дзе і што
РЭЦЭНЗІІ:
1. МАРЫЯ МАРТЫСЕВІЧ.СЬВЯТЫЯ ПАТРОНЫ І ВЕЧНЫЯ ДЗЕВЯНОСТЫЯ
2.СЯРГЕЙ ДУБАВЕЦ. ТРЫ СТАРОНКІ ПАВОДЛЕ ФРОСТА
3. СЯРГЕЙ ГРЫШКЕВІЧ. АБЛОМАЎШЧЫНА FOREVER, АЛЬБО "КІНО БЕЗ ТВАЙГО УДЗЕЛУ"
4.КАСЯ КЛЁШ(АЛЕСЯ СЕРАДА).КНІГА ГОДА:ЯК З СУЧАСНАСЦІ РОБІЦЦА МІНУЛАЕ
5. ІРЫНА ШАЎЛЯКОВА. АКТУАЛЬНАСЦЬ = НЕЎМІРУЧАСЦЬ, АБО СЦІПЛАЯ АБАЯЛЬНАСЦЬ 1990-х - (артыкул, нажаль, выдалілі з сайту)
Эцім летам у модзе будуць гібкія гопа-масьцеркі і гопа-кальсоны разлічных красных таноў. Шапачны фасон такжэ трэбует спарціўнава склада ўма. Сьцільная паласата-бубонная підарка зробіць вас прытчэй ва языцэх ва ўсіх пражжонных моднікаў і модніц.
А класічэскіе кеды Рэчыцкага веласіпеднага заводу з элітнай рэзіна-цэлюлозы заставіць вас лётаць над брэннай зімлёй.
Дзьве карманныя пазухі ў кальсонах дазволяць вам насіць з сабой сігарэты, касьцет, ключы ад бэхі і 3 карабка сьпічэк.
Кажны шосты пакупацель атрымлівае ў падарак ад куцюр’е атлічную бел-чырвона-белую гопа-кружку .
А класічэскіе кеды Рэчыцкага веласіпеднага заводу з элітнай рэзіна-цэлюлозы заставіць вас лётаць над брэннай зімлёй.
Дзьве карманныя пазухі ў кальсонах дазволяць вам насіць з сабой сігарэты, касьцет, ключы ад бэхі і 3 карабка сьпічэк.
Кажны шосты пакупацель атрымлівае ў падарак ад куцюр’е атлічную бел-чырвона-белую гопа-кружку .
Вяртаюся ўначы дахаты. Сядаю ў тралібас. Калатун, бляха – ажно вушы зьвісаюць з галавы вінаграднымі лозамі. Ну, і заходзяць кантралёры. Сябры ўсіх прыніжаных і зьняважаных. Я без талончыка. Плюс да таво цёплы, слоўна Саргасава мора ў купальны сізон. А ўсерцы весела і разгульна. Канешне ж міня за нос выводзяць наружу. І прыблізіцельны дзіалог:
- З вас штраф.
- А ўміня дзеніх німа. Я студзент.
- Дзе вучыцеся?
- У Белавежскім леснічэскім цехнікуме.
- Ваша імя-фамілія?
- Васілій Корж.
- Адрэс пражываньня?
- Камінец, вуліца Парцізанская, 4
Кантралёры выпісваюць купон з пічацью. Я сьмяюся душой і спакойна іду дадому.
P.S. Васілій Корж – лігіндарны камандзір парцізанскава атраду часоў вайны.
Па дарозе сустракаю бухова левава чувака, які ніхуя ні ведае як трапіць дадому. Па пуці аказваецца, што ён праібаў мабілу. Ну, я па сірдзешнай дабраце даважу іво да івонава адрэса. І ён:
- Ну, ладна, Коля, давай. Калі што – звані.
Жыцьцё - слоўна хлебушак. Можа быць з курагой. А можа быць і ніхуя і ні хлебушкам )))
- З вас штраф.
- А ўміня дзеніх німа. Я студзент.
- Дзе вучыцеся?
- У Белавежскім леснічэскім цехнікуме.
- Ваша імя-фамілія?
- Васілій Корж.
- Адрэс пражываньня?
- Камінец, вуліца Парцізанская, 4
Кантралёры выпісваюць купон з пічацью. Я сьмяюся душой і спакойна іду дадому.
P.S. Васілій Корж – лігіндарны камандзір парцізанскава атраду часоў вайны.
Па дарозе сустракаю бухова левава чувака, які ніхуя ні ведае як трапіць дадому. Па пуці аказваецца, што ён праібаў мабілу. Ну, я па сірдзешнай дабраце даважу іво да івонава адрэса. І ён:
- Ну, ладна, Коля, давай. Калі што – звані.
Жыцьцё - слоўна хлебушак. Можа быць з курагой. А можа быць і ніхуя і ні хлебушкам )))
Персікавы Егова
Ехалі мы какта з Коцаравым у поізьдзе. Закупілі перад эцім 7 літраў бухла. І вот сітуацыя. Купэ. Разам з намі сядзіць нейкі пажылы іегавіст: прылізаная чолка, белая рубашэчка запраўленая ў штанішкі. А штанішкі це нацянуты чуць не пад самыя падмышкі. Карочэ сядзіць ён, шота ў блакноцік чыркае. І вот мы нівазмуціма дастаем першую бутэльку. Другую. Вот апаражняецца трэцяя. Дзядзя проста хуее. Каб хоць какта даібацца – просіць закрыць фортачку. Ладна – закрываем, і дастаем чацьвертую бутэльку. Дзядзя ахуевае аканчацельна, начынае шота сібе пад нос барматаць. Мы дастаем ішчо адну.
Патом вырашаем перакусіць. А вот намазаць джэм на хлеб німа чым. Тада мы робім ход фірзём. Бяром явоную “Старажэвую башню”, адрываем аблошку, дзелаем з яе чоткую лапатку. І ў рэзультаце ягавісцкая брашурка ўпярвые прыносіць пользу. Глаза дзядзечкі былі слоўна ў рэбёнка перад расстрэлам. Спалоханыя і нявінныя. Мабыць ён падумаў – пізьдзец. Хаця не – яму так думаць німожна. Ён падумаў: “Госпадзі, січас ані будут ізьдзявацца з міня”. Але не. Мы ж пацаны ня злыя. Мы проста бяз комплексаў і тармазоў. А інагда і без мазгоў. У выніку мы проста дапілі 7-ы літр і выкаціліся з вагона. П’яныя, памятыя... і шчасьлівыя.
А гэта фота так, у нагрузку.
Profile
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif)
pistonczyk- pistonczyk
Syndicate
