СПАМПАВАЦЬ КНІГУ


РЭЦЭНЗІІ:
1. МАРЫЯ МАРТЫСЕВІЧ.СЬВЯТЫЯ ПАТРОНЫ І ВЕЧНЫЯ ДЗЕВЯНОСТЫЯ
2.СЯРГЕЙ ДУБАВЕЦ. ТРЫ СТАРОНКІ ПАВОДЛЕ ФРОСТА
3. СЯРГЕЙ ГРЫШКЕВІЧ. АБЛОМАЎШЧЫНА FOREVER, АЛЬБО "КІНО БЕЗ ТВАЙГО УДЗЕЛУ"
4.КАСЯ КЛЁШ(АЛЕСЯ СЕРАДА).КНІГА ГОДА:ЯК З СУЧАСНАСЦІ РОБІЦЦА МІНУЛАЕ
5. ІРЫНА ШАЎЛЯКОВА. АКТУАЛЬНАСЦЬ = НЕЎМІРУЧАСЦЬ, АБО СЦІПЛАЯ АБАЯЛЬНАСЦЬ 1990-х - (артыкул, нажаль, выдалілі з сайту)

Ужэ сталі прытчэй ва языцэх некатарыя асобіннасьці сёлетнява літконкурсу, а імінна:
а) літбанда аказалася чрэзвычайна сплачоннай, разьвязнай, вясёлай;
б) агульны літраж ужытава алкаголю прамапрапарцыйны агульнай творчай энэргеціке, тоісьць – і таво, і таво была проста дахуішча;
в) 24 часа ў суткі (ну, ладна, не 24 – дзета часоў 20) народ абшчаўся на ўсю катушку, завязваліся знакомствы, сімпаціі і проста кантакты. Наблюдаць эта было очэнь радасна. А ўчастваваць так вапшчэ ўдвайне;
г) ніадзін чалавек не астаўся незадаволеным – пёрла і кілбасіла ўсіх.

Напрацяжэньні ўсяво ўрэмені мы з adamovitch глубако аналізавалі праісхадзяшчэе вакрух у выніку чаво вырабаталі пару заўваг:

– у Вільні нам не хапала эксурсій па бардэлях, віленскіх курвах і сэкс шопах;

– ішчо большэ нас раздражалі істарычэскі значымыя памятнікі беларушчыны і ня толька. “Бляць! – васкліцалі мы, - а дзе жа мілыя сэрцу рабочыя каварталы, дзе велічныя сілуэты фабрык і заводаў, куда падзеліся убогія каморкі літоўскіх пралетарыяў???” Ніхто нам ня даў атвету. А атсюда вывад. Вільня – горад гламурны і ненастаяшчы. Адзіны хто акрамя нас эта замеціў – Алесь Кудрыцкі aka kapitan_tanaka , напісаўшы адпаведны аповед;

– за фанатызм і эрудзіцыю пану Харэўскаму было нададзена ганаровае званьне гаўляйтэра Вільні;

– замест таво каб размаўляць на нармальнай чалавечаскай (беларускай) мове, жыцялі Вільні базараць на каком-та самніцельнам говары. У сувязі з эцім мы зьдзелалі вывад, што падобная языкавая недаразьвітасьць – адрыжка капіталізму і патаму нам зь імі не па пуці;

– мы так і не напаліліся літоўскай шмальлю, што сьведчыць пра недастаткова цеснае сатруднічэства літоўскіх і беларускіх ліціратараў;

– мы з adamovitch чуўствавалі віну што нісматра на прысуцтвіе цэлава цьвятніка муз – niareisha, n_mancewich, cvetnayakapusta, oskoltsev, araneus1, licvinka – так і не напісалі ні тока ніадной любоўнай лірыкі, але дажэ і любоўнай запіскі. За што німа нам прашчэнья.

І ішчо.
1) За адну віленскую ноч adamovitch з “паэта” вырас адразу да “паэцішча” што няможа ня радаваць.
2) Ужэ ў Мінску я замеціў што адамовіч адпіў сабе нагу. А siarzh адпіў адразу дзьве нагі. Не каб как нармальныя людзі адпіць сабе розум, дык ані падашлі к этаму творчаскі.
3) У сувязі з алкагольнай і душэўнай эйфарыяй часамі я ціраў над сабой кантроль за што шчытаю нужным ізьвяніцца.

Пістончык папаў у Літву. Ён піў многа сьпіртных напіткаў, выступаў, бзьдзеў па начам з прыятнымі людзьмі. І ў ітоге фізічэскі очэнь крэпка разлажыўся. Але духоўна очэнь крэпка закаліўся.

На зьнімке: працэс кананізацыі Пістончыка Каталічэскай цэркаўю.