Весела назіраць за бульбашкамі негатыву, што ўзьняліся з нагоды "Голага каляндара". Асабліва дадае сьмеху ў рот - упэўненасьць некаторых, што мы некаму нешта вінныя. Мы нікому нічога ня вінныя. І найперш - "адпавядаць вобразу і ролі літаратара". Ведаеце, калі шаноўнае панства намалявала сабе ідылічны вобраз гэтых 13-ці каляндарных пэрсон - гэта ваша праблема. Значыць, вы не разумелі свайго аўтара і цяпер вырашайце: 1)працягнуць круіз з ім далей ці 2) выкінуць яго за борт праз тое, што ў яго, як і ў вас, таксама ёсьць дупа.

І яшчэ - чамусьці мала хто заўважыў ва ўсім гэтым праекце іронію. Шкада, бо, як для мяне - гэта адна са складовых частак каляндара.

А вапшчэ, мы - прэкрасны. Асобінна Пістончык! Гыгыгы!

Як каму, а мне ніколі не падабалася як у нас развітваюцца з нябожчыкам. Уся гэтая плакальшчыцкая экзальтацыя, дурацкі жалобны дрэс-код, нагнятаньне абстаноўкі і пагалоўнае самашкадаваньне. Чалавек пайшоў - і трэба хоць трошкі парадавацца за яго, а не панура паліць сьвечкі і смаркацца ў платочак. Памёр чалавек - дык ня псуйце яму сьвята: няхай хаця б у труне адчуе флюіды радасьці. Каб потым прыходзіў да нас у снах і нагадваў: жывіце, сукіны дзеці, напоўніцу! і ня будзьце гаўном панурым!

Карочэ я хачу, каб мае хаўтуры былі з клоўнамі, ганджай і завадной музыкай. Каб усім было лёгка і весела. І каб ніводная сьлязінка ня ўпала са шчакі ніводнага дарослага, младзенца і прочых жывых арганізмаў.

Львоў чарговы раз стаў сланом у пасуднай лавачке майго мозгу.

               Берасьце

       Усё пачалося з выпадковай сустрэчы з аднакурсьнікам. У крэпасьці мы ўпусьцілі ў свае сэрцы дух Джа: з лоўкасьцю акрабатаў бегалі па дрэвах, размаўлялі з мёртвымі рыбакамі, што плавалі па Заходнім Бугу акі самы.
       Карочэ, ад’яжжаў я ў поўнай галандыі.

               Ковель

       Знаёмства з мясцовымі пацанамі эта шота. Мы ўзялі піва, чэкушку. На 5 хвіліне размовы чувакі шота не падзялілі. Адзін атрымаў па кумпалу і з малінавым тварам паплыў дадому пад рамантычы шум дажджу. “Ковель – эта цібе ня Львоў, Сірога! Прывыкай і не валнуйся! Эй, Санёк, налей беларусу 50!”

               Львоў

       Тут вапшчэ пачаліся віражы і кульбіты. Дзень народзінаў malyna_marcin ператварыўся ў яе лесбійскае вясельле з ksenya_moob. Для мяне было вялікім гонарам упершыню на Украіне вянчаць аднаполых маладажонаў. Бар “Крыівка” у якасьці Царквы быў для гэтага то шо нада. З гармошкай, шынэлью, вінтажным папоўскім калпаком і зялёным кадзілам – тоісьць у поўным духоўным аблачэніі – блаславіў дзьвух дочак Божых на мір і любоў. Уначы на іх сышоў сьвяты дух і непарочна зачаў абеіх. Узрадуімся, браты і сестры, за іх!
       А ішчо было вясельнае падарожжа на пол-Макартні. І скажу вам: ад пол-Макартні ўвесь Львоў упісяўся. А што ж гэта будзе, калі ва Ўкраіну прыедзе весь Макартні?

               Как абычна

       Как абычна я апаздаў на аўтобус. І вярнуўся дадому на суткі пазьней. Хаця мог і на ўсе двое. Бо заначаваўшы ў сэра anatolkukula, раніцай меў 15 хвілін каб дабрацца на вакзал. Праз увесь горад. З адніх ебяней у другія. Це був пізьдзец.

Вяртаюся ўначы дахаты. Сядаю ў тралібас. Калатун, бляха – ажно вушы зьвісаюць з галавы вінаграднымі лозамі. Ну, і заходзяць кантралёры. Сябры ўсіх прыніжаных і зьняважаных. Я без талончыка. Плюс да таво цёплы, слоўна Саргасава мора ў купальны сізон. А ўсерцы весела і разгульна. Канешне ж міня за нос выводзяць наружу. І прыблізіцельны дзіалог:
- З вас штраф.
- А ўміня дзеніх німа. Я студзент.
- Дзе вучыцеся?
- У Белавежскім леснічэскім цехнікуме.
- Ваша імя-фамілія?
- Васілій Корж.
- Адрэс пражываньня?
- Камінец, вуліца Парцізанская, 4
Кантралёры выпісваюць купон з пічацью. Я сьмяюся душой і спакойна іду дадому.

P.S. Васілій Корж – лігіндарны камандзір парцізанскава атраду часоў вайны.

Па дарозе сустракаю бухова левава чувака, які ніхуя ні ведае як трапіць дадому. Па пуці аказваецца, што ён праібаў мабілу. Ну, я па сірдзешнай дабраце даважу іво да івонава адрэса. І ён:
- Ну, ладна, Коля, давай. Калі што – звані.

Жыцьцё - слоўна хлебушак. Можа быць з курагой. А можа быць і ніхуя і ні хлебушкам )))