Аленцы, з любоўю

Часам выпадковыя знаёмствы праз нейкі час успрымаюцца як цалкам заканамерныя. І нібыта незнаёмы чувак праз вершы становіцца тваім іранічным аднапалчанінам на невідочным фронце невідочнага армагедону. Карацей, мне прыемна, што любімы мной паэт Ігар Бялоў igor_belov узяўся перакласьці дзясятак маіх вершаў.

Из книги «Девяностые forever» 

lucky strike

чего тебе всегда хотелось – 
				чтобы тебя никогда не ставили раком
чтобы жизнь оставалась 
			непредсказуемой как циклон
и чистой как легкие младенца
но тебя имеют тебя постоянно имеют
работодатели чиновники – без передышки 
друзья и любимые – время от времени 
и не важно что в итоге получается 
отсутствие денег и связей в первом случае
или голимый приход от голимого амфетамина во втором
ведь все равно ты тот кого вычеркнули 
из списка приглашенных
кого положили на операционный стол
и  оставили без наркоза

( чытаць далей )



( арыгіналы )

( ВАРЫЯЦЫІ НА ТЭМУ ЗАНЯПАДУ

І
(ананімны аўтар, І ст. н.э.)

ІІ
(ананімны аўтар,  ХХІ ст. н.э.) )

                 ***

                     “Залишилась любов але краще б її не було”
                     Наталка Білоцерківець

                
          я паеду асюль я паеду адсюль неадменна
          і сьляпая душа не згадае дарогі назад
          толькі плоць захавае бязрадасныя перамены 
          у далёкае места бяз гэтых утомных прынад  
          дзе адчай высьпявае павольна нібы вінаград

          ані жалю ні сьлёз толькі ўбогія краявіды
          толькі памяці гніль: яе водар востры й густы
          ахінацьме душу пакідаючы розум бяз гіда
          якнайдалей ад гэтай банальнай мілоснай жуды
          і ніхто нават я не адкажа дакладна куды

          і гнятлівай начной нематы незьлічоныя ймёны
          я на столі чытацьму не разумеючы слоў
          застануцца нічыйнымі тыя задушныя штольні
          дзе змарнела нібыта-каханьне нібыта-любоў
          або нас не было ад самога пачатку або

          у  гарачым паветры што ліпла агідна да скуры
          на запыленых люстрах і ложках на крэслах старых
          застануцца сьляды я ня ведаю іхняй структуры
          што мы столькі рабілі ў гэтых пакоях пустых?
          мы былі пустатой і пустэчу пакінулі ў іх

                    Беларуская мова

                             “гэтую мову па горадзе не разьвесіш,
                              яе ўжо не ўпрыгожаць ні фаервэркі,
                              ані нэон”
                                                    Вальжына Морт

                       мы добра ведаем гэтую абэцэду
                       яе вітальні спальні і прыбіральні
                       мы добрыя вучні –  вывучылі дашчэнту
                       яе патаемныя склепы і катавальні

                       мы гулялі ў вайнушку на яе палігонах
                       нас ганіла маці і бацька ганіў таксама
                       мы ссыпалі ў сэрца яе кірылічны порах
                       праносячы ў дом за пазухай і за шчакамі

                       мы клалі яе замест пайку у заплечнік 
                       перадавалі бы вірус сваім каханым
                       перавяралі штораніцы і штовечар
                       яе рыштунак, бы кулі у барабане

                       любілі яе як брудную дзеўку любяць: 
                       прасілі рукі – і білі у твар нагамі
                       кляліся на вернасьць, патасна сьціснушы зубы,
                       найапошнейшымі словамі і багамі

                       але між хваласьпеваў яе крывіцкім вабнотам
                       славы й асанны яе незямному цуду
                       яна йшла у бар аддавацца рознаму зброду
                       і ночыць з бамжамі у іхніх картонных будах

For Hades' bobbin bound in mummy-cloth
May unwind the winding path
W. B. Yeats