Здароўе – яно такое: аднаво гаўна наешся, а потым другім лечышся.

Какта хазяін Сьцёпа папаў у бальніцу. І ўродзе бухалі ўсе пораўну. Ды і празьнік бальшы – 1 мая. Мала наліваць рука не пазволіць. Мала піць – пошла і бездухоўна. Прышлі да яго пацаны з абдувачнага цэха. Было весела. Паша Тарпеда расказваў, як у мінулым годзе ў Брэсцкай крэпасьці схваціўся за голую дупу ў кустах. Дупа шывялілася і атлівала ўсімі колерамі празнічава першамая. Паша падумаў: Опа! бухая баба! А аказалася – Галіна Рыгораўна з прафкому. Расказвалі патом, што яна яшчэ суткі там ляжала, шывялілася. Нават міліцыя не хацела забіраць, бо дзюжэ многа мух парыла над ёй. Сьцёпа ўспомніў як на Новы Гот выйшаў на балкон. Пакурыць. І выпаў. Прызямліўся паверхам ніжэй. На сушыльныя вяроўкі. На іх і заснуў, слоўна анёл, голы і п’яны.

Але празьнік працы і ня празьнік зусім бяз мук цялесных. Карочэ зламалі Сьцёпе тада два рэбры трубой ад пылясоса. Плюс ныркі нагамі памасіравалі.

Паклалі яго ў бальніцу надоўга. І таму, каб не была скучна, пранёс у трусах у палату свайго сабачку Сірожу. Ой, а як пранёс? тож цэлае кіно палучылася! Сьпёпа падымаў яго на вяроўке чэраз акно. Дождж ліўся, як соплі на дапросе. А потом як шмаране вецер - і Сірожку задула ў фортачку. А там у палаце дзед паміраў. Уся сям’я сабралася. Нанеслі апельсінаў, канхвет. Нахуя, спрашываецца, яму канхветы? Але ладна. Бабка ўжо сьвечку ў рукі тыркае. А дзед хоць і дае дуба, але ўсё ж пасьпеў накласьціся, ляжыць п’яны ў кілбасу. Сьвісьціць сабе пад нос, жааласліва так. А тут Сірожа. Залятае і падае на тумбачку з фруктамі і карамелькамі. Бабка падае, галавой аб утку. А утка жалезная. А бабка мяхкая. Карочэ, дала дуба бабка. Пад брызгі залатога даждзя. Сям’я стаіць, нібы ў рот наклаўшы. А дзед на радасьцях ускочыў. Махае кропельніцай, польку вытанцоўваць пачаў. Словам, хэпі-энд, апошняя серыя. Сірожка ледзьве выскачыў аттудава.

Месяц жыў сабачка са Сьцяпанам у палаце. Здружыўся з медсястрычкамі. Месным катом і заўхозам. Медсёстры любілі лажыць яво сабе на груць і карміць сасіскамі, прыгаварывая: “Ой, какой харошенькій”. Яны былі бландзінкамі, і патаму маглі гаварыць эту фразу бесканечна. Пака Сірожу гэта не заёбывала і ён бёг ганяць шчуроў у падвальным моргу.

Па начах Сірожка глядзеў на зьвёзды. І скуліў. Бо годы праходзяць, а іншапланецян усё німа і німа. А раз іх німа, то і на планету іхнюю не папасьць. І не памеціць. Вець для сабакі глаўнае ня мір на зямле, а абасцаць кожны яе гектар. У бальніцы Сірожа абычна пісяў у пласмасавыя тазікі. Яны стаялі ў сталовай і пахлі хлебам.

Да хазяіна Сьцёпы часта наведваліся сябры. І прыносілі сігарэты. Ад нечава дзелаць ён навучыў свайго сабачку курыць. Сірожа не астанавіўся на гэтым. І пачаў развадзіць сьпірт. Потым пазнаёміўся з адной дзевачкай з неўралагічэскага. Аксанай Барабан. Іё так празвалі папа з мамай, бо ва сьне калаціла нагамі аб сервант. Как-та яны накурыліся травы. І з горда паднятым флагам каталіся па калідорах на кравацях-каталках. Адной бабушке выбілі апошняе вока. А начному сторажу парвалі селязёнку і новы пінжак. У выніку ўсё вылілася ў бальшы скандал. Сьцяпана выпісалі нахер за несаблюдзеніе рэжыму. А Сірожу адмудохалі эбанітавай палачкай. Але ён сахраніў кантакты і прадалжаў тайком пітацца сасіскамі і халяўным медыцынскім сьпіртам.

5. Як сабачка Сірожа вучыўся грамаце

Аднажды сабачка Сірожа рашыў навучыцца чытаць. Бо бяз граматы так і будзеш усю жысьць яйца сабе вылізваць. Для этава ён пашоў у школу. Перваклашкі накармілі яво пірожаным “Картошка”. А вот школьны дзярэхтар пагладзіў па жопе і ветліва выкінуў у акошка. Але акошка аказалася двайным. Сірожа асеў між двух рам. Ахуеў. І зларадна туды апаражніўся. Тут жа выклікалі п’янага заўхоза. Які нялоўка пашатнуўся, пабіў шкло і выпаў наружу на газон з люцікамі. А Сірожыны кілдышкі выкаціліся на дзірэхтарскі стол з паперамі, абразаваўшы з імі карычнева-белую кампазіцыю. Пахожую на сад карычневых камней у мініацюры. Абідна стала Сірожы. Але ўцякаючы, заўважыў, как па-добраму смотраць на яго са сьцяны вусы Главы Гасударства. А ігрывы зачос застыў у дружэственым узмаху. Слоўна кажучы: “Ня плач, жывотнае, я з табой!”

( ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ )

1. Дабрадзецелі сабачкі Сірожы

       Сабачка Сірожа быў маленькім і вясёлым. Зрэніе ў яво было слабавата. Патаму еў што нанюхае. Піў што нальюць. А патрэбнасьці спраўляў на любой гарызантальна-верцікальнай паверхні. За што справядліва іспытаваў на сабе бытавое рука- і ногапрыклацтва. Але за што яво любіў хазяін – што за сталом Сірожык мог зацянуць “За туманам” або “Моладасьць мая, Біларусія” так, што дажэ жонка, смахіваючы пыл з антрэсоляў, ненарокам смахівала і скупую сьлязу са свайво мазолістава жэнскава ліца. А ішчо любілі за то, што ганяў сасецкава ката Кентаўра. Кот лазіў па трубе на балкон і пізьдзіў з вяроўкі сушаных карасей і таўсталобікаў.

( 2.САБАЧКА СІРОЖА І РЫБХОЗ )

( 3. САБАЧКА СІРОЖА І ЖЭНШЧЫНЫ )

( 4. САБАЧКА СІРОЖА І 7 САКАВІКА )