Прымат-дняўнік

Укрштурмбрыгада ў Менску:

smarkacz@yandex.ru — Tue, 08 Dec 2009 19:24:36 GMT

ТЕКСТ Програма фестивалю

12 грудня, 14:30

“Анімація.UA” — кінопоказ підбірки української анімаційної школи (Євген Сивоконь та учні)

Євген Сивоконь випустив не одне покоління українських аніматорів. Серед його учнів — Степан Коваль, чий пластиліновий мультфільм “Йшов трамвай №9” здобув “Срібного ведмедя” на Берлінале у 2003 році.

12 грудня, 17:30
Творчий вечір Сашка Ірванця (модератор — Уладзімер Арлов)

Сашко Ірванець добре відомий білоруським читачам, адже прекрасно володіє білоруською. Людина-фонтан в супроводі живого класика білоруської літератури Уладзімера Арлова.

13 грудня, 14:30

“Документалістика.UA” — кінопоказ підбірки української школи документалістики (Фелікс Соболєв та учні)

Фелікса Соболєва вважають засновником школи української документалістики. У рамках програми, окрім його знаменитих та досі актуальних фільмів, будуть показані роботи учнів та послідовників Фелікса Соболєва — Олександра Роднянського та Сергія Волкова.

13грудня, 17:30

"Зоряні війни. Епізод 3" — слем між поетичними збірними Білорусі та України (за участі слем-майстра Андрэя Хадановіча)
Поетичний слем — інтригуюче та напівспортивне дійство, де поети декламують вірші та змагаються за звання найкращого. На “Білоруській весні” у Києві слем між поетичними збірними України та Білорусі став вже традиційним. Цьогорічна вирішальна битва в Мінську для українських поетів Дмитра Лазуткіна, Павла Коробчука та Артема Полежаки вперше відбудеться на полі “противника” під тиском білоруських вболівальників.

Всі заходи відбудуться у галереї “Ў” за адресою:
пр. Незалежності, 37А

Аўтобус паэзіі

smarkacz@yandex.ru — Fri, 04 Dec 2009 00:36:03 GMT

Гэты верш можна знайсьці ў каляндары "Канец словаў". Але, паколькі яго наклад абмежаваныя ды й некаторыя гэтую гідоту))) і ў рукі ня возьмуць, выкладаю тут. Сільвупле...

Аўтобус паэзіі

Кожны аднойчы (а нехта, магчыма, і пастаянна) трапляў ці трапляе ў сітуацыю, калі “ну, няма словаў”. І няважна якімі прычынамі абумоўленая іх адсутнасьць. Або проста цяжка знайсьці патрэбныя, або ўсе патрэбныя даўно прамоўленыя. Часам гэта спалучаецца з адсутнасьцю эмоцыяў, сілы волі і іншых фактараў, павінных сьведчыць: арганізм жывы і гатовы да подзьвігаў. Уся гэтая нестыкоўка жаданага і наяўнага можа мець нейкую глыбокую асабістую прычыну. Або ня мець яе. Урэшце рэшт чалавек не машына, і адпачынак для ягонага розуму, (калі той прысутны) ніколі ня лішні. Дык вось. Адныя ў такой сітуацыі ўпадаюць у дэпрэсію, ідуць у запой, загул, пачынаюць займацца самакапаньнем і яшчэ шмат якімі народнымі промысламі. Другія ўспрымаюць гэта як цалкам законны перапынак. Здымаюць робу. Адкладаюць убок працоўныя інструмэнты. І займаюцца кожны сваімі маленькімі і вялікімі радасьцямі. Пакуль зноў не паклічуць багі. Здаецца напачатку 2000-х праходзіла ў Менску дыскусія на тэму “Маўчаньне паэтаў”. Гаворка ішла пра тое, што цэлае пакаленьне паэтаў раптам выпала з літаратуры ўласна як паэты. Нехта перайшоў на прозу , нехта на алкаголь, а нехта і не сыходзіў, а проста перастаў пісаць вершы. Тады ў мяне ўзьнікла адчуваньне (якое ня зьнікае й цяпер), што гэтая самая “немата” надта дэманізуецца. Паэзія ніколі не была раўнамернай і роўнай. Яна – заўсёды подзіў, шок, нечаканы хук з боку непрадказальных жыцьцёвых рэаліяў. Таму ўпадаць у ступар (і тым больш выпадаць у акно) ад таго што “словы скончыліся” ня зусім адэкватна. Хаця адэкватнасьць – ня з тых катэгорый, у якіх разважаюць пра паэзію. Страх “маўчаньня” натуральны і нават карысны. Калі баісься нешта страціць – пачынаеш эксплюатаваць гэтае самае нешта на ўсю катушку. Для беларускай паэзіі сёньня, на мой глыбока суб’ектыўны і безабаронна прыватны позірк, праблемы маўчаньня няма. Існуе іншая: як навучыць паэзію размаўляць. Дык да чаго гэта я? “Канец словаў”, як і наогул “канец літаратуры” – спадкаемца “канца гісторыі”, які ўсё ніяк не наступіць. І які так стаміліся чакаць, што, ад няма чым заняцца, вырашылі гэтую самую гісторыю працягнуць, а яе хаўтуры перанесьці на потым. Адпаведна і “канец словаў” больш чым надуманы. Ніякі гэта не канец. Але чарговая перасадка на іншы аўтобус. А аўтобус паэзіі, як вядома, ніколі не хадзіў па раскладзе. І ў перспэктыве хадзіць не зьбіраецца. Таму, калі нехта ў дадзены момант апынуўся на раздарожжы, магу параіць не скакаць пад колы грузавіка. А дачакацца свайго транспарту. І нават калі ехаць няма куды, дык, прынамсі, само падарожжа – штука ня менш захапляльная.

Мантэні сучбелліту )))

smarkacz@yandex.ru — Tue, 01 Dec 2009 18:35:49 GMT

Вуаля, гаспада! Віншую ваш мозг -

Кнішка-малышка для дарослых плахішэй!

Дзякую ўсім дэгенератам, чыя бясплатная платанічэская любоў дапамагла кніжке выйсьці! Цяпер яна ўжо можа самастаяцельна шагаць у той размашыста-вясёлы мір прышчавых прынцаў і благародных уродаў, каторы сама і апісала.

UPD: НЕВЯЛІКІ ВОДГУК У "НАШАЙ НІВЕ" НА ВЫХАД КНІШКІ

купідон Шалкевіч

smarkacz@yandex.ru — Tue, 01 Dec 2009 11:41:11 GMT

Ня гледзячы на ня надта добры гук, учора пан Шалкевіч даў добрага чаду ў "Купідоне".

(на карцінкі можна тыркаць)

фота Тані Давідэнка

Віктар Шалкевіч у Кіеве!

smarkacz@yandex.ru — Mon, 30 Nov 2009 10:47:36 GMT

Сёння а 19-00 у "Купідоне" сольны канцэрт беларускага барда
Віктара Шалкевіча.

Усім настойліва рэкамэндую прыйсьці і паслухаць!
Добры настрой гарантуецца!

Як сабачка Сірожа з клопікам Санькам дружыў

smarkacz@yandex.ru — Sat, 28 Nov 2009 00:34:51 GMT

      У падвале Сірожынага дому жыў клопік Санька. У засцаным дзіване акрамя яго мучылася яшчэ 500 карэфанаў. Там было цесна і голадна. Зато весела. Сірожа іграўся з імі ў даганялкі, хованкі і прочыя гімнасьцічэскі карысныя ігры. З-за такой дружбы стаў Сірожа каралём двара. І калі якая-нібуць ісцерычная балонка пачынала пізьдзець лішняе – Санька і каманда шлі ў бой.

      Аднойчы ў падвал зайшоў заначаваць мясцовы бомж Маэстра. Так нараніцу галодныя бесьціі сажралі таво падчыстую. Аставілі ад яго толькі два жалезных зуба. І шкляное вока - далёкае рэха фашысцкай кантузіі. Бомж Маэстра быў стары і тоўсты. Кадата ён працаваў жанглёрам. Але цырк паехаў. Зарплату не заплаціў. Прыйшлося з трыма шарамі у кармане весяліць народ на базарах і ў электрычках. Жангліраваў ён як бог. Мог шо хочаш падкідваць. Пічэнькі, памідоркі, пляшкі. Нават сухія какашкі. Бо быў прафесіяналам. А не наглым дрышчом, якія зараз нізашто каля цэркваў рукамі трасуць. Дык вось, калі тое сталася, сабачка Сірожа очэнь абідзеўся на клапоўнік. Пазваў Санька і сказаў: “Санька, бляць! Вы што?! Эта ж чалавек, а не банка тушонкі! Ішчо такое паўтарыцца – пазваню ў санстанцыю. Яны вам устрояць 500 бакінскіх камісараў!».

      Але нешта ж жраць было трэба. Таму клопік Санька з пацанамі началі рабіць рэйды. У высокія гатэлі. Звычайна там начавалі камандзіровачныя хлышчы і хлышчы заморскія. Першыя шлі ў Санькі і кампаніі за суп і ўтарое. Бо ўсігда, асвабадзіўшы на дзянёк-другі машонку ад жонкавага каблука, зьнімалі блядзішчу і закатывалі нізкабюжэтны адзюльтэр. Пакуль парачка скакала на матрасе, клопікі смакталі сваё. Кроў была напалавіну разбаўленая “Ізабэлай” і хуёва пахла. Праўда потым можна было заглянуць у люкс. І хлебануць на дзісерт польскай або пранцузкай кровушкі.

      Паступова клапы адчулі сілу. Яны акупавалі пошту, вакзалы, склады і школы. Пачалі нападаць па начах на дзеўственіц і старых кашолак. Вымагаць кроў з запаздалых прахожых. “Эй, ты, сышыш, давані капельку, ні ў абіду!” – казалі яны, сплёўваючы слюну на газон. А как-та яны злавілі дажэ заслужанага фалькларыста горада і надавалі таму па цымбалах. Весь пакусаны і адпіжжаны, ён чэраз 3 дны памёр у рэанімацыі ад малакровія. Так і не прыйшоўшы ў сазнаніе. Чаго, я думаю, яму не надта і хацелася.

      Вырашыў тады сабачка Сірожа бароцца з тэрорам. А як бароцца з тэрорам? Гэта табе ня ногці на нагах грызьці – так проста не паборэш. Тэрор – ён жэж як групавуха. На публіке асуждаюць, а самі дома ў сабіраюць поўную калекцыю. Карочэ, ўзяў Сірожа адуванчык. Зрабіў з яго дудачку. І як дуне! І ўсе клопікі вакол яго ў кружок сабраліся. Як у дзецкім садзіку на ранішніку. Як зайграе “Блэк Сабат” – а яны за ім сьледам ідуць. Прывёў іх на на край абрыву. А тыя ўніз скакаць ня хочуць. Прывёў да рэчкі пад рэпертуар Ярмоленка – тапіцца ня лезуць. Толькі блююць абільна. Відна ня трэба было іграць ім песьні Ярмоленка. Карочэ доўга вадзіў іх сабачка Сірожа, пакуль не завёў у тралейбус і іх не патапталі пенсіянеры. Бо пенсіянеры, яны такія. Любога чалавека ў гаўно ўпячатаюць. А пра клапоў дык і гаварыць нечага.

Jaromír NOHAVICA - Starý muž

smarkacz@yandex.ru — Thu, 26 Nov 2009 21:12:31 GMT

Не магу не падзяліцца харошай песенькай шыкоўнага Яраміра Нагавіца -
на добры сон)

Сказ пра тое, як мільярдэр страляў у нас папіросу

smarkacz@yandex.ru — Tue, 24 Nov 2009 06:01:56 GMT

Учора стаім з Ліляй Брік, трындзім на свае псеўдаінцілігенцкія цемы - Душан Кавачавіч, шлюхі, цыгане, наркаманы... Сонца паволі закатваецца за "Сільпо"... И тут падыходзіць аб'ект па імені Андрюша Пешэход. Мужчына завідны, з гарачым позіркам і бруднымі валасамі. З дартаньянаўскай бародкай, шармам мексіканскага жыгала, парванымі спарціўкамі "адзідас". І перманентнай слюной, эфектна свісаюшчай з эспаньёлкі. Андруша аказаўся духоўным аццом крымкава крыміналіцета. "Я Андруша Пешаход, духоўнік крымскай братвы"- паўтараў ён як мантру. Андруша красачна жывапісаў, як папаня явоны палову Кіева пабудаваў. "Вы знаеце, на маі дзеньгі Бравары пастроілі, усе небаскробы ў сталіцы на мае кроўныя пастроены. А я пры гэтым бедны, і горад мне ніхуя ні плаціт" - дзяліўся сваім горам Андруша. Мы ня зналі, што ён гэта зробіць яшчэ разоў 14. А потым яшчэ разоў пятнаццаць. Карочэ як не намагаўся, але ня выйшла ў кіеўскага міліярдэра і хроснага бацькі крымскай мафіі выбіць з нас пару грывень. Цяпер мне нават страшна запытацца ў бабушак каля мэтро, хто ЯНЫ на самой справе - каралевы андэграўнду ці наогул цёмныя кардынальшы гэтага зьнікомага сьвету.

Радыёп'еса паводле японскай сагі "Самурайскі пуць"

smarkacz@yandex.ru — Sun, 22 Nov 2009 16:15:28 GMT

ДЗЕЮЧЫЯ АСОБЫ:
Хо Хі Сан - парынёк з глубінкі, выпускнік Шаоліньскага вучылішча
Пі Сі Сан - івоная сястра-гейша
Старык - вучыцель хонгільдонаўскіх іскуств
Масьцер Жы Шы - глава школы ніньзь

РОЛІ ЧЫТАЮЦЬ:
заслужаныя работнікі радыёвяшчаньня - СІРОШКА ПІСТОНЧЫК & УЛАСІК СМАРКАЧ

Спампаваць п'есу можна тут:
http://www.divshare.com/download/9456996-cee

Віктар Іванавіч

smarkacz@yandex.ru — Sun, 15 Nov 2009 19:26:03 GMT

Віктар Іванавіч

І. Соплі на штанах

    Віктар Іванавіч жыў у горадзе. У яво было дзьве рукі. А вот сяброў не была. Паэтаму абнімаць іму было некава. І смысла ў эціх руках не была ні на санціметр. Нахуя, спрашываецца, рукі? Па плячы не пахлопаеш, у нос па-дружэскі ня даш. Канешне, намяць гармошку можна любому прахожаму. Але Віктар Іванавіч шчытаў эта за дурны тон – порціць сваімі рукамі чужы арганізм. Для гэтага ж ёсьць міліцыя і пішчэвая прамышленасьць. Акрамя рук, ні пользы ні радасьці не прыносілі Віктару Іванавічу і вухі. Што, бляць, за прыхаць прыроды?! - думаў ён. – Ладна бабам там, ачкарыкам, гамасекам. А я-та, я-та! Нармальны мужык – і з эцімі підарскімі бездзялушкамі! З-за этава ён заўжды хадзіў у шапцы. Праўда, спачатку хацеў нахуй іх адрэзаць. Але самому рэзаць нязручна. Папрасіць некава. Ды і начальства не зразумее.
    Ішчо былі ў Віктара Іванавіча дзьве нагі. Але ногі эта такое… Імі хаця бы хадзіць можна.
    Віктар Іванавіч жыў адзін. Бяз жэншчыны. Без коцікаў, сабачак, ёжыкаў, хамячкоў і рыбак. Патаму явоны палавы орган таксама нёс сваю трудавую вахту ўхаластую. Работаў Віктар Іванавіч прарабам. На стройке. А там самі ведаеце – народ непрасты. Соплі аб штаны выцірай, а плакаць ня смей. Або, як кажуць варшчыкі бітума, - “не пазорся сьлязамі, калі груць з валасамі”. А Віктар Іванавіч любіў грусьціць. Нават у сральні. І па-бальшому калі, і калі па-маленькаму. Але не панімалі рабочыя ўсяленскай макраты у яво вачах. Вець грусьць – эта када харашо ад таво што хуёва. А варшчыкам бітума харашо бывала толькі ад воткі. А када харашо ад воткі, то ніхуя эта ні грусьць. А абычная, маць іё, бытавая таска. Такой таскі вам любы наштампаваць можа.
    І вот аднажды заібала Віктара Іванавіча ўсё. Этат бляцкі горад з фанарамі. Эта публіка ў кружэўных польтах. Наканец эта сука Анжэла Данілаўна з бугалцерыі, каторую пяць месяцаў вадзіў па пяльменных і румачных, у кукальны цеатр і дажэ на канцэрт у дом афыцэраў, а та ўсяму трэсту распізьдзела сваімі бяздарнымі губамі пра явонае паэцічэскае нутро. Карочэ, поняў ён, што міла яму прырода. А ў гарадах хай жывуць усякія абізяны і алкаголікі. Бо ў каменных джунглях толькі два выхады і ёсьць. Стаць этай самай тупой абізянай або збухацца ў гамно. Прадаў ён кварціру, сеў і паехаў у сельскія ебяні. Пузаты райцэнтраўскі аўтобус, слоўна ігрывы слонік, мчаўся ўдоль пшанічных палей. У душы Віктара Іванавіча цьвіла чаромуха. А пад ім прыятна рыпела. І цяжка было сказаць, што іменна рыпела. Пухлае дзерманцінавае сідзеньне, недавольнае ачэрэдной жопай. Цілі эта сама жопа Віктара Іванавіча па-мальчышэскі выплёсківала свой анатамічэскі васторг. Вець, як пісаў класік – «прастор ня толькі пціцы любяць».

ІІ. 12 вілак

    Прыехаў Віктар Іванавіч. Устроіўся ў калхозе калхозьнікам. Бо на тое ён і калхоз, каб там калхозьнікі работалі. Эта тока ў горадзе: у сталовай – электрыкі, у дурдоме – санцехнікі, у школе – псіхі. Ніякай красаты і гармоніі. Удзень іх вазілі на пладатворныя палі палоць буракі. А ўвечары Віктар Іванавіч чысьціў сьвінарнікі і закрываў іх да раніцы на замок. Как-та затрымаўся ён да глубокава пазна. Бо работы было не па шчыкалатку, как абычна. А па самы локаць. І вось арудуе ён віламі. Сьвінкі ў вальерах сапяць пятачкамі. Матылькі б'юцца аб шкло і падаюць у неакуратныя шакаладныя купы, накладзеныя пад сьценамі сьвінафермы п’янымі трактарыстамі. Банды вожыкаў рыхтуюць мышам генацыд. Кажаны праветрываюць дупы ў небясах. І тут карочэ – хопа! У адным з вальераў рэзкі хлапок. Быццам мачавы пузыр лопнуў. Віктар Іванавіч падарваўся туды. Глядзіць, а там замест розавай сьвінкі – ахуенная баба! Голая і з цыцкамі. Так не па сабе яму стала, ажно ў штанах шакаладам запахла. А тая супакойвае: “Ня сцы, пане-гаспадару. Не сатана я і не баба ёжка. Проста закалдована я. Святая Папандосія наказала мяне. Бо ў сельсавеце работаючы, пасіціцелям грубіла, начальніку давала, пенсіянерам не памагала. Грэшніца я. Гнілая памідорына на гасподнім агародзе. Жырная гусеніца на дрэве міласердзія.” Закалацілася серца ў Віктара Іванавіча. Загарэліся вухі пад шапкай. Вытрахнуў ён з парткоў свой шакаладны страх. Падашоў рашуча. І пацалаваў красотку ў губы малыя. “Вот ты какая, любоў!” –прашаптаў Віктар Іванавіч. “Калі точна, то Любоў Сяргееўна” – паправіла грэшніца.
    З тых пор кожнай ночы Віктар Іванавіч браў з дому харошы турэцкі чай. І яны пад бублікі дзіліліся сакравенным да первых пятухоў. А інагда нават і да ўтарых. Люба расказвала яму рэцэпты салатаў і сікрэты кансервіраваньня. А Віця чытаў каханай свае сьціхі, напісаныя красівымі столбікамі –

Мы вазляжам з табою ўабнімку,
Як ляжаць у каробцы бацінкі.
    Люба млела і смушчонна прыкрывала піську ладошкай.
Але так не магло прадаўжацца. Піць чай з бублікамі на сьвінаферме можа і раманціка. Але ж мала чаго. Загляне стораж – а тут голая баба са свінямі. Я б таксама многа чаго падумаў. Карочэ, пайшоў ён да заацехніка, Монькі Лысамордага. Дамаўляцца, каб сьпісаў адну сьвініху па балезьні. Ну і сашліся, што той скацінку. А Віця яму – польскую дублёнку і штруксы з адлівам. Плюс пару бутляў самагона.
    Зажылі Віця з Любай як у кінах савецкіх. Днём Любоў Сяргееўна на траўке пасёцца, вечарам – у краватке з любімым трасёцца. У Віктара Іванавіча лоб паразавеў, маршчынкі са шчок прапалі. Бо нашоў наканец-та сваім беспалезным органам работу. Насажалі ані ў агародзе брусьнікі з памідорамі, арэхавых кустоў з апятамі. Каб жылося сытна, а не хуй ведае як. Але праз нейкі час захварэў Віктар Іванавіч. Пячоначнай інфлюэнцай. Павязлі яво ў раён лячыць. Ляжаў ён там месяц. Ужо і зіма скончылася. Пцічкі пачалі ў лужах купацца. Сельскія мужыкі – па п’яні ў рэчках тануць. А Віктар Іванавіч валнуецца за любімую. Бо ўродзе і наліў ёй памыяў у карыта празапас, але ўсё раўно сярдзечка ёкае – як яна там адна? Як выпісалі – мігам рвануў дадому. Забег у хлеў з шакаладнай пліткай, а ў хляву – пуста. Настолькі, бляць, пуста, што нават сьвінячы дух і той выветрыўся. Схваціла тут Віктара Іванавіча гора за машонку і павяло па вуліцах шукаць нінаглядную. Ідзе ён павесіўшы ўсё што можна. І тут чуе – крыкі, рогат, сьвіст, мацюкі, ламбада, твіст. Глянь – а ў Монькі вясельле. Усё сяло зубамі сьвяркае. Заходзіць ён, яму наліваюць, ішчо наліваюць. Сядзіць ён і пра Любу кручыніцца. Жуе мяска, хлебушкам закусуе. І тут пацямнела ў вачах і блювота палезла з горла. Бо ў руке явонай сьвіное вуха. А ў вухе – сярожка, што Любке падарыў после первава раза. Акінуў ён вокам стол, а там – сала, кумпякі, кілбасы, кравяначка. Закруціўся тут мір перад ім. Наліліся вочы чырвоным, а кулакі белым. Узяў нажа і давай куралесіць. Моньке па горлу, нявесьце па носу, гасьцям ужэ куда папала. А самаво яво – вілкамі са ўсіх бакоў. І толька сьляпыя баба Валя і дзед Нічыпар працягвалі ў кутку кружыцца ў павольным-павольным танцы.

Ой-вэй! ((

smarkacz@yandex.ru — Thu, 12 Nov 2009 21:46:06 GMT

Нейкі сраны хлышч лупануў маю аську, таму міласьці прашу ў новую:

55тры-7восем4-два5два

***

smarkacz@yandex.ru — Thu, 12 Nov 2009 02:15:54 GMT

зранку ідзеш на кухню
пакуль над сьвежай газэтай
учорашні сёрбаеш вермут
сонца ў сваіх чырвоных
сьвітальных сямейных майтках
вырульвае з прыбіральні
і расчыніўшы вокны
струшвае птушак з дрэў

зь невідочных ангараў
плывуць эскадрыльлі аблокаў
гул з прамысловых ускраін
зліваецца з гулам лядоўні
звонам парожніх пляшак
шолахамі фіранак
і вецер бы п’яны дворнік
стаіць над табой, выдыхаючы
восеньскі перагар

ты ж голы і паўпрытомны
чухаеш пах і паліш
сочыш за зьменай сэзонаў
за іх безназоўнай красою
такою што й сам забываеш
уласны пашпартны нумар
імя і імя па бацьку
і мёртвых сваіх галасы

і толькі бомж пад пад’ездам
у сіняй шапцы з пампонам
пругкім жоўтым струменем
насьвістваючы няўмела
выводзіць на першым сьнезе
магічнае слова “Сеня”
з клічнікам у канцы

Кніжка - у вольным доступе

smarkacz@yandex.ru — Fri, 06 Nov 2009 00:08:56 GMT

Зусім забыўся паведаміць:
хто не пасьпеў або ня мае магчымасьці набыць мае "Дзевяностыя forever" на сайце нэт-бібліятэкі "КАМУНІКАТ" яе можна спампаваць у PDF-фармаце -

СПАМПАВАЦЬ

Мы на носе хуйню ня носім!

smarkacz@yandex.ru — Wed, 04 Nov 2009 00:03:27 GMT

На суботнім хэлаўіне
быў настрой каньячна-вінны!!!

фота бай Вольга Закрэўская

Аларм!!!

smarkacz@yandex.ru — Sun, 01 Nov 2009 01:21:12 GMT

Ва Ўкраіне - эпідэмія: яшчур!
Я ўжо купіў сабе чорную труну і белую прасьціну(пад свой рост, каб зручна было накрывацца)

Калі хто хоча скінуцца на брацкую магілу - званіце.
))))))))))))))))))))))))

Я ў Менску

smarkacz@yandex.ru — Fri, 23 Oct 2009 06:25:51 GMT

Сёньня я да ночы ў сталіцы Рэспублікі.
Калі ёсьць жаданьне, адтапырыўшы мезенец, папіць кавы - тэлефануйце 721 64 20

НУ, І ПРЫХОДЗЬЦЕ ЎВЕЧАРЫ:

Радіо несправджених снів

smarkacz@yandex.ru — Wed, 21 Oct 2009 12:47:38 GMT

Харошы сябар vladik_kohne апэратыўна пераклаў апошні мой вершык

Радіо несправджених снів

Колись нас усіх запакують мєнти
(підстав у них більше ніж купа).
Вони будуть лізти у душі, скоти,
і у рукавичках до дупи.

Вони конфіскують гандони, штани
і книги, яких не читали ніколи.
Мої співвітчизники, пацани,
Фанати Памели і Джолі.

Ми стільки курили, пили й до дівчат
між зрадами бігли з коханням;
ми клали на працю, здоров’я і владу
й паскудні державні гуляння.

І що нам ця трійка волхвів у дверях,
безхитрісна штурмбригада —
вони ніби порох на наших плечах
і зникнуть, як сніжна вата.

У благословенній юнацькій шизі,
шаленім студентськім запалі
по лезу стрибаєм усміхнені всі
по шию в житті, як в калі.

І хриплі мелодії з радіо снів,
всередині наших голів
летять над усім, що лишилось в гівні
з секвенсора янголів.

Перадача пра белліт на ОНТ

smarkacz@yandex.ru — Wed, 21 Oct 2009 02:01:11 GMT

Глядзець онлайн і спампаваць - тут:
http://ont.by/plugins/popups/video.php?title=&path=http://ont.by/webroot/delivery/files/video/Projects/vybor/vybor_25_10_2.flv

Відавочная расейскацэнтрычнасьць перадачы далёка ня радуе. Кісьліцына недзе на тле астатніх са "сваёй" беларускай літаратурай, "сваёй" Морт і Рыжковым. Мятліцкі ў сваіх самазадаволеных акулярах - абсалютна адарваны ад "жызьні" ня гледзячы на пасаду ў "Мастацкай літаратуры".

Агульна кажучы, гэтая літ-паліт-карэктнасьць, усе гэтыя спробы прышыць хуй да лоба (то бок дзьве літаратуры адна да адной) - нейкая дурацкая і таму вельмі раздражняльная кляўнада. Якой халеры ляпіць Лісіцкую да белліту? (Дарэчы, тое самае тычыцца Алексіевіч)

Ну і, канешне, не абышлося без вясёлай аксіёмы "белліт сёньня перажывае ня лепшыя часы". Ха-ха! - уставім сьвечку хвораму!

І яшчэ: што за дэбільная звычка казаць - "ніхто ня ведае літаратаў"? Цяжка было запрасіць таго ж Жыбуля-Адамовіча-Глёбуса-Арлова?

Радыё няспраўджаных сноў

smarkacz@yandex.ru — Mon, 19 Oct 2009 22:29:22 GMT

Радыё няспраўджаных сноў

Аднойчы па ўсіх нас прыедуць мянты
(падставаў у іх дастаткова).
Яны залязацьмуць у душы, скаты,
і ў дупы ў пальчатках гумовых.

Яны канфіскуюць гандоны, штаны,
і кнігі, якіх ня чыталі ніколі.
Мае суайчыньнікі, пацаны,
фанаты Памэлы і Джолі.

Мы столькі палілі, пілі і дзяўчат
кахалі, ад здрады да здрады;
мы клалі на працу, здароўе, урад,
на ўсе дзяржаўныя сьвяты,

што гэтая тройца валхвоў у дзьвярох,
наіўная штурмбрыгада –
нібы парушынкі на нашых плячох,
зьнікомая сьнежная вата.

А мы ў блаславёнай юначай шызе,
шалёным студэнцкім запале
з усьмешкай скакацьмем па тонкім лязе
па шыю ў жыцьцёвым кале.

І хрыплая музыка радыё сноў,
што грала ў нашых галовах,
лунацьме над гэтым панурым лайном
з дыджэйскага пульту анёлаў.

Запрашаем на вячоркі! )

smarkacz@yandex.ru — Sun, 18 Oct 2009 04:31:15 GMT

23 чысла гэтага месяцу ў Менску - чарговы зьезд ВКП(б) - Вялікага Княства Паэзіі (бязвізавага). То бок запрашам усіх абсалютна на халяву пабачыць і пачуць купу палымяных аўтараў-аратараў.
Па сканчэньні плянуецца захоп бараў, вакзалаў, лавачак і сталічных сквераў)))

Кіеўская барыкада - 2009

smarkacz@yandex.ru — Thu, 24 Sep 2009 22:38:16 GMT

Ну шо, прыходзь, рабочы клас, сёньня, 25-га чысла, на ноч паэзіі (19:30-23:30, м. Київ. Михайлівська площа)

А для разьдзяўбаеў, бамжоў, школьнікаў і міліцанераў праграма пачынаецца а 8 раніцы -

Азнаёміцца з поўным сьпісам мерапрыемстваў

Радыё Свабода. Дзень блогера. Pistonczyk

smarkacz@yandex.ru — Tue, 15 Sep 2009 00:02:14 GMT

Прашу любіць і жалаваць, плявацца і ненавідзець. Кол вам у рукі і шкарпэтка ў рот.

Лідка

Лідзія Данілаўна жыла ў жопе. Жопа была гарацкова ціпа. Маленькая і ціхая. А Данілаўна наадварот — агромная як кантрабас і громкая як сьвістулька. Яна работала ў калгасе даяркай. Дзёргала па вечарах каровам сіські. А па начах мужыкам піські.

Паўтараю для самых таленавітых )))

smarkacz@yandex.ru — Thu, 10 Sep 2009 19:34:20 GMT

Заўтра зь 10-й раніцы я ў Львове. Таму, калі што, то этава - пілікайце на мабілу.

І не забудзьце пра беларускія выступы ў рамках Форуму:

СУБОТА, 12 ВЕРЕСНЯ

16.30-18.00
Читання-тандем Альгерд Бахаревіч та Мария Мартисевич.
Модератор Богдана Матіяш.
Книгарня «Є», просп. Свободи, 7

НЕДІЛЯ, 13 ВЕРЕСНЯ

12.30-14.00
Читання-тандем учасників арт-календара “КАНЕЦ СЛОВАЎ”: Віталь Рижков, Сергій “Пістончик” Прилуцький
Проводять: Максім Жбанков, Дар’я Сітнікава, автори концепції арт-календара.
Книгарня «Є» просп. Свободи, 7.

Арт-каляндар "Канец словаў" можна будзе набыць з 11 па 13 верасня ў кнігарні-кавярні «Кабінет», вул. В. Винниченка,12 (кошт - 5 даляраў у грыўнах па актуальным курсе).

14.30-16.00
Читання-тандем Міхал Анемпадістав та Лявон Вольський.
Модератор Лариса Андрієвська.
Книгарня «Є», просп. Свободи, 7.

Канец словаў. 13 беларускіх срак на Форуме

smarkacz@yandex.ru — Mon, 07 Sep 2009 23:43:39 GMT

На 4-му міжнародному літературному фестивалі в межах 16-ї Національної книжкової виставці-ярмарку "Форум видавців" у Львові

день: 13 вересня

час: 12.30-14.00

місце: Книгарня «Є» просп. Свободи, 7

подія: читання-тандем учасників арт-календара “КАНЕЦ СЛОВАЎ”: Віталь Рижков, Сергій “Пістончик” Прилуцький (Білорусь)

проводять: Максім Жбанков, Дар’я Сітнікава, авторі концепції арт-календара

СПІЛЬНИЙ АРТ-ПРОЕКТ „КАНЕЦ СЛОВАЎ”

Віктор Шалкевич, Віталь Рижков, Юрась Барисевич, Северин Квятковський, Анатоль Івашчанка, Андрей Такінданг, Андрей Хаданович, Сергій “Пістончик” Прилуцький, Андрей Адамович, Всеволод Сьцебурака, Ілля Сін, Льявон Вольський

„Вічний” календар оголених білоруських літераторів

«Канец словаў» („Кінець слів”) – прецедент загальної промоції білоруської літератури шляхом аранжування актуальних текстів гламурними візуалізаціями з елементами ню.

«Канец словаў» можна розуміти по-різному: як вичерпність творчого акту, перспективу нового тексту, безмовне висловлювання літератора або розкуту гру значення на тему тіл і текстів.

Мета проекту – примусити читача повернутися обличчям до білоруської літератури, продемонструвавши далеко не анфас героя наявного культурного поля.

Андрей Хадановіч, учасник проекту: «У Білорусі одного разу мусить роздягнутися кожен. Якщо літератори – священні корови, вчителі життя, живі монументи самому собі, оголена дупа – єдиний атрибут, який у всьому цьому є. Щось гарантовано „своє”»

Папоўдне даўна

smarkacz@yandex.ru — Wed, 02 Sep 2009 21:41:19 GMT

Часам жыцьцё бывае як сыр: гарачым і мяккім...

Папоўдне даўна

сонца ў самым зэніце.
суседка па бальконе
жанчына гадоў пад сорак
стаіць у майтках і станіку.
ты таксама,
стаіш, паліш, сьвеціш
голай дупай у чужой краіне.

выходзіш за півам і цыгарэтамі.
дзьве бабы хлешчуць вінішча пад домам.
малалетнія гопнікі-акрабаты побач
робяць крывавыя піруэты
паралельна страляючы ў цябе
апошнія капейкі.
жыцьцё, яно, брат, такое –

часовыя заробкі
часовыя радасьці
хіба што алькаголь пастаянны –

усё на што цябе хапае
павесіць сушыцца майткі
каўтнуць з рыльца
і падумаць пра дзяўчыну
магчыма адзіную
хто гэтага варты.