплавіўшы ўсё сваё золата мрояў ў пару
пярэдніх зубных каронак і сьціплы крыжык.

Гандлюю тварам )))

2009-07-17T23:01:08Z

Каму цікава - маё інтэрву для УНІАН
Каму не - дружна праходзім міма

Рытмы зарубежнай эстрады-4

2009-07-10T14:46:05Z

Працягваю свой музычны марафон. На павестцы дня знакамітая песьня Al Bano & Romina Power. Помню ў Кракаве мы з Коцаравым круцілі яе дні і ночы напралёт, нэрвуючы ўражлівых суседак.

Раней пад маю гарачую руку пападалі:
1. Beatles: Леначка Рыбік vs Eleanor Rigby
2. Blondie: Мой Толік vs Atomic
3. KULT: Дзяўчына ў касьцюме спартовым vs Dziewczyna bez zęba na przodzie

Вуаля:

Al Bano & Romina Power: Sharazan vs Хабза

Хабза (Al Bano & Romina Power / Пістончык)

Не забуду гэты драйв –
шчасьце біла цераз край,
зоры зьзялі уваччу
і кроў бурліла нібы фантан.

Маладосьці залатой
неспатолены запой.
Першы свінг і першы трыпер
і ўжо даўно ня першы план.

Хабза, хабза…
Алькагольныя ўгары…
Незабыўны балаганны час,
лавачкі і бары.

Хабза, хабза…
Цэлы горад ночыў там,
дзе суцэльная шыза…
Оо-оо, оо-оо…

Хабза, хабза…
Алькагольныя ўгары…
Незабыўны балаган,
часы вольнасьцяў і мараў.

Хабза, хабза…
Цэлы горад ночыў там,
дзе суцэльная шыза
і шал, мая ты хабза…

Па нядзелях мы ад мамы
прыцягалі разнасолы,
самагон і бабак мора.
Мы ўсе заўзелі за БАТЭ.

Мы кахаліся з малымі,
са сваімі і чужымі.
Мы лічылі за лаха і білі, хто
казаў “ня п’ю”.

Хабза, хабза…
Алькагольныя ўгары…
Незабыўны балаган,
часы вольнасьцяў і мараў.

Хабза, хабза…
Цэлы горад ночыў там,
дзе суцэльная шыза
і дзікі шал, о, хабза…

Хабза, хабза…
Алькагольныя ўгары…
Незабыўны балаган,
часы вольнасьцяў і мараў.

Хабза, хабза…
Цэлы горад ночыў там,
дзе суцэльная шыза
і шал, мая ты хабза…

Sharazan (Al Bano & Romina Power)

Da bambino io sognai
di eroi e marinai
nella mente avevo gia
la mia idea di liberta

La bambina che era in me
ora e donna insieme a te
stretta tra le braccia tue
la mia idea di liberta

Sharazan, Sharazan
e la voglia di volare
di sognare insieme a te
il modo giusto per amare

Sharazan, Sharazan
paradiso che ti da
sempre la felicita
oooo, oooo

Sharazan, Sharazan
ali azzurre per volare
per scoprire che c'e ancora
un posto giusto per amare

Sharazan, Sharazan
tempo di felicita
sempre estate ci sara
per noi insieme a Sharazan

Nel giardino dei miei anni
ho cercato un po' di sole
ho sognato tanto amore
e l'ho trovato qui con te

Questo sole amore mio
che non ho inventato io
me lo dai soltanto tu
quando ti stringi un po' di piu

Sharazan, Sharazan
e la voglia di volare
di sognare insieme a te
il modo giusto per amare

Sharazan, Sharazan
paradiso che ti da
sempre la felicita
La torverai a Sharazan

Sharazan, Sharazan
ali azzurre per volare
per volare verso te
in due, credendo nell'amore

Sharazan, Sharazan
tempo di felicita
sempre estate ci sara
per noi, insieme a Sharazan

oooo, oooo

Sharazan - Al Bano ft Romina Power

Одэн і Беларусь

2009-07-09T22:33:59Z

Апошнім часам не адпускае такая штука: цікава - хто яшчэ, акрамя Рыжкова, Хадановіча і мяне, перакладаў і перакладае Уістана Х'ю Одэна? Вось калі б вышла ягоная кніжка па-беларуску (а ня гэтыя "голыя каляндарныя страсьці")))) - от была б падзея! Варта б зрушыць з месца гэты вазок...

Першыя вопыты....

2009-07-06T22:19:47Z

Пакапаўся вось у Пістон-архіве(ггг). Па мойму мой сябра-ілюстратар Колік Ручкін перавершыў напісанае ))))

Краваць

У краваці чатыры нагі. Дзьве паябені па краях. І прамаўгольная рабочая плашчадка. Кажная краваць мае сваю таімніцу. І можэ дахуя расказаць. Калі б, канешна, умела.

Ва ўнутры краватнай шывеляца спрунжынкі. Яны круглападобныя. Кажыся, іх шмат. І яны памагаюць ліжаць. Кажыся.

Краваць мае многа хвункцый. На ёй можна рабіць усё. Можна прыгаць. Можна ні прыгаць. Пракавыраць углубленьне. І сунуць туды чыво нібуць. Цілі ад скукі насраць пасяродцы.

Але глаўнае прызначэньне краваці – ня ў гэтым. На ёй дзелаюць дзяла. Пад пакровам ночы. Цілі пры дняўном сьвятле. Пры гэтам яна рыпіць і пацее.

Вось, кажыся, і ўсё.
Хоць і коратка, але са ўкусам.
А каму ня спадабалася, то вазьміце адсмакчыце. Ужо ж гэта вам стопудова падабаецца. Кажыся.

З "Няпрычосаных гісторый пра сабачку Сірожу"

2009-06-29T16:21:55Z

Як сабачка Сірожа ў бальніцы пабываў

Здароўе – яно такое: аднаво гаўна наешся, а потым другім лечышся.

Какта хазяін Сьцёпа папаў у бальніцу. І ўродзе бухалі ўсе пораўну. Ды і празьнік бальшы – 1 мая. Мала наліваць рука не пазволіць. Мала піць – пошла і бездухоўна. Прышлі да яго пацаны з абдувачнага цэха. Было весела. Паша Тарпеда расказваў, як у мінулым годзе ў Брэсцкай крэпасьці схваціўся за голую дупу ў кустах. Дупа шывялілася і атлівала ўсімі колерамі празнічава першамая. Паша падумаў: Опа! бухая баба! А аказалася – Галіна Рыгораўна з прафкому. Расказвалі патом, што яна яшчэ суткі там ляжала, шывялілася. Нават міліцыя не хацела забіраць, бо дзюжэ многа мух парыла над ёй. Сьцёпа ўспомніў як на Новы Гот выйшаў на балкон. Пакурыць. І выпаў. Прызямліўся паверхам ніжэй. На сушыльныя вяроўкі. На іх і заснуў, слоўна анёл, голы і п’яны.

Але празьнік працы і ня празьнік зусім бяз мук цялесных. Карочэ зламалі Сьцёпе тада два рэбры трубой ад пылясоса. Плюс ныркі нагамі памасіравалі.

Паклалі яго ў бальніцу надоўга. І таму, каб не была скучна, пранёс у трусах у палату свайго сабачку Сірожу. Ой, а як пранёс? тож цэлае кіно палучылася! Сьпёпа падымаў яго на вяроўке чэраз акно. Дождж ліўся, як соплі на дапросе. А потом як шмаране вецер - і Сірожку задула ў фортачку. А там у палаце дзед паміраў. Уся сям’я сабралася. Нанеслі апельсінаў, канхвет. Нахуя, спрашываецца, яму канхветы? Але ладна. Бабка ўжо сьвечку ў рукі тыркае. А дзед хоць і дае дуба, але ўсё ж пасьпеў накласьціся, ляжыць п’яны ў кілбасу. Сьвісьціць сабе пад нос, жааласліва так. А тут Сірожа. Залятае і падае на тумбачку з фруктамі і карамелькамі. Бабка падае, галавой аб утку. А утка жалезная. А бабка мяхкая. Карочэ, дала дуба бабка. Пад брызгі залатога даждзя. Сям’я стаіць, нібы ў рот наклаўшы. А дзед на радасьцях ускочыў. Махае кропельніцай, польку вытанцоўваць пачаў. Словам, хэпі-энд, апошняя серыя. Сірожка ледзьве выскачыў аттудава.

Месяц жыў сабачка са Сьцяпанам у палаце. Здружыўся з медсястрычкамі. Месным катом і заўхозам. Медсёстры любілі лажыць яво сабе на груць і карміць сасіскамі, прыгаварывая: “Ой, какой харошенькій”. Яны былі бландзінкамі, і патаму маглі гаварыць эту фразу бесканечна. Пака Сірожу гэта не заёбывала і ён бёг ганяць шчуроў у падвальным моргу.

Па начах Сірожка глядзеў на зьвёзды. І скуліў. Бо годы праходзяць, а іншапланецян усё німа і німа. А раз іх німа, то і на планету іхнюю не папасьць. І не памеціць. Вець для сабакі глаўнае ня мір на зямле, а абасцаць кожны яе гектар. У бальніцы Сірожа абычна пісяў у пласмасавыя тазікі. Яны стаялі ў сталовай і пахлі хлебам.

Да хазяіна Сьцёпы часта наведваліся сябры. І прыносілі сігарэты. Ад нечава дзелаць ён навучыў свайго сабачку курыць. Сірожа не астанавіўся на гэтым. І пачаў развадзіць сьпірт. Потым пазнаёміўся з адной дзевачкай з неўралагічэскага. Аксанай Барабан. Іё так празвалі папа з мамай, бо ва сьне калаціла нагамі аб сервант. Как-та яны накурыліся травы. І з горда паднятым флагам каталіся па калідорах на кравацях-каталках. Адной бабушке выбілі апошняе вока. А начному сторажу парвалі селязёнку і новы пінжак. У выніку ўсё вылілася ў бальшы скандал. Сьцяпана выпісалі нахер за несаблюдзеніе рэжыму. А Сірожу адмудохалі эбанітавай палачкай. Але ён сахраніў кантакты і прадалжаў тайком пітацца сасіскамі і халяўным медыцынскім сьпіртам.