Утра пахуістаў.

22 красавіка. Када ўсе праснуліся сонца было очэнь высако. Ано паліла лукаўкі блізліжашшых цэркваў, награвала мусарныя бакі. Спаць да гадзіны дня – ні радасьць лі эта, арыстакрацічны іскус, трыумф ляноты і жыцьцёвава пахуізму? Я адразу скурыў два “Вінстана” і адчуў дзе-та ўнутры шчасьце. Ано было кароткім(как усягда) і маім(што бывае рэжэ). У гэты дзень у 18-00 у “Фактычно Саміх”, гдзе пае Ірэнка, мусіў быць канцэрт.  Таму, вальяжна пасёрбаўшы з Дзімай і Ірэнай кофы мы паехалі на точку.

Точка (і запятая).

Точка аказалась заграмаждёным апаратурай і людзьмі падвалам музыкальнава магазіна. Пака чувакі настрайвалі апаратуру, мы пайшлі пахаваць. І скажу вам “Украінські стравы” окала Бесарабскава рынку – чокая забягалаўка з самаабсужваньнем, німажорнымі цэнамі і зыбскім відам са ўтарова этажа. Сьцільны інтэр’ер, маладыя пасяціцільніцы, чарнігаўскае піўчэла ў налічыі. Хадзіце туда, саветую.

 Што замеціў: па горадзе пастаянна соваліся самніцельныя валасатыя і кароткавалосыя пірсанажы вызываюшчэва і проста ніапратнава віда. Некатарыя яўна былі підзірастамі, некатарыя ніфармаламі, хто-та мніў сібя багемай і задзіраў перад усімі нос. Да шасьці аставалась часы з 3 і я пашоў прапірдзецца на Майдан а заадно забраць у чэла з “Буквы і Цыфры” сьмяшныя кніжкі мне ў падарак. Чыво я толька на той прагулцы ня ўвідзеў: і мартышак на вяровачке, і філінаў на палачке, і сухапарых эколагаў і агітатараў здаровага образу ў палатках якія тупа ўтыкалі на гэтам празьніке жызьні, і бухіх пяўцоў караоке, і каржакаватых мужыкоў ля кніжных столікаў якія бурна абсуждалі хто ў правіцельстве абрэзаны жыд, а хто жыд недарэзаны, асарцімент анцісеміцкай ліціратуры паражаў разнаабразьем цімацікі – “Жыды і галадамор”, “2004 - Рэвалюцыя іўрэяў”, “Украінска нацыя і вірус жыдамасонаў”. Уф! Каля статуі “Какой-та Бабы” манціравалі сцэну, маладзёж булькала піва, жэншчынкі грэлі на солнышке сваі жыравыя складкі – карочэ накануне Пасхі народ жог як мог. І былі там мірыады дзевушак...

Хуй равесьнікаў ня ішчэць.

Украінскія дзяўчаты акі мёд, яны як фанцікі ад жувачак – каляровыя і пахкія, як дарагія журналы – гламурныя, смачныя, бліскучыя, як метро – даступныя, дземакрацічныя, з добрым касметычным фэйсам, як энэрджайзэр – энэргічныя і рухавыя, яны ўвасабленьне спакусы, грэх які ташчыцца ад усьведамленьня сваёй грэшнасьці, яны вабяць да сябе нічога для гэтага не зрабіўшы, украінкі падобныя на зэро на якое ты ўсё зьбіраесься паставіць але ніяк не асмелішся. Маладыя лаліты, сталыя пані Бавары, жарсныя Жазэфіны і суворыя Веры Паўлаўны, снабісцкія ледзі і дзевушкі-прастушкі з правінцыі, ўладальніцы крамаў і панэльных хрушчовак, усьмешлівыя прадаўшчыцы і сакратаркі бяз майтачак пад спадніцай, старыя дзевы з вычварнымі фантазіямі ў галаве, школьніцы ў эратычных блузках і гольфіках, залатая маладзёж у чырвоных пежо, сініх ламбарджыні, экстравагантныя мастачкі за столікамі кавярняў, раптоўныя мулатны і негрытоскі (якая шалёная магія ў гэтых дзікіх афрыканскіх кошачках), тупыя пэтэвэшніцы з мілымі наіўнымі вочкамі, галодныя і смірэнныя баптысткі з іскуственым і ўлыбкамі, каларытныя нефармалкі са шрамамі на запясьцях, з мініяцюрнымі мадэльнымі грудкамі, бясконцыя чароды чужых прыгожых жонак, сясьцёр, цець, мам, сябровак, нявест... Я, праўда, ня кончыў. Але эстэтычную і эмацыянальную асалоду палучыў на ўсе 539 % !!!

У клюбі булы любі  таньці.

18-05. Народ паціхоньку падцягваўся. Адшчыпенцы з галстукам на голае цела і маргіналкі з сетчатымі наскамі і гатычным грымам на сэйшане прэабладалі. Вапшчэ нада сказаць, што Карпа ў жызьні і за мікрафонам разныя. Эмацыйная, інтуітыўная, разважлівая і бязбашанная ў жызьні, на сцэне ана як у 220В уключаная. Да і кнігі яё – ядроны кактэль з  уласна мастацкай прозы, дняўніковых запісяў, міні-эсэ і нахабных вызываюшчых правакацый. Плюс ладная доза прыгожых мацюкоў (а мацюкі прыгожыя тада, када ані к месту). Карпа – сімпацічнае спалучэнье іскрэннасьці, жызьненава драйву і антыпатрэбіцельскага рэзыстансу.

When the party’s over.

Прыюціўшыя міня Дзіма і Ірэна после канцэрту паехалі па дзялах, перад эцім адвёзшы маю асобу дадому. Уперадзі ждалі 4 часы адзіночэства. Адзін із лутшых спосабаў іспользавацб грусьць на сваю пользу – піць алкаголь і абдумваць творчэскія планы. Первым у клааку жэлудка было заліта півэчко. Ано падгатовіла арганізм к дальнейшым іспытаньням.  После літра прыйшлося выбежаць у ларок за дабаўкай. Вечар быў сьвят і па-вясеньняму піздат: хадзілі бабушкі са свечкамі і пірагамі, гопнікі са звеняшчымі пакетамі, мілітоны з хазяйственымі сумкамі, шыкоўныя чыксы гатовыя з энную сумму зьдзелаць у падваротне мінецік ці даць сябе выібаць. Я вярнуўся назад. Па ахуенных памераў кварціры разнасілася мантрычная музычка Бобіка Марлі паціху заганяючы маё сазнаньне ў поўны плюшч і торч. Я несупынна хлябаў каву з джынчыкам, закурываў яё “Вінстанам”, у прамяжутках цадзіў “Сангрыю”. У какой-та мамент міня прабіла на юмар і я паставіў Сауз Парк: сядзеў з бутэлькай лікёру і задорна сьмяяўся з шутак заакіянскіх мульціплікатараў.

I am a passenger…

Када ўсе вярнуліся мы па-быраму сабралі лукошка з “яйцамі і хлябамі насушчнымі”  і папіздавалі ў цэркаў сьвяціць гэта ўсё. Цэркаў жа аказалася Аўтакіфальнай і нахадзілась ля самава дома. Там была куча народу, бацюшка гундосіў па-ўкраінску білейскія атрыўкі, хор пеў тонкімі галасамі загадачныя песьні на пціч’ем языке, міране вазвышэнна маўчалі і ўнімалі кажнаму слову настаяцеля. А ў мя пачаўся нейкі алкагольны трып. Пасярод царквы вазвышалася фігура Хрыстуса з паднятымі угару рукамі. І вот дзяйсвіцельнасьць стала адкрываць мне сваі таімніцы: я раптам убачыў, што у Пана Езуса ўжо не две а шэсьць рук, а сам ён памяняў цвет кожы на сіні. Рукі ў праваслаўнава Будды сталі віляць слоўна зьмейкі, сам он стаў медлінна танцываць на том  вазвышэньні народныя індзійскія танцы і асяняць кростным знаменьнем людзей усімі шасьцю рукамі. После этава стала патроху адпускаць. Мы вышлі на вуліцу, дзе барадаты служыцель культа абмачыў нас пасхальнай вадой. Начныя містэрыі скончыліся, пад звукі біларускава року мы адкушалі божай плоці і крові і, п’яныя і шчасьлівыя, паснулі ў краватках.

Заўтра ждала дарога to мая родная Motherfuckerland.

Ціпа аччот пра Кіеўскі ваяж да Ірэны Карпы - клёвай дзевушкіса многімі плюсамі(пявіцы, пісаціля, і хуй ведаве каво ішчо).

Ёбаная кантрабанда.

Прыключэньні началіся ўжэ ў дарозе.
Ехаў я з Берасьця транзітам: да Ковеля антобусам, а адтуль – паравозам.
Так вось. Абычны канцінгент рэйсавых беларуска-хахольскіх скатавозак – заядлыя нарушыцялі закона, спікулянты-кантрабандзісты (на 98% вусатыя цыцкастыя цёткі плюс калхозныя пацаны-шабашнікі). Працэс паездкі ў іх такоў: яны загружаюць салон сумкамі і пакетамі. А пакеты це палны калбасамы пахучымі і пляшкамі грымучымі. Каля мяне сідзела потная баба, якая рукамі чысьціла ад кажуры калбасу, чаўкала, цыркала у зубе і выцірала жырныя пальцы аб калючы сьвітэр. На галёрке ж быў ісьціны банкет. Праз гадзіну ад горада там разві што ні пізьдзіліся на нажах і ні танцавалі на трупах сабутыльнікаў гапак. А вот песьні былі. Полнасьцю адвязны сплаў какафоніі і народнай буфанады.
У пэўны момант з гэтава мнагацветнай(зыходзячы з твараў) цыркавой труппы аддзяліўся жылісты суб’ект. Патропаная гадамі кожанка пералівалася на ём усімі цвятамі радугі, штаны-бананы развяваліся парусам на нагах акі на двух мачтах. Ён лоўка захуячыў мне пад крэсла каробку з нейкай ебалой і сказаў: “Пацан, бля, я віжу што ты пацан, а ня хуй, скажы на граніцэ што тваё” і не дажыдаяся рэакцыі зьнік у цёмных недрах салона.

Граніца ўстрэціла... на хуй!на хуй! – што за штампы!!! Ніхто нікога не страчаў. Піздрыкнулі ў пашпарты пячаці з гасударсьцьвенай сінволікай, мужыкі адлілі пад новыя мытныя еўрахалупы і – усё. Ебалу у каробцы, то бок маю кантрабанду, мужык хітражопа выцягнуў пакуль я драмаў. Так што ніхалеры я на сваём хрысьціянскам міласердзіі ні зарабіў.

Начны Ковель.

Я прыехаў а 22.00. Ні сматра на інтрыгуюшчую назву, ні ў какіх ковельскіх прытонах, барах і другіх злачных мястах ня быў. Так вазбуждзённы аранжавым паветрам свабоды шараёбіўся па вуліцах і накладваўся піздатым чарнігаўскім півам. А потым сеў у вагон і – фьюіць! – за нач аказаўся ў калыбелі ўсіх сраных славян.

Дзень першы.

Страсная пятніца для пяці ісусаў.

Першае што зрабіла Ірэнка – брэсцакага піздабола пакарміла, папаіла і вывела ў людзі. У качэстве прэдставіцелей люццкой расы выступілі пан Красюк, пані Юка, сяброўка Ірэны школьнагва возрасту і пацык-рэжысёр Аляксандр(чоткі чэл). Мы хадзілі па гораду, дрыгалі рукамі, немацівіравана сьмяяліся, рассматрывалі карцінкі з мнагарукімі багамі і крававымі фантанамі. Зашлі ў якуюсь модную харчэўню і падпіталіся, пакуль валасаты фатограф шчоўкаў Карпу для ніізвесных цэляў. А патом нешта ёбнула ў галаву і мы пашлі на прэзетацыю кніжкі нейкага грэбанага пранцуза. Які да таво жэ аказаўся занудай. Прычом з унешнасьцю і манерамі маньяка-педафіла: крыглая нажратая заточка, пухлыя пальчыкі-гусеніцы і гіпнацізёрска-ментарскі тон. Нас было пяцёра. Канун Паскі, шарыкі, транспаранты там, шчаслівыя дзеці на вуліцах, план выпалнен і ўсё такое. Карочэ празік у стране. І вось ён пачынае грузіць нас у каком та сранам міні-зале. Людзей набралося штук 50. Жарка. Шлейф потных араматаў шчакоча абаняцельныя (і ня толькі) нервы. Бабы агаляюць дэкальтэ. У дзядуль пачынаюцца палюцыі. А лектар не ўнімаецца, ён піздзіць нас словам, гвалтуе вычурным сказам, хуярыць дэбільным тэзісам, душыць фактамі. Нам пізьдец, кранты, мы быццам пяць выябаных і высушаных ісусаў зьвісаем з крэслаў і крававы пот сьцікае па пальцах на пол.
Урэшцэ нейкая сіла падхапіла нашы брэнныя целы і нахуй вынесла з гэтава пекла. Мы спасяны! І каб аканчацельна ўваскрэснуць – пашлі на каву.

Секта Элітных Каваманаў.

У сілу некатарых абстаяцельств на 2 часа мы асталіся ўтрох. Я, пан Красюк і пані Юка. Яны аказаліся членамі Міравой Секты Элітных Гурманаў-Каваманаў. Ані настолькі падсадзілі міня за эці два часа на сваю фішку, што я тут жа напісаў заяўленьне на уступленьне у іх рады. Мы сёрбалі каву з чашэчак, моўча, хіхікая, закатывая глаза на паталок. Запівалі яё вадой, закурывая цыбамі. У маменты гурманнава экстаза мы пастанывалі “М-м-м-м...” ці “Э-э-э-э...” і эці урокі блажэнства астануцца ў маём серцы наўсягда.

Буква і Цыфра.

А патом мы пашлі у бар. Яво трэба было б назваць “Пахуіст” або “Бабушкін домік”. Бо на сьценах там віселі ржавыя лапаты. На стульлях – пакарожаныя цёркі. Грубыя сталы, самадзельныя дзеравенскія лавачкі. Нарачыта заплесневелыя трубы, павуціна(тожа нарачытая). Карочэ, тупа і весела.
Прышлі два чувака з выдавецтва Буква і Цыфра. Клім Варашылаў і нейкі напалены факір(прабач, чэл, імя тваё не запомніў). Факіра ўвесь час пёрла і кілбасіла. Ён нараджаў некія шалёныя ідэі, Варашылаў стрымана(наколькі вождзі рэвалюцыя наогул могуць быць стрыманымі) парыраваў уласнымі фантанамі ваабражэньня. Адна з самых пуль – цексты на пасьцельным білье для барацьбы з перанасяленьнем планеты і павышэньня культуры на сяле. “Бля, сука ты, нахуя на майго любімага Івана Франка кончыў, усю страфу, піздабол, заляпаў”. Какі драмацізм у адным сказе!
У рэзультаце мы харашо пабзьдзелі. Аб усім дабзделіся. (Тоісьць палюбілі цексты Пістончыка, палюбілі!) І разашліся да пары да ўрэмені кажны ў свой бок.
Пад занавес дня мы пасматрэлі кін “Аснаўны інсьцінкт 2” і тады сладка ўжо паснулі.