Ішчо пры цары то было.

Мела адна баба дзеда. І от сабраўся раз дзед на ярмарак. Каноплі прадаваць. Урадзіліся яны ў той годзік, расьцвялі буйным цьветам. «Прывязу я цібе, старая, хустку з кісьцямі і сарахван красны. І ішчо гаўнадавы саф’янавыя», - паабяшчаў старык і ўябаў у пуць-дарошку.

Ехаў ён, ехаў. Ужэ і дзень за плічамі. А дзед усё дзе-та ня там. Вакол лес. Цімната-расцёмная. Ніхуя ня разглядзець. Калі дагарэў транацаты касяк, уперадзе на дарозе зьявіўся чэлавек. Прыблізіўся ён да дзеда нашага. І ўвідзіў дзед, што чувачок-та гэнтат ледзьве ножкі перыстаўляе. І моліць: «Памажы, спасі ты мяне, старычок. Паміраю бяз дозы!» Ад страху наваліў дзет кучу на воз. А апомніўшыся, дастаў табакерку і натрамбаваў яе першасортнай травішкай. «На, - гаворыць, - паспытай, нізнаёмец, сяго благавонія». Адведаў яе ўстрэчны, паразавеў яблішкам. А дзед далей папіздаваў-пасьпяшаўся ў горад. Але чэлавечак гэты гавён быў душонкай. І завісьць яго вялікая ўзяла. Захацеў ён усем дзедавым грузам завалодаць. І паймчаўся ў горад у міліцыю, дзідульку абганяючы. Настучаць , гадзюка, надумаў.

К раніцэ ярмарак ужэ гудзеў, пірдзеў і варушыўся. Тоўстыя бабы з агромнымі цыцкамі раскладалі тавар:хрукты-яблычкі ды яйцы-венічкі. Некаторыя місцовыя шокеры мучыліся бадуном і ўмаляюшчэ сматрэлі прахожым у вочы. Гарадавой са сьвістком і вусамі паважна абхадзіў свае ўладаньні.

Перш чым свой таварчык раскласьці, дзедушка наш у кабачок зайшоў. З хазяйкай хлебарэзкай пашчоўкаў, барадзішку белінькай смачыў. А потым таварчык свой разлажыў, касячок скруціў і давай пізьдзець-распінацца, пакупаціляў заманьваць.

Але толькі сабраўся першую парцію штурхаць, а тут хваць яго мілітон. Прама за член. «Вы, - гаворыць, - арэстованы». А дзед тут як зальецца звонкім сьмехам. Уставіла, відаць, травішка. Пазьбягаўся народ вакол. Думалі, апяць пятрушку паказваюць з мядзьведзем вучоным. Ан не. Але сьмех сьмехам, толькі хуёва прыйшлося б дзеду, калі б ня сьцячэньне абставін. Праяжжаў міма сам цар-бацюшка са сваёй матушкай і дзетушкамі. Побач ганіралы-дохтуры ў суправаджэньні. У кажнага ардзіны-мядалі балтаюца. Ампаратар у антамабілі бібікаіць, у вусы улыбаіца і народ разглядвае. І галоўнае, дружалюбны такі! «Шо гэта, - пытаіца, - за хуйня ў вас такая? Шо за пізьдзёш, а трупа нету?» «Ды вось, - міліцыянерышка рапартуе, - еркамана славілі. Дзьявальскае зельле распрастраняе сярод мужыкоў». «Малады ты ішчо аб таком судзіць, - смяецца бацюшка. – Сіе есьць Божа тварэньне. А таму ўгоднае яно для арганізьму. Для апаціту пакурыць. Ці на сон градушчый». Бярэ дзеда за руку і ў антамабіль саджае. У палац вязе. Корміць, поіць дзедушку нашага ад пуза. Скупае ўсю парцію тавара. Дарыць і гаўнадавы, і шаль, і сарахван для бабы. Ды ішчо й парфум у прыдачу. Тры нядзелі гасьціў дзед. Закадычным другам задзелаўся для ўсёй царствуюшчай дзінасьціі. Любая фрэйліна цянулася паябацца с царскім хваварытам.

Хутка ляцела ўрэмічка. Зазьбіраўся дзідуля ў абратны пуць. Засумавалі ва дварцэ. Цар плача. Царыца рыдае. Ганіралы-дохтуры і це апцёрлі скупую сьлязу са шчакі. Выйшлі ўсе на дарогу прашчацца. Платочкі ў руках церабяць. Па хрысьцьянскаму звычаю, аблабызаў усіх дзед і рушыў.

Прыехаў ў хуткасьці ў старонку родную. Адарыў бабу гасьцінцамі. Расказаў, як усё зь ім здарылася. І зажылі яны распязьдзец як заябіся. Хоць і нядоўга.

А той нязнаёмец так і астаўся з носам.

У краваці чатыры нагі. Дзьве паябені па краях. І прамаўгольная рабочая плашчадка. Кажная краваць мае сваю таімніцу. І можэ дахуя расказаць. Калі б, канешна, умела.

Ва ўнутры краватнай шывеляца спрунжынкі. Яны круглападобныя. Кажыся, іх шмат. І яны памагаюць ліжаць. Кажыся.

Краваць мае многа хвункцый. На ёй можна рабіць усё. Можна прыгаць. Можна ні прыгаць. Пракавыраць углубленьне. І сунуць туды чыво нібуць. Цілі ад скукі насраць пасяродцы.

Але глаўнае прызначэньне краваці – ня ў гэтым. На ёй дзелаюць дзяла. Пад пакровам ночы. Цілі пры дняўном сьвятле. Пры гэтам яна рыпіць і пацее.

Вось, кажыся, і ўсё.
Хоць і коратка, але са ўкусам.
А каму ня спадабалася, то вазьміце адсмакчыце. Ужо ж гэта вам стопудова падабаецца. Кажыся.

Здароўе – яно такое: аднаво гаўна наешся, а потым другім лечышся.

Какта хазяін Сьцёпа папаў у бальніцу. І ўродзе бухалі ўсе пораўну. Ды і празьнік бальшы – 1 мая. Мала наліваць рука не пазволіць. Мала піць – пошла і бездухоўна. Прышлі да яго пацаны з абдувачнага цэха. Было весела. Паша Тарпеда расказваў, як у мінулым годзе ў Брэсцкай крэпасьці схваціўся за голую дупу ў кустах. Дупа шывялілася і атлівала ўсімі колерамі празнічава першамая. Паша падумаў: Опа! бухая баба! А аказалася – Галіна Рыгораўна з прафкому. Расказвалі патом, што яна яшчэ суткі там ляжала, шывялілася. Нават міліцыя не хацела забіраць, бо дзюжэ многа мух парыла над ёй. Сьцёпа ўспомніў як на Новы Гот выйшаў на балкон. Пакурыць. І выпаў. Прызямліўся паверхам ніжэй. На сушыльныя вяроўкі. На іх і заснуў, слоўна анёл, голы і п’яны.

Але празьнік працы і ня празьнік зусім бяз мук цялесных. Карочэ зламалі Сьцёпе тада два рэбры трубой ад пылясоса. Плюс ныркі нагамі памасіравалі.

Паклалі яго ў бальніцу надоўга. І таму, каб не была скучна, пранёс у трусах у палату свайго сабачку Сірожу. Ой, а як пранёс? тож цэлае кіно палучылася! Сьпёпа падымаў яго на вяроўке чэраз акно. Дождж ліўся, як соплі на дапросе. А потом як шмаране вецер - і Сірожку задула ў фортачку. А там у палаце дзед паміраў. Уся сям’я сабралася. Нанеслі апельсінаў, канхвет. Нахуя, спрашываецца, яму канхветы? Але ладна. Бабка ўжо сьвечку ў рукі тыркае. А дзед хоць і дае дуба, але ўсё ж пасьпеў накласьціся, ляжыць п’яны ў кілбасу. Сьвісьціць сабе пад нос, жааласліва так. А тут Сірожа. Залятае і падае на тумбачку з фруктамі і карамелькамі. Бабка падае, галавой аб утку. А утка жалезная. А бабка мяхкая. Карочэ, дала дуба бабка. Пад брызгі залатога даждзя. Сям’я стаіць, нібы ў рот наклаўшы. А дзед на радасьцях ускочыў. Махае кропельніцай, польку вытанцоўваць пачаў. Словам, хэпі-энд, апошняя серыя. Сірожка ледзьве выскачыў аттудава.

Месяц жыў сабачка са Сьцяпанам у палаце. Здружыўся з медсястрычкамі. Месным катом і заўхозам. Медсёстры любілі лажыць яво сабе на груць і карміць сасіскамі, прыгаварывая: “Ой, какой харошенькій”. Яны былі бландзінкамі, і патаму маглі гаварыць эту фразу бесканечна. Пака Сірожу гэта не заёбывала і ён бёг ганяць шчуроў у падвальным моргу.

Па начах Сірожка глядзеў на зьвёзды. І скуліў. Бо годы праходзяць, а іншапланецян усё німа і німа. А раз іх німа, то і на планету іхнюю не папасьць. І не памеціць. Вець для сабакі глаўнае ня мір на зямле, а абасцаць кожны яе гектар. У бальніцы Сірожа абычна пісяў у пласмасавыя тазікі. Яны стаялі ў сталовай і пахлі хлебам.

Да хазяіна Сьцёпы часта наведваліся сябры. І прыносілі сігарэты. Ад нечава дзелаць ён навучыў свайго сабачку курыць. Сірожа не астанавіўся на гэтым. І пачаў развадзіць сьпірт. Потым пазнаёміўся з адной дзевачкай з неўралагічэскага. Аксанай Барабан. Іё так празвалі папа з мамай, бо ва сьне калаціла нагамі аб сервант. Как-та яны накурыліся травы. І з горда паднятым флагам каталіся па калідорах на кравацях-каталках. Адной бабушке выбілі апошняе вока. А начному сторажу парвалі селязёнку і новы пінжак. У выніку ўсё вылілася ў бальшы скандал. Сьцяпана выпісалі нахер за несаблюдзеніе рэжыму. А Сірожу адмудохалі эбанітавай палачкай. Але ён сахраніў кантакты і прадалжаў тайком пітацца сасіскамі і халяўным медыцынскім сьпіртам.

У адным сталічным доме жыў лектар. Не вялік, не ванюч. Але – лектар. Усягда насіў красівы дзіпламат і тайныя мысьлі. Дзіпламат – знаружы, а тайныя мысьлі – ўнутры. Іво бабушка была папоўнай. Ня ў смысьле дачкой папа, а ў смысле – адрывалася па поўнай. Выжымала ўсякіх банкаўскіх вараціл і заводчыкаў як мачалкі, зьнімаючы з іх густы дзеняжны налёт. А дзет быў галубым львом. Іво жопа пастаянна мількала ў сьвецкай хроніке і правінцыйных раёнках. У 37-м іх абоіх пусьцілі на кансервы. Как дазнаўся ўжэ патом наш Лектар, дзеда з бабкай закаталі ў банкі “Салянка” на Омскім овашчэзаводзе. Эта очынна сільна паўліяла на івоны псіхічны дзісбаланс. І обшчую крэпатуру арганізма. Банкі стаялі ў яго ў серванце. Інагда, па п’яні, яму хацелася раскурочыць адну для закускі. Але воўрэмя цянула пабляваць і задумацца.

Лектар работаў у Сікрэтным Інсцітуце. У секцыі вівісекцыі. Патрашыў таптыжэк, павучкоў і зайчыкаў. А тыя моўча гаўкалі, пішчалі і хрэсьціліся. Бо нізналі ні слова. А пераводчыкаў на такія нарэчыя ў вузах ішчо не гатовілі. Таму і мёрлі бязбожна. Але ні проста так. А радзі міра на зімле. Слоўна Ной, выкідаў Лектар-Вівісектар іх за борт карабля жызьні.
А ішчо ён абажаў сваіх студзентаў. За беспалезнасьць. І сваю навуку – за тое ж. Ён любіў сядзець у дэканаце і пстрыкаць казяўкамі ў штору. З-за чэво вельмі вазмушчалася Ілона Пракопаўна, заўкафедры жэлудачных сокаў.

Как-та прачнуўся ён і поняў – ня жысьць эта. Ніхуя ні жысьць. А ўсё хто? – радзіцілі вінаваты. Бо ішчо ў чатыры гады купілі іму дзецкі “пазнавацельны набор”: з краснава фартуха, краснава століка, ножыка, пілы, малатка і і малінькава пузырка з хларафорам. А раз так вышла – пара займацца дзелам на ўсю катушку.

Спачатку для сваіх вопытаў ён краў зьвярушак у суседзяў. Патом заняўся бяздомнымі коцікамі і тузікамі. Зьвярушкі скончыліся. Тада ён пераашоў на малінькіх дзяцішак. Ён хацеў дабыць сікрэт радасьці і дабра, ахуенны эліксір для ўсех і кажнава. Але ж Зло – каварнае і гаўністае. Як толька Дабро раскатывае губы, Зло – закатывае рукавы і пачынае лупіць яго па яйцах.

Карочэ, узялі Вівісектара ў абед. Калі той сядзеў на талчке і чытаў сьвежы нумар часопісу “Рэжам і шынкуем”. Ужо на сьледстве ён прызнаўся, што прысматрэў там очэнь красівыя скальпелі для сваіх навуковых нужд.

Дазнаўшыся, што эта за нужды, многія міліцанеры ніпраізвольна заплакалі. Слоўна бледныя манашкі на іконах. Весь Ленінскі райаддзел разам з уборшчыкамі і сторажам Росьцікам сарвалі свой васьмічасавы рабочы план. І нават участковая аўчарка па клічке Чмо сказала “Ну, бляць, пізьдзец!”

Аказваецца Вівісектар саздаваў Монстра. У сваім гаражы скрэшчываў зубы канарэйкі, сэрца чэрвячка, шэрсьць гусеніцы, вухі Сашкі з васьмога пад’езду… А патом ажывіў. І выйшла хер ведае што. Якое і гаварыць та ня ўмела. Тока жужжала, меціла церыторыю і махала носам. Скока ні білі этава голема на дапросах – нічога ня выпыталі. А калі скончыліся ў сьледчых сіла і словы – вывезлі мутанта у лес і аставілі на праізвол.

А лектар паціраў дар рэчы і веру ў людзей. Падчас перасылкі ён папісаў увесь канвой і ўбёг. І, як пісаў “Пінскі веснік”, пасяліўся на ніізвесным хутары. І патаму, як піша сердабольны журналіст, лепш закрываць дзьверы на кручок і трымаць дубальтоўку нагатове.

5. Як сабачка Сірожа вучыўся грамаце

Аднажды сабачка Сірожа рашыў навучыцца чытаць. Бо бяз граматы так і будзеш усю жысьць яйца сабе вылізваць. Для этава ён пашоў у школу. Перваклашкі накармілі яво пірожаным “Картошка”. А вот школьны дзярэхтар пагладзіў па жопе і ветліва выкінуў у акошка. Але акошка аказалася двайным. Сірожа асеў між двух рам. Ахуеў. І зларадна туды апаражніўся. Тут жа выклікалі п’янага заўхоза. Які нялоўка пашатнуўся, пабіў шкло і выпаў наружу на газон з люцікамі. А Сірожыны кілдышкі выкаціліся на дзірэхтарскі стол з паперамі, абразаваўшы з імі карычнева-белую кампазіцыю. Пахожую на сад карычневых камней у мініацюры. Абідна стала Сірожы. Але ўцякаючы, заўважыў, как па-добраму смотраць на яго са сьцяны вусы Главы Гасударства. А ігрывы зачос застыў у дружэственым узмаху. Слоўна кажучы: “Ня плач, жывотнае, я з табой!”

( ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ )

1. Дабрадзецелі сабачкі Сірожы

       Сабачка Сірожа быў маленькім і вясёлым. Зрэніе ў яво было слабавата. Патаму еў што нанюхае. Піў што нальюць. А патрэбнасьці спраўляў на любой гарызантальна-верцікальнай паверхні. За што справядліва іспытаваў на сабе бытавое рука- і ногапрыклацтва. Але за што яво любіў хазяін – што за сталом Сірожык мог зацянуць “За туманам” або “Моладасьць мая, Біларусія” так, што дажэ жонка, смахіваючы пыл з антрэсоляў, ненарокам смахівала і скупую сьлязу са свайво мазолістава жэнскава ліца. А ішчо любілі за то, што ганяў сасецкава ката Кентаўра. Кот лазіў па трубе на балкон і пізьдзіў з вяроўкі сушаных карасей і таўсталобікаў.

( 2.САБАЧКА СІРОЖА І РЫБХОЗ )

( 3. САБАЧКА СІРОЖА І ЖЭНШЧЫНЫ )

( 4. САБАЧКА СІРОЖА І 7 САКАВІКА )

              Золата жыве ў норках. Ано жоўтае, як курыная сьліпата, і блісьцяшчае, як чэшская фурнітура. Золата пахожа на крата – іво нівідна, але ано есьць.

              Усе хацят золата. Цёці, мамы. Бабушкі. Сістрычкі хочуць. Мужыкі ні хочуць. Але яны хочуць цёць і мам. Паэтаму золата прыходзіцца хацець хаця бы косвінна. Эта іх абанімент у мір райскіх кушч і важдзіленій. Сонечным золатам брэдзят пшэнічныя ўсходы на калгасных засевах. Завязі мясістых рэп і памідораў. У золаце купаюцца мышкі і вулітачкі ў расістых травах. Ім пісяюць сабачкі на благародныя дубы і піхты. Дажэ дворнічыхі і це відзяць пра яво красачныя сны ў відзе сірожэк, кулонаў і пазалочаных бус.

              У золата німа ні ножэк, ні носіка. Ано беднае і нішчаснае. Жыве дзе пападзёцца. З кім пападзёцца. І вапшчэ: ні мамкі сваей, ні папкі нікада нізнала. Упрочэм, іх нікада та і не была. Хаця не, можа і былі. Хаця не, нt былі. Бо калі б былі, то ў золата была б палачка або дзюрачка.

              Інагда золата выходзіць на прагулку. А інагда ня выходзіць. Бо золата натура пераменчывая. Сідзячы ў норке, ано любіць задумацца пра былое. Хаця, хулі пра яго задумвацца ніпанятна. Нікакова былова ў золата німа.

              Золата – чыстаплюй. Прычом такі, што проста вухі вырывай. Ано ўсягда прычосанае і васпітанае. Ано нікада ня скажа “бляць” цілі “тваю маць”. Ано вапшчэ нічаво ня скажа. Бо роціка ў золата німа. У ніво вапшчэ нічэво німа. Дажэ куртачкі і сапожэк.

              Золата красівае. На іво прыятна сматрэць. Нюхаць тожэ нічаво. А вось шчупаць ня очэнь. Бо іво стока перашчупала, што хоць на чэсотку правярай. Зімой ано ўпадае ў сьпячку і смокча. Трудна сказаць што імінна, але раз смокча, значыць ёсьць што смактаць. Знаю толька, што ня лапу. І ня тое, пра што мы з вамі падумалі.

              За лета золата накаплівае ў сабе многа вітамінаў. Вітаміны жывуць у норах і на дзярэўях. А золата тока ў норах. Хаця ані ўсе пра гэта нізнаюць, але сіраўно - вітаміны жывуць у норах і на дзярэўях, а золата тока ў норах. Гэта закон. Прапісаны на сандалях Маісея. Хаця хто такі Маісей ані тожэ ня знаюць. Упрочэм як і мы з вамі.

              Золата нікада ніўмірае. Ано як Дункан Маклаўд. Ходзіць па ўсяму міру і выёбваецца. Калі б у яво была ліцо, какавова ў яво німа. То яво б іму даўно і ніраз начысьцілі.

              Але золата убогае. Са слабай галавой і здароўем. Іво нада лілеяць. І холіць. Хаця што эта значыць – ніпанятна ні грама.

              Дзядзя Міша работаў на стаянке сторажам. У іво была куча машын на асвальце, баб у падсобке і песень у душэ. А ішчо ў яво была дзьве сабачкі - Пулік і Сюся. Ані бегалі па вуліцы і вілялі валасамі. Дзядзя Міша быў адстаўны учыцель. У 78-м ён закончыў спортфак, а ў 79-м паслаў у валасатае ацьверсьціе школу. Бо завуч ні хацела ібацца, а ён очэнь дажэ хацеў. Іх засталі ў кабінеце “2-й В клас”, када Валерыя Антонаўна тарчала з-пад стала, а Міхаіл Андрэевіч цёр ушыбленую шчоку. Усе ўтараклашкі сфоткалі іх на мабільнікі і разаслалі вісёлыя карцінкі ў гарано. Гарано паступіла па гасударсьцьвенаму: быстра і без разбору. Завучыху паслалі ў садзік мыць жопы, а Мішку на вуліцу гаўно падмятаць. Гарано ж, ано такое, тока пра эта і думае.
              Але дзядзя Міша наш саплей трубачкай ні сёрбаў. Сначала пашоў ва ўпакоўшчыкі жыдкай масы, патом у рэзінадувы. Але там, как абычна, прастой люд наёбвалі: то натурай зарплату дадуць, то наабарот – натурай вазьмуць. Дзядзя Міша ні цырымоніўся – насуваў начальніку ў сподняе шыпоўніка, прысьвісьнуў вісёлы маціўчык і быў такоў.
              У стаянку іво прыстроіў я. У міня ж бізнэс, как нікак. Пяць сотак у цэнтры горада. У міня ўсе месныя барыгі і дзяржнаёбшчыкі машыны ставяць. Ну, барыгі панятна, эта нашы пацаны. Я з імі ішчо ў брухе мацеры вырас. Мы з імі как чэрвякі ў адном кампосьце. А вот наёбшчыкі, эта дааа! Эта мая калекцыя. Адзін, напрымер, любіць нюхаць люцікі. У другова маніакальная любоў да тэтрыса і прэзідзенцкава аркестра. І знаіце, я іво панімаю. Бо звукі, шо ў тэтрысе, шо ў Фінберге, у прынцыпе, це жэ. А адзін так вапшчэ – бегае па горадзе з ножыкам і крычыць “алілуя”. Да іво ўсе прывыклі, а некатарыя так дажэ прыкармліваюць хлебушкам.
              Але шота павяло міня ня ў той тунэль.Карочэ, пра дзядзю Мішу. Аднажды ноччу сядзеў ён у старожке, хлябаў “Асеньні эцюд”. Па барадзе сьцякала позьняя асеньняя раса. На насу сядзела муха, жавала прашлагодні навоз. І ўдрух – хопа-на! Скрып, шум, скрэжэт. Мішка - у акно, а там тры шляпаноса новенькі "Паршэ" пізьдзяць. Дзядзя мой, канешне, ні сцыкануў. Бо выпіўшы 0,7 “Эцюда” грэх сцыкануць. Узяў уцюга за вілку. І пашоў у поле. А поле была шырокае і туманнае. Сьвярчкі на ім дрыгалі нагамі, адуванчыкі пускалі ў неба парашуцікі. А бандзіты рыпелі падмышкамі і пыхалі “Фортам”. З первага ж размаху ўцюг, зрабіўшы маршрут Мёбіуса, дзефарміраваў першаму робінгуду явоны мужской калчан. Патом Мішка схваціў кавалак дошкі і адпячатаў другога спартака так, што таво ўскорэ адвязлі на скорай калясьніцы. Трэцява таксама пусьцілі на карусель мазоха пакатацца. Чэсна гавара, дзядзя Міша очэнна любіў падобныя атракцыоны.
              Чэрэз сорак мінут прыехалі мянты. Але, сматра з сіводняшняй высаты, зра ані прыехалі, скажу я вам. Вець я не сказаў, што Міхал Віктаравіч, мой роцтвінік па жэнскай лініі, быў настаяшчы зьвер. Тоісьць віціран. Тых мянтоў, Алежку і Жору, з саседнява двара, нашлі тока чэраз дзень на пустырэ. Абглоданых бяздомнымі сабакамі, шчыпалкамі і сараканожкамі.
              Міху пасадзілі. Мы яму насілі мяса, траву, яблакі, афіцыальныя газеты. Рэзінавую карову дажэ аднажды прыняслі. Але гэта ніхуя ніпамагло нявольніку і смуцьяну. І чэраз восем месяцаў эці сцукі прыгаварылі яво да растрэлу.
              Міша ніплакаў. Міша нават нісьмяяўся. Ён проста жаваў корачку і па-будзісцку шчырыў глаза. А ў пасьледні міг з яво вылецела стрыказа і ігрыва села на нос чопарнава і біздушнава ўбіўцы.
              Спрашываецца, хто ж цяпер мой мапед старажыць будзе!

       Аднажды я стаяў на прыпынку, чакаў транспарта. Мірна гудзелі тралейбусы, на лавачке храпела утамлённая працоўным днём нікрасівая жэнчына. У ларке прадаўшчыца красіла ногці. Карочэ, усё было ціха. І раптам патходзіць да міня нейкі бухі хлышч. У іво нават соплі ішчо на сарочке не абсохлі. Баўтаецца на ветры, акі рэзінавы. Ну, і кажа: “Эй, ты, купі мне піва!” Ну, я яму, ціпа: “Ідзі ў жопу” цілі шота іншае з курса анатоміі. Ніважна. Дальшэ чувак працягвае сваё шоў “Ахвяра дня”. Ён трэбуе мой кашалёк, пагражае гамасэксуальным актам і прочымі народнымі забавамі. “Пайдзём атайдзём, сука”, “Ты што, ах..ў?!” і г.д. І глаўнае спрабуе зрабіць вяртушку. Як Брус Лі. Але ягоныя плаўныя па больш нагадваюць афрыканскі рытуальны танец. І хоць чувак у той Афрыцы нікада ні быў. Але па твары відна, што ён раждзён быў стаць абарыгенам. Адмяцеліць кавота і палучыць шота нахаляву ў падобных шаоліней у краві. Дый ня толькі ў іх. Падобныя інсьцінкты сядзяць цілі ня ў кожным суайчыньніке. І нінада бзьдзець “а я вось ні такі!” Такі ты, дзядзенька, такі. Такая ты, дарагуша, такая.
       Так да чаво я вяду. Хацець усё мець і нічэво нідзелаць – эта пярвейшае біларускае крэда. Глаўнейшы жызьнены пункт, ашыбачна ня ўнесены ў Кансцітуцыю. Любоў да халявы сільней за ўсё. Яна ніштожыць гармонію. Рушыць сямейныя саюзы. Ды што там сямейныя! Гасударсьцьвеныя саюзы гніюць і распадаюцца!
       Але прызнавацца ў тым што ты халяўшчык у нас ніпрынята. Мы маем красівы мульцік пра мазолістыя рукі і потны лоб. Можа раньшэ эта і была праўда. Але цяпер у народа німа ні мазалёў, ні пота. А рук і галавы так падаўна. Народ разважае пры высокі сьціль, трымаючы пад мышкай барсетку. Вучыць маралі, хаця ў самаво сынулька дома высокадухоўна прывязаны да батарэі. Вінаваціць ва ўсім апазіцыю, боса, а заадно і цёшчу, хаця сам тока і ўмее што драчыць пад душам і смажыць яешню.
       У нас халявяць усе. Надармаўшчынку напіхвае шчокі і начальнік, і гаўнамёс. Урачыхі носюць дамой рэзінавыя пальчаткі з шакаладнымі пліткамі. Рабочыя – казённыя болцікі і салідол. Начальства – сіфіліс і ганарэю ад штатных сатрудніц. Нават санцехнікі і тыя ўмудраюцца вылавіць сваё бясплатнае шчасьце ў непрагляднай карычневай жыжэ.
       І пачэму та замеціў я такі мамент. Многія любяць варочаць носам і строіць з сябе благародных анцілоп і ягуараў. Хаця на дзеле аказваюцца банальнымі аленямі і сукамі. Адзін мой сябар работаў ва ўніверсіцеце. Ды й я там вучыўся грэшным дзелам. Так вось. Калі слажыць эці нашы два знанія, то палучыцца адна очэнь ніхарошая літара. Многія інцілігенты ў пятым пакаленьні – жывёлы. Канешне, яны чыталі Фройда. Магчыма нават Эліота сьлінявым пальцам гарталі. Але калі ім ўпіваўся ў галаву нейкі капрыз, то Томас Стэрнз браў пад ручку дзедушку Зігмунта. І яны разам весела ішлі ў кірунку седалішча.
Мала хто хоча прыжаць сваю хацелку. Усе жадаюць гаўна лапатамі і піньдзюлей мяшкамі. Быць босамі. Тыкаць пальцам у груць і крычаць: “Міхал Пятровіч, вы - тормаз! Вы - зьвольнены!” Хо-хо! У гэнтых містэраў і мадам востры нос і гібкія пальцы. Яны носяць расчоскі ў кармашке і фалаімітатары ў дзіпламатах. Іхнія думкі як маміна герань – дзекараціўныя і очэнь неваспітанна пахнуць. Затое ў іх крэпкая хватка. Але слабы сфінктэр. Пры першай апаснасьці ачко іграе развітальны паланэз і таварышчы хваюцца пад адзіялкам.
       Але ёсьць ішчо і підарскія халявы. У відзе ўсякіх латарэй. Ціпа “Лато” або “Мегалато”. Ані імеюць вас ціха і бізбалезьнена. І нават большэ. Са ўрэменем чэл падсажываецца на этат сэкс. Хаця даўно пара знаць – сэкс з гасударствам апасен. Бо ў выніку не палучыш ні кайфу, ні лавандоса. Хіба што красівую грамату і анцігемаройную падушку ў падарак.
              І ішчо. У канцы ўсе чакаюць маралі. Ціпа, ня пейце многа, не хадзіце бяз шапкі, ня плюйце ў паталок. Ей-богу, як дзеці. Ды пейце, хадзіце і плюйце! Галоўнае – ня стаць овашчам. А калі ўжо і стаць, то хаця бы мысьленчым овашчэм.

Раней, у былінныя часы, іх расказвалі дзеткам перад сном, і прыгаварвалі: “Казка - нож, яна намёк, што пара ўсім на бачок”. Але цяпер, у век турбін і велагонак, сон разума процівапаказан. Таму актуальней будзе іншая прымаўка: “Казка – душ, яна зарадка, каб башка была ў парадку”.

Вілікалепная Чацьвёрка

              Жыў-быў Камандзір. І была ў яво чатыры Валшэбных Патрона і Шабля-Зарублюбля. Як і ўсе камандзіры ён быў падцянуты, гладка выбрыты і начыста ёбнуты. З галавой ніто што нідружыў, а вапшчэ быў з ёй малазнакомы. Жаны ў яво ня было. Бо зачэм камандзіру жана?! Кропля рому, грамік брому – і на бакавуху. Кажны вечар ён сматрэў серыалы пра вайну і баньдзюкоў. І грусьціў па былой славе. Па заморскай Афрыке, дзе ябошыў галажопых. Па В’етнаме, дзе карміў гаўном піндоскіх рэйнджэраў. Цяпер жа прыхадзілася яму грузіць на ігрушэчнай фабрыке каробкі з ружовымі слонікамі і заваднымі робатамі.

              Аказаўся Камандзір наш нінужным. Як палачка без марожанава. Ня стала ў стране войнаў. Страна ёбнулася. Зачэм такая страна, калі ў ёй і шлёпнуць нікаво спакойна нізя? Гэта ж размазьня а ні страна. Зачэм расьціць хлеп, калі яво можна сілай забраць у саседа? Зачэм мірнае неба над галавой, калі ад яво німа нікакова толку. Засуньце ў жопу гэтае неба. І пра аблака тожэ не забудзьце.

              Карочэ, як гэта ні странна, задумаўся Камандзір. Запылалі мысьлі, слоўна ягады рабіны ў зімні дзень. І рашыў ён – харэ віляць мышцамі ўпустую. Нада перабраць шэсьцяронкі ў камбайне ўсяленнай. Міру нужны зёрна гнева, а не клубнічныя палянкі . Пара за работу. Бо любы агрэсар, ён як сьлесар. Напраўляе калавыя масы міра па нужных трубах. І толька дабро наіўна заблуждаецца, што па іх должэн цеч салодкі шакалад благадзенствія. Слажыў Камандзір катомку, сеў на каня і паехаў.

              Сем гадоў хадзіў ён па трыдзявятых землях. Сабраў сібе брыгаду. Вадзіцеля-Ўрэдзіцеля, Лектара-Вівісектара і Белачку-Ахуелачку. Многава ані натварылі. 5 манархій адразу атправілі нахуй к Атланцідзе. Дзьве дзімакраціі ішчо трохі памучалі, але сіраўно тыя аказаліся нінужнымі. У прынцыпе дзімакраціі інагда палезны. Але іх, як кролікаў, нада перыадзічэскі адстрэльваць. Але эта ішчо нічаво. Бо радному царству вапшчэ прышлося рабіць ускрыціе. І філігранна выразаць ўрэдныя элементы. Случыўся какта і кур’ёз. Адзін падзішах вырашыў стаць гіроем. І сламіць брыгаду сваёй нічыстай арміяй. Застаўшы ўрасплох, ён захваціў у плен Белачку-Ахуелачку. Але, як гаварыцца, ня суй палец сабе ў жопу. Зьбегла Белачка. І за ноч прыйшла да кажнава гражданіна. Нараніцу ў паловы страны паехаў дах, а другая палова страны прысьмірэла. Бо ўсе знаюць: калі Белачка прышла раз, то не за гарамі і другое прышэсьце. А той герой-падзішах пагібнуў. І правільна. Хочаш міра – ждзі снайпера. Жаждзеш спакойствія – шагай у магілу.

              І вось – прашлі годы. І пасматрэў Камандзір на дзялы рук сваіх. І абрадаваўся. Плюс к таму засталіся ў яво ў заначке Валшэбныя Патроны. Для Дальніх Земляў. І Шабля-Зарублюбля – для Бліжнява Зарубеж’я. Арганізаваў ён з саратнікамі камуну на высокам непрыступнам уцёсе. Саздаў Тайную Ложу Камандзіраў. А как паміраў, то на сьмертнам адрэ молвіў: “Помніце, хто з мірам к нам прыдзёт, той бяз міра і застанецца”. І іспусьціў дух. Пасля чэво вышла з яво загадачнае белае воблачка. Спросіце, што за яно? Нізнаю. Абраціцеся лепш да багасловаў і фізіолагаў. Ані луччэ знаюць.

       Эцім летам у модзе будуць гібкія гопа-масьцеркі і гопа-кальсоны разлічных красных таноў. Шапачны фасон такжэ трэбует спарціўнава склада ўма. Сьцільная паласата-бубонная підарка зробіць вас прытчэй ва языцэх ва ўсіх пражжонных моднікаў і модніц.

       А класічэскіе кеды Рэчыцкага веласіпеднага заводу з элітнай рэзіна-цэлюлозы заставіць вас лётаць над брэннай зімлёй.

       Дзьве карманныя пазухі ў кальсонах дазволяць вам насіць з сабой сігарэты, касьцет, ключы ад бэхі і 3 карабка сьпічэк.

       Кажны шосты пакупацель атрымлівае ў падарак ад куцюр’е атлічную бел-чырвона-белую гопа-кружку .

              Эй, сукіны дзеці! Ці ні хаціці ўслышаць раскас аб храбрам канбое. У нас у гарадзішке этую історыю знае самы распаследні підарас.
              Сідзелі как-та ў салуне замораныя пасіціцілі. Папівалі чаёк. Кой-хто адхлёбваў джынчык. Ябошыла піяніна. Мы перакідваліся ў карцішкі. Унізапна наш дасух быў нарушаны лязгам уваходных дзьвярэй. На парозе вазнік какой-та уёбак. Малінькава расточку. Нібрыты. З трубкай у яблішчы. Слава аб ём грымела па ўсёй прэрыі. Занімаўся ён цем, што прэдатврашчаў бандзіцізм у акруге. Чотка страляў з рэвальвера і ўмеў круціць іво на пальцэ. Усе зладзеі Запада грэзілі аб івонай сьмерці. І ў парыве злосьці называлі Ябучым Каётам.
              Ён, падбачэніўшыся, стаў каля ўхода. І завапіў тонкім галаском: «Ці знаіце вы, сукіны дзеці, хто я такі?» «Знаім, - атвецтваваў за ўсех стары Джоні Ванючка. – Ты той уёбак, каторы порціць нам дасух. І ты той, каво мы січас дружна ад’ябём у назіданьне астальнным». «Хе-хе», - пасьміхнуўся Каёт у атвет. І двумя пальцамі астарожна рассьцягнуў куртку. З-пад іё грозна бліснула рыфлёная рукаятка.
              Ён падашоў да нашава століка. Адхлябнуў для сьмеласьці чайку з майво стаканчыка. Зацем дзіманстраціўна туда плюнуў. І лічыка этава ўёбка апяць расплылася ва ўлыпке.

              Але, відна, у Джоні быў план. Бо ён медліна, уразвалачку, падваліў да храбрэца. Дастаў з шырынкі свой пераібаўшый паўміра болт. І з камінным ліцом абасцаў таму чобаты. Да ішчо і штаны забрызгаў. Каёт на міх ахуеў. Ні ажыдая такова нумеру ён задумчыва сазіраў калюжу ў сібя пад нагамі.
А патом как закрычыць страшным голасам! Як ускокне на наш столік! Аднака ашыбся ў сваіх рашчотах, падонак. Слішкам загардзіўся. Утраціў на мамент сваю прэславутую бдзіцільнасьць. Падпілены столік пашатнуўся. Рэвальвер адляцеў у дальні вугал. А сам ён ударыўся хлебарэскай аб чэй-та кулак.
              Праз сікунду Каёт устаў. Абтрахнуўся. І паіскаў глазамі па салуне, да каво б ішчо даібацца. У вуглу сідзела жана хазяіна, старая ірлантка місіс Ёбс. Ён падашоў да іё. І, агаліўшы гнілыя зубы, завапіў прама ў ліцо: «Ці знаіш, пачаму міне завуць Ябучым Каётам?! Бо я ябу ўсё, шо двіжэцца!» Мы пераглянуліся. Старушке нечава была баяцца. Бо была ана інвалітка зь дзецтва, навекі прыкаваная да крэсла. Але падонак ні пашчытаў эта за прэграду. Ён дастаў з глыбінь сваіх джынс блясьцяшчую дубальтоўку. І, размахваючы ёй, вытрахнуў старушку з крэсла на гразны пол. Для прыстрашэньня прыстрэліў парачку заежжых фермераў. І начаў зьдзіраць з нішчаснай панталоны. Такова мы сьцярпець ні смаглі. І дружна накінуліся пізьдзіць этава ўскормыша бяскрайніх раўнін Сакрамента, ці хуй там знае чаво.
              Калі ёбар быў зьвязаны, началося самае інцярэснае. «Суайчыньнікі, друзья! Змілуйцеся!», - пытаўся дастучацца ён да нашых сірдзец. Тшчотны былі іво парывы.
              Узгляду ўскорасьці прыбыўшага шэрыфа прэдстала вісёлая карцінка. Ябучы Каёт, увідзіўшы шэрыфа, густа пакрасьнеў. І папытаўся нацянуць штаны. Але зьвязаныя рукі мяшалі іму.
              З цех пор Ябучава Каёта перасталі вілічаць Ябучым. І сталі называць Ёбаны. Бо сільна расшырыўся задні праход явоны после таво случая. Так што кажны, каму прысьпічыла, мог увесьці туда ні тока свой хабаток, а дажэ і нагу. А калі саўсем ніймёцца, то і ўсю галаву.
              Ціха стала ў прэрыі. Ніхто болей ні нарушаў зьдзешнява цічэньня прэступнай жызьні. Тока адзінокі крык ястраба інагда аглашаў па раніцах ідзілію біскрайніх прастораў.

       Бываюць людзі, каторыя сьляпыя як кішка. А бываюць ідзіоты, каторыя відзяць многа нінужнава. Прапаную вам аднава такова карошава чылавека - Толіка Шы. Ён ні мастак, ні інцілігент, ні маладзец. Ён дзібіл. Што і прыдае явоным карцінкам тонкава падзаборнава шарма і біззубай кранальнай іроніі )))

       Са мной ва ўніверы ўчыўся адзін мальчышка – Дзімка Галацько. Ён пастаянна быў какой-та вялы как укроп. Іму ў дзецтве наверна ў голаву вінцілятарам надула. Луччэ б іму пры раждзеніі да той галавы дула прыставілі. У цэлях гуманізма. Бо ж відна была што чэлавек ні жыве, а мучаіцца.

       Дзімка быў ні зь дзірэўні. Ён быў дзібіл проста так, па бож’ему наказу. Радзіцілі івоныя былі зажытачныя. Жылі ні за шчот зарплаты, а зашчот швайцарскіх шчэтоў. Дзімке тока і аставалася, што ўлыбацца шчэбету пцічак і гаўканьню бабушак. А такжэ радавацца маміным булачкам з вішнёвай начынкай.

       Дзімка быў нізамыславаты як сьлесар ЖЭСа. На первам курсе ён пісаў сьціхі аднакурсьніцэ Наташэ. А Наташа ржала і хадзіла штовечар на блядкі ў абшчагу. На ўтаром запісаўся ў народныя дружыньнікі. Ён хацеў там хоць з кем-та падружыцца. Бо быў адзінок як ёршык у туалеце.

       Сьцясьніцельныя людзі, яны як прэзідзент у бане – сьмяшныя і нялоўкія. Але трогаць іх у такія моманты нізя. Мы тада якраз хадзілі ўсім курсам мачыць 23 феўраля. Усе ішчо гыгыкалі зь дзімавых панталонаў на трох пугавіцах. А як убачылі на жопе родзінку размерам з пірожнае “Картошка” то проста ляглі. А Дзімка пакрыўся іспарынай гнева і абіды. Наліўся чэм-та красным. І аддубасіў нас дзеравянным палівачным вядром.

       Учыцца Дзімка хацеў, але ня ўмеў. З сэксам была аналагічна. У ітоге яму прыхадзілася ні ібацца з вясёлай дзяўчонкай, а ананіраваць перад падручнікам па фізіалогіі.

       Чэм быў знамініты Дзімка – так эта адной груснай выхадкай. На лекцыі па мідзіцыне. Іё вёў чувак каторава нізнама за што ўсе звалі Удох-Выдах. Выглядзеў і вёў ён сібя самніцельна. Прыставаў да пацаноў. Красіў губы. Шчытаў сібя чуць лі не Паўлавым, хаця мазгоў была ні больш чым у сабакі. Наша да іво ненавісьць была як любоў Рамэа і Жульеты –ўзаімнай і беспашчаднай. Аднажды на лекцыю зашоў какой-та івоны ёбар. І ані оба пачалі гнабіць Дзімку за тупасьць і робасьць. А той узяў, падашоў моўча да рукамойніка і насцаў у яво. А хуй выцер занавескай. А сьлёзы рукавом.

       Мы ніразу нібачылі каб Дзімка мацірыўся. Бо ён очэнь любіў сваю маці. І шчытаў што ругацца нікрасіва. А маці іво была очэнь дажэ красівай. Жэншчынай, каторай дажэ матамі не апішаш.

       Пасля ўніверу я Дзімку ўстрэціў тока праз два года. Ён каціў за сабой на віровачке пласмасавы грузавік. Доўгая сапля зьвісала з носа, як парашуціст з дрэва. Красівая-жэншчына-мама вяла яво за руку. А ў вачах дзімкавых чыталіся да болі знакомыя главы з канспекта па псіхапаталогіі.

       Залезшы ў радавод па самыя локці, прадоўжу гісторыю.
       Дзяды скончыліся. Ціпер дзела за бабамі.

       Мая баба Ніна была клоўнам. І нінада сьміяцца. Ана была клоўнам па жызьні. У дзірэўне многія шчыталі іё палудурашнай. За што палучалі пашчах ад майво прадзеда Юльяна. Прадзед усігда пах тытунём і злосьцю. Але бапку любіў, бо ўмела пасьмяшыць старыка. То вадаплюйку смасьцірыць. То храка навучыць ногі перад хлевам выціраць.
       Калі ў сяле быў які празьнік – провады там, багародзіца, цілі ўмёр хто – то маю бапку запрашалі быць там сьмішынкай. Бо хулі грусна ўтыкаць на пахаранах? Нябожчыку і так плоха. Паследнія маменты над зямлёй і нікакова драву. Баба Ніна дзелала з падобных унылых пасядзелак востры і шчыкотны карнавал. Напрымер, пралазіць пад труной выгінаючы сьпіну назад. Цілі раскачываць яе, як на імінінах. Калі памёр 103-гадовы сусед Дзім’ян, то нараніцу ніхто рук падняць німох ад тых падбрасваньняў.
       А ішчо бапка была атлічніца. Што ў сяле вапшчэ анамальна. Жыла яна ва Ўкраіне. Што тожэ сімптамацічна. А пасля вуза стала вучыцільніцай. Што вапшчэ пізьдзец. Хаця, я думаю, іё вучні пра яе так ня думалі. Яна вучыла іх як рабіць калісо. Паказвала як страляць з лука і дзе дзюрка ў калхозным садзе. Летам на кружке “Лясной аплікацыі” яны хадзілі ў лес. І рабілі там на дзірэўях шпіонскія домікі. Грыбнікі очэнь пугаліся страшных завываньняў з пышных крон. І шчыталі што гэта чэрці і дзьяблы куралесяць на ветках. А дзецям была весела і шчасьліва. Вець дзецтва – гэта пара вілікіх глупасьцяў. А бапка мая была дзіцём. Ні па ўзросту, а па жыцьці.
       Месны бацюшка Васілій касіўся на Ніну. Казаў: “Ніна, абразумся! Бох усё відзіць – сматры, а то судзьбой абідзіць!” А бапка ўсягда адказвала: “Ацец Васілій, самы глаўны грэх – хмурыя маршчынкі на лбе. Богу нужна пагрэмушка радасьці, а не карыта сьмірэнія.”
       З маім дзедам Сірогай бапка пражыла доўга і інцірэсна. Яны ўстрэціліся ў доме адпачынку “Геть” што пад Львовам. Бапка была там у водпуску. А дзет па рабоце – на сваіх шулерскіх гастролях. Яны мне мала пра тую сустрэчу расказвалі. Але тут і так панятка. Па-а-агулялі яны! Няслаба пагулялі.
       Патом было вясельле. Але фотак амаль не засталося. Бо бухі тамада пачаў падкатываць да нявесты. Дзет ужо касіўся на ножык. Але стрымаўся і проста адпізьдзіў. Тамаду. Івоных музыкаў. Дзьвух братоў. Ну і нейкага мужыка які аказаўся выпадкова побач. Дзела замялі. Але дзет паніштожыў фоткі, каб не нагадвалі пра эта. Але нам гаварыў што ў фатографа вочы на жопе вырасьлі. І Нінка візьдзе вышла як сьнегавік.

       Гэта можа паказацца дзіўным, але ў мяне было два дзеда.
       Мой другі дзет быў ішчо той памідор.
       У 50-я ён быў самым першым шулерам у Брэсьце. Усе блатныя зналі іво як Сірогу “Кулька”. Бо грошы ўсігда насіў у вялікім бамажным кульке. Іграючы ў напёрсткі цілі ў карты ён клаў яво на стол і ўсе проста хуелі ад разнацвеція купюр і валют. Вырас ён на граніцэ Украіны і Біларусі. Вайна тожэ трошкі задзела іво сваім кулаком. Ваяваў ён за рускіх. Але вайна гэта састаяла з азартных ігр і самніцельных аванцюр. У парцізанскім атрадзе імя Пеці Клыпы ён выйграў у аднапалчан трафейны паціфон, трафейную жэншчыну і насос “Зінгер”. Аднойчы п’яны ён іграў у ачко з камендантам Брэста. Немец, канешне, аказаўся з носам. Па умовах ігры немцы перадалі атраду 16 дзеравень і аўтамабіль з кулямётам.
       У 59-м КДБ узяла дзеда ў шчыпцы. Але ён даў ніплахі адкат. І з тых пор ён падружыўся з замначальніка па Брэсцкай вобласьці. Ціханам Сьцяпанавічам. І да самай сьмерці яны былі ніразлей вада.
Дзет любіў жыць на шырокую груць. Ён знаў што такое і шык, і нужда. Пірсанал рэстарана “Бух” быў яму як радны. А адміністратарша Людміла Кірылаўна, па славах бапкі, дажэ пыталася дзеда ўвісьці з сям’і. Але бапка мая слоўна маланка. У той жэншчыны пасля рпазмовы з бапкай на ўсю жысьць застаўся шрам на ухе і душэ.
       У дзеда была слабасьць да прыроды. Як і ў дзеда Міколы. Як і ў мяне. Гэта сімейны дзіфект. Ён любіў сажаць дзірэўя. Але не так тупа, як дзібільныя піанеры. А па-своіму – сотнямі. Дзет вату не катаў. У Маларыцкім раёне дажэ ёсьць пасадка на 12 гектараў каторую ўсе называюць па іво прозьвішчы – Вакульскі лес. О як!